භික්‍ෂුව ඉදිරියට පැමිණි එක්‌ පිංවත් මහත්මයෙක්‌, තමා තුළ තෙරුවන් කෙරෙහි ඇති ශ්‍රද්ධාව ගැන විස්‌තරයක්‌ ඉදිරිපත් කළා. ‘හාමුදුරුවනේ මා තුළ ඇති ශ්‍රද්ධාව නිසා අලියෙක්‌ ඉදිරියට වුණත් යන්න මට පුළුවන්’ කියලා. තමා තුළ වඩවාගත් ශ්‍රද්ධාව මමත්වය, මාන්නය තුළින් මොනතරම් අපවිත්‍රභාවයට පත්කරගෙන තිබෙනවාද?

මෙය මෝහ මූලික ශ්‍රද්ධාවකි. ඔබ තෙරුවන් කෙරෙහි ශ්‍රද්ධාව ඇතිකරගන්නේ අලි ඉදිරියට යැමට නොවේ. අලියා ඉදිරියට යන්නය කියලා අපව මෙහෙයවන සිත අනිත්‍ය වශයෙන් දැකීමට පුරුදුවීමටය. අලි ඉදිරියට යැමට නම් ඔබ කළ යුත්තේ සත්වෝද්‍යානයට ගොස්‌ ඇත්ගොව්වකු වීමට අදාළ පාඨමාලාවක්‌ හැදෑරීමය. තෙරුවන් සරණ යන්නේ ධර්ම මාර්ගයේ ඉදිරියට යැමටය. වීරයන් වීමට නොවේ. ඔබව වීරයෙක්‌ කිරීමට හදන්නේ මාරයාමය. වීරත්වය ඔබට ආරෝපනය කර සක්‌කාය දිට්‌ඨිය පෝෂණය කිරීම මාරධර්මයයි. භික්‍ෂුව එම පිංවත් මහත්මයාට කියා සිටියේ ‘මහත්තයෝ, සිත නැවත ඔවැනි ප්‍රකාශයක්‌ ප්‍රකාශ කරන්න හදනකොට, තමා තමාටම ටොක්‌කක්‌ ඇනගන්න’ කියායි. මෙය ‘හරක්‌ සිතක්‌’ යෑයි සිතන ලෙසයි. යම් හෙයකින් එම මහතා, ඔබ මෝහ මූලික ශ්‍රද්ධාව දරාගෙන වල් අලියෙක්‌ ඉදිරියට ගියානම් එය ඔහුගේ විනාශය වීමටද ඉඩ තිබිණි. දැඩි වීර්යයෙන් ධර්ම මාර්ගයේ ඉදිරියටම යැමට උත්සහ කරන පිංවතුන්ව, මාරයා එම ගමනින් ආපස්‌සට හරවන්නේ තන්හාව, මාන්නය, දිට්‌ඨ§ය කියන ධර්මතාවයන් හරහාමය.

ඔබ මේ භව ගමනින් නිදහස්‌ වෙනවාට මාරයා අකමැතිය. මේ බව ඔබ හොඳින් තේරුම්ගෙන තන්හාව, මාන්නය, දිට්‌ඨ§ය කියන අසත්පුරුෂ ධර්මයන් පරාජයට පත්කළහොත්, ලෝකය නැමැති මාරයාගේ හිර ගෙදරින් නිදහස්‌ වීමට ඔබට හැකිය. ඔබ ලබන එම නිදහස, ජීවිතාන්තය දක්‌වා ලැබූ සිර දඬුවමකින් නිදහස්‌ වීමට වඩා ලක්‍ෂ වාරයක නිදහස්‌වීමකි. කල්ප සියක්‌ කෝටි, ප්‍රකෝටි ගණනක සිට අතීතයේදී ගෙවන ලද, අනාගතයේදී ගෙවාදැමීමට නියමිත අති බිහිසුනු සිර දඬුවමකින් නිදහස්‌වීමක්‌ය.

විත්තිකරුවාත්, පැමිණිලිකරුවාත්, වැරදිකරුවාත්, විනිසුරුවරයාත්, විනිසුරුකරුවාත්, අළුගෝසුවාත්, ඔබම වූ ලොවක, නිදහස්‌වීම පසෙක තබා, බන්ධනාගාරගතව සිටීම සැපයක්‌කොට දකින, සිරකරුවකුගේ මනෝභාවයෙන් මිදීමට කාලයයි මේ. සම්මා සම්බුද්ධ මාර්ගයයි මේ. සිරකාර මනෝභාවය ඔබ තුළ ඇතිකරන්නේ තන්හාව, මාන්නය, දිට්‌ඨ§ය විසින්මය. මමත්වයේ දැඩිභාවය නිසාමය. ඔබට රිදුම්දෙන මේ භව තුවාලය, සුවපත් කරගැනීම සඳහා වෙහෙසෙන සෑම මොහොතකම, සුවපත්වෙමින් යන තුවාලය මත මාරයා විසින් තන්හාව, මාන්නය, දිට්‌ඨ§ය නැමැති ඉහත විෂබීජ තබයි. තුවාලයේ වේදනාව මතට , මාර දූවරුන්ගේ සියුමැලි ඇඟිලි තුඩු වලින් ලැබෙන පහස, සැපය නිසාම ඔබ ඒ විෂබීජයන්ට කැමතිය. ප්‍රියය. මේ පහස, සැපය අනිත්‍ය වශයෙන් දැකීමට අප ප්‍රමාදවෙන්නේ විඳීමට ඇති ජන්දරාගය නිසාමය. තුවලයත්, වේදනාවත් ඔබගේමය. ප්‍රශ්නය වන්නේ එය ඔඩුදුවවා ගන්නේ ඔබ විසින්ම වීමය. ඔඩුදිවීම යනු කුණුවීමයි. මේ කුණුවූ අධ්‍යාත්මය අයිති සතර අපායටය.

භික්‍ෂුව ඉහත සටහන සටහන් කළේ අදක්‍ෂභාවය නිසා සතර අපායට වැටුණු මනුෂ්‍යයෙක්‌ පිළිබඳ කරුණු සඳහන් කරන්නටය. එක්‌තරා මහත්මයෙක්‌ සිටියා, ඔහු පදිංචිව සිටියේ ගම්පහ දිස්‌ත්‍රික්‌කයෙයි. ඔහු දක්‍ෂ පිහිනුම්කරුවෙක්‌. නිරතුරුවම ගැඹුරු දියේ පිහිනන්න දක්‍ෂයි. ඔහු ගැන දන්න කිසිවෙක්‌ සිතන්න නැතුව ඇති මොහු කවදාකවත් දියේ ගිලී මිය යයි කියලා. අපි නොසිතන දේවල්, හේතුඵල ධර්මයන් නිසාම සිදුවන ලෝකයේ මේ මහත්මයා මුහුදේ පිහිනීමට ගොස්‌ ජලයේ ගිලී මියයනවා. බලන්න ස්‌ථêර ශක්‌තිමත්භාවයෙන් ගන්නා වූ ලෝකය, ‘මම’ මොහොතින් බිඳී විසිර ගිය ස්‌වභාවය.

පිහිනුම් දක්‍ෂයෙක්‌ය කියන නොබිඳෙන විශ්වාසය, මොහොතකින් බිඳී ගියා. මොහුගේ කකුලේ කෙන්ඩ පෙරළීම හේතුවෙන්. මොහු ගොඩාක්‌ පිං දහම් කරගත්ත අයෙක්‌ නොවෙයි. විනෝදශීලීව ජීවත්වූ අයෙක්‌. මේ මරණය සිදුවෙලා මාස 4කට විතර පස්‌සේ මේ මියගිය මහත්මයා අරමුණුකොට සිටියදී භික්‍ෂුව ඉදිරියට පාවෙන ස්‌වභාවයේ මිනිස්‌ රුවක්‌ පැමිණියා. මේ සත්වයාට තිබුණේ බොහෝම සියුම් කයක්‌. පොළොවෙන් මීටර 3ක්‌ පමණ උසිනුයි භික්‍ෂුව ඔහුව දැක්‌කේ. පාවෙන ස්‌වභාවයේ සත්ත්වයෙක්‌. මිනිස්‌ රුවක්‌. හරියට භූත ස්‌වභාවයක්‌ වගේ. මේ මිනිස්‌ කයක්‌ සහිත සියුම් සත්ත්වයාගේ මුහුණේ ස්‌වභාවය ඔබට විස්‌තර කරනවා. ඔබ මෙහෙම සිතන්න. ඔබ යමෙකු=ගේ බෙල්ල මිරිකනවා. එතකොට ඔහුගේ මූනේ ස්‌වභාවය ඔබට මතකද? ඇස්‌ ලොකුවෙලා, උඩගිහිල්ලා, නළල රැළිවෙලා…. මරණබිය රැඳුණ මුහුණක්‌ නේද ඔබ දකින්නේ. මෙන්න මේ ස්‌වභාවයේ මරණභිය

රැඳුණු, ඇස්‌ ලොකුවී ගිය, නළල රැළිවැටුණු ස්‌වභාවයක්‌ තමයි මේ භූත සත්වයාට තිබුණේ . මොහු තුෂ්නිම්භූතව සිටියේ හරියට භිරාන්ත වෙලා වගේ. ඔබ එය මෙහෙම සිතන්නකෝ. මනුෂ්‍යයෙකුගේ හිසට පොල්ලකින් ගැසුවහොත් ඔහුට මොහොතක්‌ යනතුරු සිතාගන්න බැහැ නේද මොකක්‌ද වුණේ කියලා. මෙවැනි ස්‌වභාවයකුයි මේ භූත සත්ත්වයා තුළ දිස්‌වුණේ. විනාඩි 2කින් පමණ එම භූත සත්ත්වයා දර්ශනයෙන් නොපෙනී ගියා.

භික්‍ෂුව සමාධියෙන් පසුවෙන විට දුටුව එම භූත සත්ත්වයා ගැන තැබෙන පහත සටහන අනුමාන වශයෙනුයි ගලපා සටහන් කරන්නේ.

තමා තුළ තිබු පිහිනීමේ හැකියාව නිසා දියේ ගිලී මියයන මොහොතේ මොහුට හිතාගන්නවත් බැරිවෙලා තිබෙනවා තමාට මොකද වුණේ කියලා. තමාගේ හැකියාවන් ගැන නිත්‍යභාවයෙන්, ස්‌ථිරභාවයෙන් මමත්වයේ දැඩිභාවයෙන් ගන්න අයට එම හැකියාවන් වරදිනවිට පරදිනවිට විශාල තැතිගැනීමක්‌ හටගන්නවා. ජලය තුළ ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනක්‌ කරන විට ශක්‌තිමත් කුසල් හෝ අකුසල් සිතක්‌ පහල වන අවස්‌ථා අඩුයි. මොකද ෙච්තනාව සකස්‌ වෙන්නේ ජීවිතය බේරාගැනීමට අදාළව. මේ හේතුවෙන් මරණබිය තැතිගැන්ම සමගම අවසාන සිත සකස්‌ වෙලා ඊළඟ ප්‍රතිසන්ධිය අල්ලාගන්නවා. මෙහිදී ශක්‌තිමත් කුසල් අකුසල් සිතක්‌ සකස්‌ නොවුන නිසා සිදුවන්නේ බොහොම සියුම් ස්‌වභාවයේ උපතක්‌. මැරෙන වේලාවේ සකස්‌වූ තැතිගැන්මේ ස්‌වභාවයෙන්ම රුව ගුණ සහිත සිත් පරම්පරාවක්‌ තමයි ඉදිරියට සකස්‌ වෙන්නේ. මේ භූත සත්වයා හරියට හරියට තද නින්දේ සිට පිබිඳුණු කෙනෙක්‌ වගේ. තවම මොකුත් සිතාගන්න, අල්ලගන්න බෑ ශක්‌තිමත්ව. මනුෂ්‍ය ජීවිතයේදී ධර්ම මාර්ගයේ ගමන් නොකිරීම මෙයට එකම හේතුව වෙනවා.

උපුටා ගැනීම – දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය – ඉන්ද්‍රජිත් සුබසිංහ

ලොව්තුරු බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා කරුණු හතරක්‌ නොදැනීම අවිද්‍යාවය කියලා. මේ කරුණු හතර තමයි දුක, දුක ඇතිවීමට හේතුව, දුක නැතිකිරීම, දුක නැතිකිරීමේ මාර්ගය. මෙන්න මේ චතුරාර්ය සත්‍යය නොදැනීම නිසා සත්වයා ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණවලට අයත් මේ කය නිරෝගීභාවයට පත්කිරීම උදෙසා අප්‍රමාණ වෙහෙසක්‌ ගන්නවා. රටපුරා තිබෙන ක්‍රීඩාංගණ, කායවර්ධන මධ්‍යස්‌ථාන, ජනමාධ්‍යවල, ක්‍රීඩාගාර, මහපාරේ දෙපස ඇති තණතීරුවල පිංවත් නෝනා මහත්වරුන් දුවනවා, ඇවිදිනවා, ව්‍යායාම කරනවා ඔබ දකිනවා ඇති. කුමක්‌ සඳහාද?

ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ වලක්‌වාගන්න. ලෝකයේ වේගයෙන්ම දුවන සතා තමයි චීටා. මේ සතුනුත් ළමා කාලයේදී මියයනවා, තරුණ කාලයේදී මියයනවා, මධ්‍යම වයසේදිත් මියයනවා. ජාති ජරා ව්‍යාධි මරණ වලට නිරතුරුවම පත්වෙනවා. ලෝකයේ වැඩිම ව්‍යයාම කරන සතා තමයි වඳුරා. එයා හැම නිමේශයකම අත්තෙන් අත්තට, ගහෙන් ගහට පනිමින් මහා ව්‍යායාමයක යෙදෙනවා. ඒ වඳුරොත් ළමා කාලයේදී, තරුණ කාලයේදී, මධ්‍යම වයසෙදි මැරෙනවා. නිරතුරුවම ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ වලට ලක්‌වෙනවා. මේ නිසා දිවීම තුළින්වත්, ව්‍යායාම තුළින්වත් ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ වලක්‌වාගන්න බැහැ නේද? අපේ මේ දිවීම නතරකළ දවසටයි අපි ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ වලින් අත්මිදෙන්නේ. කාගේ දිවීමද? රූපයට තන්හාවෙන් දුවන සිත, උපාදානයෙන් අල්ලාගන්නා සිත දිවීමෙන් නතරකළහොත් එතැනයි දුකේ කෙළවර.

මේ දිවීම තුළ, ව්‍යයාම තුළ කුමක්‌ද සැඟවිලා තියෙන්නේ. අවිද්‍යාවේ වේගයයි. ඔබ මේ දුවන්නේ තව තවත් අවිද්‍යාව දෙසටයි. ලෝකය දෙසටයි. දුක දෙසටයි. ඔබ මේ නිරෝගි කරන්න හදන්නේ ලෙඩට උරුම කයක්‌. ඔබ ඔය මස්‌පිඩු වලින් පුරවන්න හදන්නේ ලෙඩට උරුම රැළිවැටෙන කයක්‌. දිවීමෙන්, ව්‍යායාමය මඟින් ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ වලින් මේ කය මුදාගත්ත ලෝකයේ යමෙක්‌ සිටියාද? සිටිනවාද? නැහැමයි. මේ කය ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ වලට තෝතැන්නක්‌මයි කියලා දැකලා, රූපයට ඇති ඡන්දරාගයෙන් මිදුන තැනැත්තන්මයි දුකෙන් අත්මිදුණේ. නමුත් පෘතග්ජන සත්වයා රූපයේ ආදිනවය, ආදීනවයක්‌ හැටියට නොදකින නිසා ඔහු ජාති, ජාරා, ව්‍යාධි, මරණ හමුවේ කම්පා වෙනවා. සලිත වෙනවා. බිය වෙනවා. මට ලස්‌සන අහිමිවෙයි, මගේ ලස්‌සන නැතිවෙයි, මගේ නිරෝගීකම නැතිවෙයි කියලා. ශරීරය කෙට්‌ටු කෙනා, ශරීරය මහත්කරගෙන සතුටු වෙනවා. ශරීරය මහතකෙනා ශරීරය කෙට්‌ටු කරගෙන සතුටු වෙනවා. ශරීරයේ මේදය වැඩි කෙනා, මේදය අඩුකරගෙන සතුටු වෙන්න හදනවා. විටමින් ඌනතාව හෙවත් ඒවා අඩුකෙනා විටමින් පාවිච්චි කරලා සතුටු වෙන්න හදනවා. මේ සියල්ල තුළ තිබෙන්නේ කුමක්‌ද?

වැඩිදෙය අඩුකර ගන්නවා. අඩුදෙය වැඩිකර ගන්නවා. කෙනෙක්‌ අඩුදෙය උපාදාන කරනකොට, තව කෙනෙක්‌ වැඩිදෙය උපාදානය කරගන්නවා. කොතැනද මෙහි සීමාව, කවුද මේ සීමාව තීරණය කරන්නේ. තීරකයා තමයි පෘතග්ජන සිත. අඩුවැඩි කරගනිමින් මරණය කියන සීමා ඉරට අපි සේන්දුවෙලා, අපි ඒ සීමා ඉර පසුකරන්නේ අතෘප්තියෙන්. මොකද ඉහත ස්‌වභාවයන්ට අප පත්වන්නේ මැරෙයි කියලා හිතලා නොවෙයි. මා තුළ නිරෝගීබව තිබෙනවාය, නිරෝගීබව තුළ මා ඉන්නවාය කියලා ඇති කරගත් උපාදානය නිසා, ඒ උපාදානය කරගත් දෙය බිඳවැටීමෙන් ඇතිවන අතෘප්තිය, මරණ භය, ගැටීම…..

මෙන්න මේ ගැටීමේදී ඔබේ පිහිටට ඔය ව්‍යායාමවත්, ශරීර ශක්‌තියවත්, විටමින් සිරප්වත් ඔබේ පිහිටට එන්නේ නැහැ. ඉහත සියල්ල ඔබට උරුමකර දුන්නේ දුකක්‌මයි. නමුත් ඔබ ජීවිත කාලය තුළදී පුqරුදු පුහුණු කළේ කාය ශක්‌තියේ, ව්‍යායාමයේ, නිත්‍යභාවය නම් ඔබේ මරණ මොහොතේදී එම සංඥාවන් ඔබට ඇතිවුනොත්, අවසාන කැමැත්ත – උපාදානය ඉහත ස්‌වභාවයන්ට ඇලීගියා නම්, ඔබේ මීළඟ උපත චීටාවෙකුගේ හෝ වැඳිරියකගේ කුසේ වීමටද පුළුවන්. මන්ද ඔබේ කැමැත්ත පරිදිම, ඔබ උපාදානය කරගත් පරිදිම සුවසේ දිවීමටත්, සුවසේ ව්‍යායාම කිරීමටත් ඔබට ලැබෙන නිසාය.

භික්‍ෂුවක්‌ සමාධියෙන් පසුවන එක්‌තරා අවස්‌ථාවකදී මෙන්න මෙහෙම දර්ශනයක්‌ දැක්‌කා. ආකාශය තුළ, ඒ කියන්නේ මහපොළොවේ සිට මීටර 200 ක්‌ පමණ ඉහළ විසි දෙනෙකුගේ පමණ කණ්‌ඩායමක්‌, වැල්පාලම් ඔන්චිල්ලා වැනි උපකරණ මත ජිම්නාස්‌ටික්‌ වැනි ක්‍රීඩාවක නිරතවෙනවා. මේ අය කිසිම බියක්‌ නොමැතිව මීටර 200 ක්‌ පමණ ඉහළ සිට බොහොම රිද්මයානුකූලව බීමට පතිත වෙනවා. නැවත ඉහළට යනවා. මහා අන්තරාකාරී ක්‍රීඩාවක්‌ ඉතාමත් සුවසේ නොබියව කරනවා. ආකාශයේ දැමූ ලණු පාලමක්‌ වැනි දෙයක්‌ මත පිනුම්, කරණම් ගසනවා. මේ අය ප්‍රේත ලෝකයට සම්බන්ධ පිරිසක්‌ නොවේ. මනුෂ්‍ය ස්‌වභාවයේ හොඳ අඟ පසඟ සහිත සුදු පැහැති දිග සහ කොට කලිසම් වගේම ටී-ෂර්ට වලින් සැරසී සිටි පිරිසක්‌. භික්‍ෂුව හඳුනාගත්තේ මේ අය දේව ස්‌වභාවයේ පිරිසක්‌ හැටියටයි. ඒ අය පෙර මනුෂ්‍ය ජීවිතයේදී උපාදානය කරගත් ක්‍රීඩාව, ව්‍යායාමය මෙතැනදිත් උපාදානය කරගෙන. ඒවාට කැමති පිරිස ඒකරාශි වෙලා. හැබැයි මේ අය සශ්‍රික දේව පිරිසක්‌ නොවෙයි. ප්‍රේත ලෝකයට වඩා ටිකක්‌ ඉහළ ස්‌වභාවයේ දේව කොට්‌ඨාශයක්‌. මේ අය තුළ ආලෝකමත් බව, ප්‍රභාශ්වර බව තිබුණේ නැහැ. ගුප්ත ස්‌වභාවය ඒ අයගේ ස්‌වරූපයේ තිබුණා. ඔබ යමක්‌ උපාදාන කරගතතොත් එය මතුභවයටත් ඔබ අරගෙන යන හැටි පැහැදිලියි නේද? හේතුඵල ධර්මයන්ට අනුව විග්‍රහ කිරීමක්‌ පමණයි භික්‍ෂුව මෙහි සඳහන් කළේ. ඔබ වෙනදා වගේම දුවන්න, ව්‍යායාම කරන්න මගේ කය, මගේ ශක්‌තිය, මගේ නිරෝගීකම මගේ ලස්‌සන, පෞරුශත්වය, හැඩය නිත්‍යයි කියන දෘශ්ටීන්ට යට නොවී. ඉහත සියල්ල ඔබේ වසඟයේ පත්වාගැනීමට නොහැකිය යන අවබෝධය තුළ සිටිමින්…

නමුත් මෙය කරන්න ලේසි නැහැ. ඔබේ ඔය මාර සිත නිරතුරුවම මේවායේ නිත්‍යභාවය පැත්තටම ඔබව රැගෙන යනවා. අතීතයේ තිබූ මිත්‍යාදෘශ්ටික ශීල වෘතයන්ගෙන් එකක්‌ තමයි ශරීරයට දුක්‌ දීමෙන් සැප ලබාගැනීම කියන දෘශ්ටිය. නිගන්ඨයන් වැනි පිරිස්‌ ආසන ප්‍රතික්‍ෂෙප කොට, උල් සහිත ස්‌ථානවල ඇවිදිමින්, නිදාගනිමින් ශරීරයට දුක්‌ දුන්නා. කුමක්‌ උදෙසාද? සැප උදෙසා. අතීත කර්ම ගෙවීම උදෙසා. වර්තමානයේ ඔය දුවන ව්‍යායාම කරන අය දෙස බලපුවහම කෙනෙකුට සිතෙන්න පුළුවන් අතීතයේ නිගන්ඨ දෘශ්ටියේ නව ප්‍රවේශයක්‌ද මේ කියලත්. මොකද මේ අයත් අනාගත සැප උදෙසායි මේ දුක්‌ විඳින්නේ. ඔබ මේ දෙතිස්‌ කුණපය කුමන සංඥාවකින් නිත්‍යභාවයෙන් අල්ලාගත්තද ඒ තුළින් ඔබ විඳින්නේ දුකක්‌මය. ඔබ කොතරම් මහන්සිවී ශරීරයේ මස්‌පිඩු, පෙනුම ලස්‌සන කරගත්තද ඔබට සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාවක්‌, උණක්‌, අසනීපයක්‌ හැදුනහොත් සතියක්‌ ව්‍යයාමයෙන් තොරවූ විට ශරීරය නැවතත් ‘ජොල් වීමට’ පටන් ගනී. හැඩය වෙනස්‌වී යයි. මොනතරම් දුවලා, ව්‍යායාම කරලා, නිරෝගීව තබාගත්තද හදිසියේ මඟුල් ගෙදරකට, උත්සවයකට, උත්සව කාලය පැමිණියහම ඔන්න නැවතත් සීනි, පිෂ්ඨය, මේදය වැඩිවෙලාය. ඔබ ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ මොන පැත්තෙන් යටගැහුවද ඒවා දිය යට ඇති රබර් බෝලයක්‌ මෙන් ග්‍රහණයෙන් මිදුණු සැනින් නැවත මතුවී එයි.

මේවාට ප්‍රතිකාර කියන පිංවත් වෛද්‍යවරුන්, ව්‍යායාම කරවන මහත්වරුන් ඔබතුමන්ලාට වෛද්‍ය උපදෙස්‌, ව්‍යායාම උපදෙස්‌ දේවී. ඒ මහත්වරුන් ඔබලාට උපදෙස්‌ දෙන්නේ ඔවුන්ගේ කයත් ඉහත ස්‌වභාවයේම තිබියදීමය. ඔවුන්ද ඉහත ස්‌වභාවයෙන් මිදී නැත. ඔවුනට අසනීපයක්‌ වුවහොත් ඔවුන්ද තවත් වෛද්‍යවරයකු වෙතට ගොස්‌ ප්‍රතිකාර ගත යුතුය. එහෙත් මේ අසනීපයට හොඳම ප්‍රතිකාරය වදාළ උත්තමයා තමයි ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ. මුලින්ම උන්වහන්සේ අනුනට බෙහෙත් කියන්නට පෙර තමන් ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ වලින් මිදුනාහ. උන්වහන්සේ තම ශ්‍රාවකයන්ට අනුදැන වදාලේ තුන් සිවුරත්, පාත්‍රයත්, උපරිමය ආහාර වේල් දෙකකින් යෑපීමත්ය. උන්වහන්සේගේ ශ්‍රී මුඛයෙන් නිතරම දේශනාකළ වදනක්‌ වූයේ දිනකට එක්‌ වේලක්‌ පමණක්‌ වැළඳීම ශරීරයට පුදුමාකාර සැහැල්ලුවක්‌ දනවන බවයි. ඔබ දිව සංවර කරගන්න. රසයට ඇති කැමැත්තෙන් මිදෙන්න. ආහාරයේ අශූභය වඩන්න. එවිට ආයාසයකින් තොරවම ඔබේ කය යම් ප්‍රමාණයකට නිරෝගී වේවි. ප්‍රසන්න වේවි. හැඩවේවී. රසයට ඇති ගිජුභාවය ඔබ අතහැරියොත් ඔබට යම් පමණකට රෝගීබව මගහැරේවී. අතහැරීම තුළ ඇති සැහැල්ලු සුවය අත්විඳීමට ඔබට හැකිවේවි.

ප්‍රඥාවන්ත පුද්ගලයා උත්සහගන්න ඕනේ දීර්ඝ කාලයක්‌ ආයුෂ විඳින්න නොවේ. හැකිතාක්‌ ඉක්‌මනින් මේ ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණවලින් මිදීමටය. නැවත උපතකින් මිදීමටය. එය අර්ථවත් කරගන්න බැරිනම් සසර කෙටිකර ගැනීමටය. මේ දෙකෙන් කොයික කරගත්තත් මා තුළ නිත්‍යවූ නිරෝගීබව, ලස්‌සන, හැඩය තිබෙනවාය කියන අවිද්‍යාවෙන් මිදෙන්න ඕනේ.

හැබැයි සමහරු මෙන්න මෙහෙමත් ප්‍රකාශ කරනවා. තමන් ව්‍යායාම කළත් අනිත්‍යය වඩමින් තමයි කරන්නේ කියලා. හැබැයි ඉතින් මේ ධර්මයත් මාර ධර්මයක්‌ම තමයි. හරියට දිව්‍යලෝක, මනුශ්‍ය ලෝක සැප කෙළවර නිවන් ප්‍රාර්ථනා කරන්න කියලා කියන මාර ධර්මය වගේ. දිව්‍ය ලෝක, මනුෂ්‍ය ලෝක සැප කෙළවර නිවන ගැන විශ්වාසයක්‌ තියන්න බෑ. මෙය ස්‌වභාවයන් දෙකක්‌. දිව්‍යලෝක, මනුශ්‍ය ලෝක කියන්නේ අල්ලා ගැනීමක්‌. නිවීම කියන්නේ අතහැරීමක්‌. අල්ලා ගැනීමක්‌ කෙළවර අතහැරීමක්‌ ගැන විශ්වාසය තැබීම නොවිය හැක්‌කක්‌. සංසාරය පුරාවට කල්ප කෝටි ගණනක්‌ අපිව මේ දුර ගමන ඇවිද්දුවේ ඔය මාර වදන් අපි අපේ කරගත් නිසා.

මේ දෙකෙන් එක ස්‌වභාවයකට අපි එන්න ඕනේ. එක්‌කෝ අල්ලා ගැනීම, එක්‌කෝ අතහැරීම.

පෘතග්ජනයා පුදුමාකාර කෑදරකමකිනුයි තමන් කැමති දෙය උපාදානය කරගන්නේ. මනුශ්‍යයා ජීවිතයේදී මුලින්ම උපාදානය කරගන්නේ මොකක්‌ද? තම මෑනියන්ගේ ගර්භාෂයයි. මව්කුසයේ ගර්භාෂයේ ඇතිවන ප්‍රතිසන්ධි චිත්තය ළදරුවෙක්‌ වශයෙන් කලල රූපය අල්ලාගෙන වැඩීමේදී මේ ළදරුවා ගර්භාෂය මගේය කියලා අල්ලා ගන්නවා. මේ ගර්භාෂය තුළ දරුවා මොනතරම් දුකක්‌ද විඳින්නේ. බැලුම් බෝලයක්‌ වගේ ආවරණයකට මැදිවෙලා, අතපය වකුටු කරගෙන සැරව, රුධිරය, මේදය, අසුචි, මුත්‍රා, බොකු බඩවැල්, වමනය, දිරවූ නොදිරවූ ආහාර…. මොනතරම් ජරා ගොඩක්‌ මැද්දෙද. මෑණියන්ගේ කුස තුළ ක්‍රියාත්මක වන වායෝ ධාතුවට හෙවත් වාතයට, තේජෝ ධාතුවට හෙවත් රස්‌නයට, ආපෝ ධාතුව හෙවත් දියර වර්ගවලින් පීඩනයට ලක්‌වෙමින්. මේ දරුවා වැඩෙන්නේ. මෙවැනි අවිචාරවත් පරිසරයක්‌ මැද මේ දරුවා ගර්භාෂයේ වැඩුණත් ඔහු අකමැත්තෙන් නෙවෙයි ගර්භාෂය තුළ සිටින්නේ. ඔහු දුකක්‌ හැටියට හිතලා නෙමෙයි ගර්භාෂය තූළ සිටින්නේ. මේ දරුවා ගර්භාෂය මගේ කියලා අල්ලාගෙනයි මෙහි පදිංචිවෙලා සිටින්නේ. තන්හාව නිසා හටගත් උපාදානයේ බලවත් බව නිසා බැසගත් තැන මගේ කියලා අල්ලා ගන්නවා. මගේ කරගන්නවා. සැපයක්‌ම හැටියට දකිනවා. මේ විදිහට නව මාසයක්‌ ඇවෑමෙන් මේ දරුවා ලෝකයට බිහිකරන්න මොන තරම් වෙහෙසක්‌ ගන්න වෙනවද? අම්මා, දරුවාව මේ උපාදානයෙන් ගලවාගන්න මොනතරම් අහිංසක වේදනාවක්‌ විඳිනවාද? මොන තරම් තටමන්න ඕනිද? ශක්‌තියක්‌ වැයකරන්න ඕනෙද? ඇයි මේ අම්මා මෙතරම් දුකක්‌ විඳින්නේ? දරුවා තමා උපාදානය කරගත්, මගේ කරගත් ගර්භාෂය අතහැරීමට ඇති අකමැත්ත නිසා. එය මගේ කර අල්ලාගෙන සිටින නිසා. මගේ තැනින් මිදීමට ඇති අකැමැත්ත නිසා. අවසානයේදී මවත් දරුවත් අතර සටනක්‌ තමයි සිද්ධවෙන්නේ. දරුවා ගර්භාෂය අල්ලාගෙන සිටීමට ප්‍රයත්න දරනවා. මව දරුවාව එලියට ගන්න ප්‍රයත්නය දරනවා. දරුවා තුළ ගර්භාෂ කුටියට ඇති උපාදනයත්, මවට දරුවා දැකීමට, අයිතිකර ගැනීමට ඇති උපාදානයත් අතර සටනින් ශක්‌තිය වැඩි මව දිනනවා. මවට මේ ශක්‌තිය නොමැතිනම් වෛද්‍යවරයා සැත්කමකින් බලහත්කාරයෙන් දරුවා එලියට ගන්නවා. දරුවා මව්කුස ගර්භාෂ කුටිය උපාදාන කරගෙන එහි රැඳෙන්නට හදනවා. අම්මා ‘මගේ දරුවාය’ යන උපාදානයෙන් දරුවාව දෝතට ගන්න අයිති කරගන්න හදනවා. වෛද්‍යවරයා තම වෘත්තිය උපාදාන කරගෙන දරුවා සැත්කමකින් එලියට ගන්නවා. හෙදිය තම වෘත්aතිය උපාදනය කරගෙන දරුවා උපද්‍රව රහිතව ලෝකයට ගන්නට උපකාර කරනවා. මේ සතර දෙනා තුළම ක්‍රියාත්මකවන්නේ උපාදානයමයි. තම තමන් කැමැත්තෙන් අල්ලාගත් දෙය තමයි මේ සැපයක්‌ හැටියට දකින්නේ.

දරුවා මේ විදිහට ලෝකයට බිහිවෙනකොට බෙරිහන් දීගෙන, හඬාගෙන තමයි බිහිවෙන්නේ. මොකක්‌ද මේ කෑගැසීම, හැŽම. මගේ තැන, නව මාසයක්‌ මා පදිංචිවී සිටි තැන මට අහිමිවුනාය, අහිමි කළාය යන වේදනාවෙන්, බයෙන්, අසරණ භාවයෙන් තමයි ඔය කෑගහන්නේ. තමාගේ අකැමැත්තෙන් අම්මා සහ වෛද්‍යවරයා එකතුවී උදුරාගත් නිසා තමයි ඔය කෑගසන්නේ. විරෝධය දක්‌වන්නේ. මගේ තැන අහිමිවුනාය කියලා දරුවා කෑගහනකොට ඒ හඬ අහලා අම්මාට සතුටුසිනා පහළ වෙනවා. සතුටු කඳුළු සලනවා. මට දරුවා ලැබුණා කියලා.

අහිමිවීම නිසා දුකත්, ලැබීම තුළ සතුටත් තමයි දෙදෙනාම විඳින්නේ. හැබැයි මේ විඳීමේ ස්‌වභාවයන් මොහොතකින් අනිත්‍යභාවයට පත්වෙනවා. මේ දරුවා ගර්භාෂයේ උපාදානයෙන් මිදිලා ලෝකයට බිහිවුනාට පස්‌සේ මොකද වෙන්නේ. අම්මාගේ උණුසුම, අම්මාගේ පියයුරු උපාදානය කරගන්නවා. ඔන්න දැන් හිටපු තැනට වඩා මෙතන සැප හැටියට දරුවා අල්ලා ගන්නවා. මව් උණුසුමත්, පියයුරුත් මගේ තැන හැටියට උපාදානය කරගෙන ඒ දෙක මගේ කියලා ආශ්වාදය කරනවා. ඔන්න දැන් මවගේ උණුසුමෙන්, මවගේ පියයුරුවලින් දරුවා ඉවත් කරන්න හැදුවොත් දරුවා කෑගසනවා. විරෝධය දක්‌වනවා. මෙන්න බලන්න දැන් මව් උණුසුමත්, පියයුරුත් උපාදාන කරගන්න ස්‌වභාවය. ගර්භාෂයේ විඳීම අනිත්‍යභාවයට පත්වුනා. තවත් විඳීමක්‌ අල්ලා ගත්තා. මේ විඳීමේ ස්‌වභාවය අනිත්‍යභාවයට පත්වෙමින් ක්‍රමයෙන් තාත්තාව, තොටිල්ල, ළදරු පාසල, පාසල, විශ්වවිද්‍යාලය, රැකියාව, නිවස, බිරිඳ, දරුවා, මුණුපුරා ආදී වශයෙන් එකක්‌ අතහැරෙද්දී තව රූපයක්‌ සැපයි කියලා ක්‍රමානුකූලව මගේ කරගන්නවා.

(මෙහිදී පළවන්නේ මෙම ලිපියේ පළමු අර්ධයයි.)

උපුටා ගැනීම – දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය – ඉන්ද්‍රජිත් සුබසිංහ

“දිය ඇල්ල ගල්පර අතරින් පහළට ගලා බහින ලස්සන. බට පඳුර දිය ඇල්ල දිහාවට ඔළුව පහත් කැරගෙන සිසිලස උරා ගන්නව වගෙයි. දිය ඇල්ලත් බට පඳුරත් අතරෙ සුදු වැලි තීරයේ වාඩිවෙලා මමත් ඔහේ බලා ඉන්නවා. කොච්චර බලා හිටියත් මදි. දවල්ට මෙතැනින් නාගන්න මිනිස්සු එනවා. ඒත් හැන්දෑවට මෙතැන පාළුයි. ඒ පාළු ගතියට මම කැමතියි; කොයි තරම් කාලයක් හැන්දෑවට මම මෙතැනට ඇවිත් මේ සුන්දරත්වය වින්දද? අවුරුදු සිය ගණනක්” යැයි කියූ භූතාත්මය ‍ම්… ම්…. ම්… ම්… ම්… යැයි දෙපසට පැද්දෙමින් තාලයට නැළවෙන්නට වූවා ය.

“හරිම සුන්දරයි නේද? ඉතින් ඉතුරු ටිකත් කියන්නැ” යි ආධ්‍යාත්මීය ගවේෂකවරයා කාරුණික වදනින් පැවසීය.

“මම දොළෙන් මෙගොඩ වැලි තලාවෙ හැන්දෑවට වාඩි වෙලා ඉන්නවා. මේ අතරෙ දොළෙන් එගොඩ ග‍ල් තලාවට ආපු කපිල ගිටාරය වාදනය කරන්න වුණා. හරි ම මිහිරියි. හරිම මිහිරියි. එතැන ම තිබුණු අඩු පාඩුවක් සම්පූර්ණ කළා වගෙයි.”

“ඉතින් ඉතින්”

“මම කපිල ළඟට ඇවිත් එපා ළඟින් වාඩිවෙලා මේ සංගීත රාවය අහගෙන හිටියා. මට එයාව පෙනුණාට එයාට මාව පෙනෙන්නෙ නෑ. අවුරුදු සිය ගණනක් මගේ හිතේ තිබුණු පාළුව තනිකම මට අමතක වෙලා ගියා.”

“ඔයා කවුද?”

“මට මතක නෑ.” යි කියූ ඇය අඬන්නට වූවා ය.

“ඇයි අඬන්නේ?”

“අනේ මාව මෙයාගෙන් ඈත් කරන්න එපා. මට මෙයාව දාල යන්න බෑ….” යි කඳුළු පෙරමින් අඬන්නට වූවා ය.

කපිල කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රසිද්ධ නගරයක ජීවත් වන හතළිස් හැවිරිදි සිවිල් ඉංජිනේරුවරයෙකි. අවිවාහකයෙකි. කලකින් දැළි පිහියක් නුදුටු රැවුළ මුහුණ පුරා බලය පතුරුවා ගෙන සිටී. ඔහේ වැවෙද්දෙන් යැයි කපිල ඒ ගැන නොසිතති. ඔහු සිහි කල්පනාව නැතිව බලාගත් අත බලා සිටී. ස්ත්‍රියක ලෙස හැසිරෙයි. ස්ත්‍රී ඇඳුම් පවා ඇඳගෙන සිටී. කොටින් ම කියනවා නම් මුත්‍රා කරන්නේ ද ඇන තියා වාඩි වී ගෙන ය. තමන්ගේ ඇඳුම් ඇඳගෙන සිටින මල්ලී දෙස අක්කාත්, අම්මාත් බලා සිටින්නට බැරි තැන මනෝ වෛද්‍යවරුන් කරා ගෙන ගියහ.

මනෝ වෛද්‍යවරුන් නියම කරන පෙති ගිලීම රෝගියා ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ඒ නිසා දිගින් දිගටම බෙහෙත් පෙති බලහත්කාරයෙන් පොවන්නට සිදුවී ඇත. හිටි හැටියේ නිවසින් එළියට පැන දුවන්නට පටන් ගන්නා බැවින් ඔහු පසු පසින් දුවගොස් අල්ලා ගෙන ආ හැකි කෙනෙකු ආරක්ෂාවට තබන්නට ද සිදුව ඇත. වෛද්‍ය ප්‍රතිකාරවලින් කිසිදු සුවයක් නොලැබුණු බැවින් අභිචාර විධිවලට යොමු වන්නට පවුලේ අයට සිදු විය.

කපිල ගේ අක්කාත් මස්සිනාත් ‘සිළුමිණ’ පත්‍රයේ ‘සිත්මල්යාය’ අතිරේකයේ ‘පියවි ඇසින් ඔබ්බට’ විශේෂාංගය කියවා එයින් දැනුවත් ව, ඇතුල්කෝට්ටේ ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානය කරා කපිල රැගෙන ගියහ.

ආධ්‍යාත්මික උපදේශකවරයා මුණ ගැසී කපිල පිළිබඳ විස්තරය පැවසූහ. මෙයින් අවුරුදු එක හමාරකට පෙර කපිල මාතලේ ප්‍රදේශයේ කැලෑබද ස්ථානයක ගොඩනැ‍ඟෙන හෝටලයක් ඉදිකිරීමේ ඉංජිනේරු කටයුතු වල යෙදී සිටියදී අසිහියෙන් කටයුතු කිරීම නිසා නිවසට රැගෙන ආ බවත් එදා සිට මනෝ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර කළත් සුවයක් නොලද නිසා ආධ්‍යාත්මික ප්‍රතිකාර සොයාගෙන පැමිණි බවත් පැවසූහ.

පළමු දිනයේ ශක්ති කිරණ එල්ල කරන විට ඉංජිනේරු කපිල වැනෙන්නටත්, කෑ ගසන්නටත් විය. ශක්ති කිරණ මගින් භූතාත්මය පාලනය කොට ගමේ පන්සලේ බෝධි පූජා විසි එකක් පවත්වා නැවත පැමිණෙන ලෙස දැන්වීය.

දෙවැනි දිනයේ ද කපිලට ආවිශ්ට වූ භූතාත්මය මාතලේ ඉදිකරන හෝටලයට නුදුරින් ගලා බහින දිය ඇල්ල අසල දී කපිල ගේ සංගීත රාවයට වශීකෘත වූ බව කීවා ය. ගවේෂකවරයා තවදුරටත් ප්‍රශ්න කළේ ය.

“සංගීත රාවයෙන් ඔබට දැනුණේ මොනවාද?”

“කපිල සමාධිගත වෙලා වගේ ගිටාරය ඉතාම මියුරු අන්දමින් වාදනය කළා. මම ඒ සංගීත රාවය අහන්න හැමදාම ඒ වෙලාවට ආවා. මට

හිතුණා කපිලට පෙනෙන්න එන්න ඕනෑ කියලා.”

“ඇයි මීට කලින් කපිලට පෙනෙන්න ආවේ නැත්තේ?”

“කලින් මට ඒ වගේ හැකියාවක් ශක්තියක් තිබුණේ නෑ. මේ මියුරු නාදයෙන් මගේ හිත පිනායන කොට මට අමුතු ශක්තියක් ගොඩනැඟුණා. ඊට පස්සේ මම එයාට පෙනෙන්න ම ඇවිත් එයා ළඟින් ම වාඩිවෙලා සංගීතය ඇහුවා. එයාත් මගේ දිහා බලා ගෙන ලස්සනට වාදනය කළා. එයයි මමයි කතා කරන්නත් පටන් ගත්තා. මම ලස්සන ගවුම්වලින් සැරසිලා ආවා. ඊට පස්සෙ එයා එක්ක එයාගෙ කාමරයටත් ආවා. අනිත් අයට මාව පෙනෙන්නේ නෑ. රාත්‍රි කාලය කපිලත් එක්ක කාමරයේ ඉඳලා මම පාන්දරින් ම යන්න යනවා. මේ විදිහට මම හැමදාම රෑට කාමරයට ආවා. අපි ශාරීරිකවත් සම්බන්ධකම් පැවැත්තුවා.”

“ඔබ කපිලව හොයාගෙන ගියා මිසක් කපිල ඔබව හොයාගෙන ආවෙ නැද්ද?”

“මම අමනුෂ්‍ය ජීවියෙක් බව කපිල දන්නෙ නෑ. එයා දවසක් කිව්වා අපේ ගෙදරට එනවා කියලා.”

“ඒ මොකටද?”

“මගේ අම්මාව මුණ ගැසී කතා කරන්න.”

“ඉතින් ආවද?”

“ඇයි මහත්තයා” මට කොයින්ද ගෙවල්. මම මනුෂ්‍ය තරුණියක් නොවෙයි නෙ. ඒ නිසා මම දවස් තුන හතරක් කපිල මුණ ගැහෙන්න පෙනෙන්න ගියේ නෑ. මම ඇල්ල ළඟට ආවොත් කපිල මගේ ගෙදර යමු කියලා එනවනෙ. හොරේ අහු වෙන නිසා මම දවස් තුන හතරක් එයාට පෙනෙන්න ආවෙ නෑ. මාව දකින්න නැතුව කපිල හෝන්තු වෙලා කෑමක් බීමක් නොගෙන කාමරයට ම වෙලා ඉඳලා. රැකියාව මඟ ඇරිලා. නොකා නොබී රැවුළත් වවාගෙන කවුරුන් එක්කවත් කතා නොකර ඉන්න කොට රක්ෂාව කරපු තැනින් ගෙදරට දන්වලා. ගෙදර අය ඇවිත් මෙයාව ගෙදර අරන් ගියා.”

“ඉතින් මේ කාලෙ වෙච්ච දේවල් ඔබ දන්නෙ කොහොමද ආවෙ නැත්නම්?”

“මම ආවා. කාටවත් නොපෙනෙන්න. ඇවිත් බලාගෙන හිටියා. මට හරිම දුක හිතුණා. ඒත් මට කරන්න දෙයක් නැහැ. කපිලව ගෙදර එක්ක ගෙන එන කොට මමත් ආවා.”

‍එහෙම ඇවිත් මොකද කළේ?”

“මම කපිල ළඟට වෙලා හිටියා. එයාට පෙනෙන්නම හිටියා. එයා යාළුවන්ටත් පෙන්නුවා මේ ඉන්නේ මගේ ගර්ල් ප්‍රෙන්ඩ් කියලා. ඒ වුණාට යාළුවන්ට මාව පෙනෙන්නෙ නැහැ. ඊට පස්සෙ ගෙදර අය තොවිල් කරන්න ලැහැස්ති වුණා. ඇදුරෝ මාව අල්ලා ගනියි කියලා බයේ මම කපිලගෙ ‍ඇඟ ඇතුළට ගිහින් හැංගුණා. දැන් මෙයාගෙ ඇඟ ඇතුළට වෙලා ඉන්නවා.”

“ඔබ කපිලට ආදරේද?”

“ඔව් ගොඩාක් ම ආදරෙයි.”

“ඔව් ‍කපිලට ආදරේ නම් ඔය වැඩේ කරන්න එපා. කපිල මනුෂ්‍යයෙක්. ජීවත් වෙන්නෙ වෙනම තලයක. ඔබ අමනුෂ්‍ය තලයක ජීවත් වෙන්නෙ. මනුෂ්‍යයන්ටයි අමනුෂ්‍යයන්ටයි එකට ජීවත් වෙන්න බෑ. ඔහොම සම්බන්ධකම් පැවැත්තුවොත් කපිල අසනීපෙන් මැරිලා යාවි. මෙයා ඔබ ළඟට ම එනවා ය කියා ස්ථිර නියමයක් නෑ. කර්මානුරූපව හොඳ ලෝකෙක ඉපදුණොත් ඔබට දැන ගන්නවත් බැරුව යාවි. ඔබ කරන්නේ හැඟීම්වලට වහල් වෙලා පාපයක්. කපිලට ආදරරේ නම් ඔබත් ඉහළ තලයකට ගිහින් ඉඳහිට ඇවිත් ආශිර්වාද කරලා යන්න.” “ඉහළ තලයකට යන්නෙ කොහොමද?”

“අපි පින් කමක් කරලා පින් දෙන්නම්. පින් අනුමෝදන් වෙලා ඉහළ යන්න.”

“කපිලට හොඳක් වෙනවා නම් මම කැමතියි.”

“ඔබ සිද්ධස්ථානයකට යන්න කැමති ද?”

“මට සිද්ධස්ථාන මතක නෑ.”

“එහෙම නම් කැලණියට යන්න. කැලණියේ හොඳ අය ඉන්නවා.‍ ඒ අය සමඟ පිනට දහමට සිත යොමු කරන්න.”

භික්ෂූන් වහන්සේ නිවසට වඩම්මා සාංඝික දානයක් පිරිනමා ඇයට පින් අනුමෝදන් කරන බවට කපිලගේ අම්මාත් අක්කාත් මස්සිනාත් පොරොන්දු වූහ.

මනුෂ්‍ය ලෝකය කාම ලෝකයකි. දිව්‍ය ලෝක මෙන් ම සතර අපාය ද ‍කාම ලෝකයන් ය. ඒ සතර අපායට අයත් යක්ෂ, ප්‍රේතාදී භූතයෝ ද පංචේන්ද්‍රියයන් පිනවීමේ කාමාශා ඇත්තෝ ය‍. අධික වූ රාගයෙන් යුක්ත ව‍ුවෝ අවසාන චුති චින්තනයට එවැන්නක් සිහිපත් වුවහොත් මරණයෙන් මතු උපදින දුගතිගාමී වූ අමනුෂ්‍ය භවය ද රාගයෙන් ම යුක්ත වේ. ඔවුහු ස්ත්‍රීන්ට ආශා ඇත්තෝ ය. මේ හා සමාන වූ ස්ත්‍රීහු ද වෙති. ඔවුන් ද මරණයෙන් මතු එවැනි ම අමනුෂ්‍ය භව ලබා පිරිමින් කෙරෙහි ආශා ඇත්තෝ ය. මෙසේ උපදින පිරිමි භූතයෝ ස්ත්‍රීන්ට සමීප වෙති. තමන් කැමැති ස්ත්‍රීන්ට සමීප වන්නන්ගේ සම්බන්ධතා මිනිස් සිරුරට අහිත කැර බැවින් බොහෝ ස්ත්‍රීහු රෝගාබාධවලට ලක්වෙති. භූත විද්‍යාවේදී මෙම දෝෂය, කළු කුමාර දෝෂ යැයි හඳුන්වති. එපමණක් ද නොව මෙම දෝෂය ස්ත්‍රී භූතයන්ගෙන් පිරිමිනට බලපාන විට මෝහිනී දෝෂ යැයි හඳුන්වති. මෙය ඈත අතීතයේ සිට ම මිනිසා විසින් හඳුනා ගනු ලදුව ඒවාට ප්‍රතිකාර පිළිවෙත් ද සොයා ගත්තේ ය.

මෙයින් හඳුන්වනු ලබන්නේ එක ම රාග‍යක් නොවේ. ස්පර්ශ රාගය මෙන් ම රූප රාග, ශබ්ද රාග, ගන්ධ රාග, රස රාග ආදියෙන් ඇලෙන්නෝ ද ඇලෙන්නියෝ ද සිටිති. මේවා ගැඹුරු වූ සියුම් වූ නුවණින් හඳුනාගත යුතු ය. නැතහොත් ඒ ජීවිත හැමදාම බෙහෙත් පෙතිවලට නියම වූ මැරෙන තුරු ම මානසික රෝගීන් යැයි හංවඩු ගැසී දුක් විඳින්නෝ වෙති. මේවා ස්නායු ගත රෝගයන් බවට නිගමනය කොට කොළයට තදින් බලපාන ඖෂධවලින් ප්‍රතික්‍රියාවලට ලක් වෙති.

මානසික රෝගියා යනු මනස (සිත) රෝගයට ගොදුරු වූ පුද්ගලයා ය. එහෙත් ප්‍රතිකාර කරනු ලබන්නේ සිතට නොවේ. මිනිසා හෙවත් පුද්ගලයා නිර්මාණය වී ඇත්තේ නාම රූප දෙකෙනි. නාම රූප දෙකෙන් නාමය (සිත) රෝගී වූ විට රූපයට (රූප කලාපවලට -‍ ශෛලවලට) පමණක් ප්‍රතිකාර කිරීමෙන් නිට්ටාවට සුවයක් ලැබේ ද? සමහර මානසික රෝග බටහිර වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර වලින් සුවපත් වේ. ඒ ශරීරයේ භෞතික කොටස් පීඩාවට පත්වීමෙන් වැල‍ඳෙන රෝගාබාධයෝ ය. එහෙත් භෞතික නොවන අමනුෂ්‍ය බලපෑම්වලින් පීඩා විඳින රෝගියාට භෞතික ප්‍රතිකාරවලින් පමණක් සුවයක් ලැබේද? එසේ සුවපත් නොවූ, ජීවිත කාලයම පෙති ගිලිමින්, හෙවත් අකමැත්ත නිසා වෙනත් කෙනෙකු විසින් බලහත්කාරයෙන් පෙති ගිල්ලවමින් ජීවිත කාලයම අකර්මණ්‍ය වූ රෝගීන් කොයි තරම් සිටී ද?

මෙහි දී සිදුවන්නේ අමනුෂ්‍ය බලවේගය විසින් මිනිසා විකෘති කොට සිදු කරනු ලබන කෑ ගැසීම්, දැඟලීම්, බඩු මුට්ටු පොළොවේ ගැසීම්, පලා යෑම්, වළක්වා ඔහු අකර්මණ්‍ය පුද්ගලයෙකු කිරීම ය. අමනුෂ්‍යයාට තමන්ට වුවමනා පරිදි මිනිසා මෙහෙයවන්නට අවශ්‍ය වන රූප (භෞතික) කොටස් බෙහෙත් පෙතිවලින් හෝ දරුණු අවස්ථාවල එන්නත් ශරීර ගත කිරීමෙන් රූපකාය විකෘති කොට අකර්මණ්‍ය කිරීමක් නොවේද? යක්ෂයෝ ප්‍රේතයෝ දෙවියෝ යැයි සත්ත්ව කොටස් නැතැයි ද ඔවුනට කළ හැකි ක්‍රියාකාරකම් නැතැයි ද නිගමනය කිරීම හරි ද? වැරදිද?

පාපී මිනිසා අසීමිත තණ්හාවෙන් හා මිථ්‍යා දෘෂ්ටියෙන් පෙළෙන්නේ ය. අසීමිත තණ්හාව නිසා ලද දෙයින් සතුටු වීමට හේ නොපෙළඹේ. ඉඩකඩම්, ගෙවල් දොරවල්, වස්තු සම්පත්වලින් ආඪ්‍ය වී සියල්ලන්ට ම වඩා ඉහළින් සිටින්නට අධිෂ්ඨාන කැර ගෙන ඒ මගෙහි හඹා යමින් කටයුතු කරයි. මිථ්‍යා දෘෂ්ටිය නිසා කර්මය හා විපාකය නොහඳුනයි. ඒ නිසා ඔහුගේ අධිෂ්ඨානය මිථ්‍යා අධිෂ්ඨානයකි. අනුන් සතු දේ කූට උපායෙන්, වංචාවෙන් හා සොරකමෙන් තමන් සතු කැර ගැනීමට සැලසුම් කරයි. පව පින නොදන්නා ඔහු ළඟ මෛත්‍රිය හා කරුණාව නැත. සහෝදරකම, ඥාතිකම, මිතුරුකම, යටපත් කොට ගෙන ඔහුගේ සිත බලවත් වන්නේ අනුන්ට දුක් විපත් ඇති කොට හෝ අනුන් සතු දෑ තමන් සතු කැර ගැනීමට කටයුතු කරයි. එහි දී ඒ පාප කර්මයේ විපාකය මෙනෙහි නොවේ, මෙනෙහි නොකරයි. මෙනෙහි වීමට පාපී සිත ඉඩ නොදේ. නිරයට හෙවත් නරකාදියට ම පාර කපා ගනී.

සංජීවය, කාලසූත්‍රය, සංඝාතය, රෞරවය, මහා ‍රෞරවය, තාපය, ප්‍රතාපය, අවීචිය, යැයි මහා නිරය අටකි. අධර්මිෂ්ඨයෝ සංජීව නිරයේ ඉපිද බුර බුරා නැගෙන ගින්නෙන් දැවෙමින්, තියුණු මුවහත් ආයුධවලින් කැපුම් කෙටුම් ලබමින් නොමැරී අනේක විධ දුක් විඳී. මෙහි එක් දිනක් මිනිස් අවුරුදු වලින් අවුරුදු අනූ ලක්ෂයකි. පරමායුෂ මිනිස් අවුරුදු කෝටි දොළොස් ලක්ෂ අනූ හය දහසකි. (12960000000000) මේ අඩු ම දුක් විඳින නිරයයි. සය වැනි නිරය දක්වා දුක් වේදනා සහ ආයුෂ ක්‍රමයෙන් වැඩි වේ. සය වැනි නිරය තාපයයි. මිනිස් ජීවිතයේදී බලය හා නිලය ලැබීමෙන් රාජ්‍ය බලය යොදා, රාජකාරි නිල බලය යොදා අගතිගාමී වීම, හිමි දේ අහිමි කිරීම්, බොරු නඩු පැවරීම්, දඬුවම් කිරීම්, මහජනයාට හිංසා පීඩා කිරීම්, දුක් දීම්, බිය ගැන්වීම් ආදිය කළවුන් මෙහි ඉපිද ගිනියම්ව රත් පැහැ ගැන්වූ යවුලින් ඇමිණි ඇමිණී බුර බුරා නැගෙන ගිනිජාලා මැද දුක් විඳී, මෙහි එක් දවසක් මිනිස් අවුරුදුවලින් නවසිය විසි එක් කෝටි හැට ලක්ෂයකි. පරාමායුෂ මිනිස් අවුරුදු පන්සිය තිස් ප්‍රකෝටි අසූ හතර ලක්ෂ දහසය දහස් කෝටියකි. (53084160000000000) ප්‍රතාප තිරය හා අවීචි මහා නිරය අනිකුත් සියලු නිරයන්ට වඩා දුක් දෙයි. බොරුවෙන් අගතියෙන් නඩු විභාග කළ අය, බොරු සාක්ෂි දීමෙන් හා අනුබල දීමෙන් මිනිසුන් දුකට පත් කළ අය, අනුන්ගේ හා රජයේ දේපළ වංචාවෙන්, බලයෙන්, ප්‍රයෝගයෙන් තමන් වෙත හිමි කැර ගත් අය මේ නිරයන්හි ඉපිද දුක් විඳී, ගිනියම් ව දිළිසෙන පර්වත, ගිනියම් යකඩ බිත්තිවලින් සතර දෙසින් නැගෙන ගිනිදැල් වලින් දැවෙමින් අනේක දුක් විඳී, ප්‍රතාපයේ පරමායුෂ අර්ධ කල්පයකි, ගණනින් කිව නොහැකි ය. අවීචියේ පරමායුෂය අන්තඃ කල්පයකි. ප්‍රමාණයෙන් කිව නොහැකි ය. එක් නිරයක් වටා තවත් ඔසුපත් නිරය දහසයකි. අට මහා නිරය වටා ඔසුපත් නිරය එකසිය විසි අටකි. අනුන් දුකට පත් කරන්නෝ, මේවායේ උපදිති.

වාද්දුව ප්‍රදේශයේ පදිංචි කරුවෙකු වූ සුගතදාස හතළිස් පස් හැවිරිදි දෙදරු පියෙකි. ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් පිළිබඳ කොන්ත්‍රාත් කරුවෙකු වූ ඔහු යමක් කමක් උපයාගෙන දියුණු වී සිටියේය. හිටි හැටියේ ඔහුට රාත්‍රී නින්ද නොයන රෝගයක් වැලඳිණි. ඒ සඳහා විවිධ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලැබූව ද මනෝ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලැබූව ද සුවයක් නොවුණි. මේ අතර ඔහු සමඟ කාලයක් තිස්සේ එකට වැඩ කළ සේවකයෝ ද ඔහු අතහැර යන්නට වූහ. කොන්ත්‍රාත් ගෙන ඉදි කළ ගොඩනැගිලි අයිතිකරුවන් ගෙන් වැඩ අවසන් කොට ලැබිය යුතු මුදල් නොලැබී යන්නට විය. මෙසේ අසනීප වීමටත්, දියුණුව කඩා වැටීමටත් හේතු සොයා ගන්නට සුගතදාස ඇතුල්කෝට්ටේ ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානය කරා පැමිණියේය.

පළමු දිනයේ පරීක්ෂාවේ දී සුගතදාස සිහි නැතිව ගොස් අප්‍රාණිකවම වැටුණේ ය. ඔහු තුළ භූතාත්මයක් ක්‍රියාත්මක වන බවත් එය ප්‍රලය කොට ගැනීමට තරම් ඔහුගේ ශරීර ශක්තිය දුර්වල බවත් වටහා ගත් ගවේෂකවරයා දින විසි එකක් බෝධි පූජා පවත්වා නැවත එන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය.

ඊළඟ දිනයේ ද සුගතපාල ප්‍රලය විය. එදින ඔහු හිස පහත් කොට ගෙන දිව එළියට දමා සෙම හළමින් හිස දෙපසට වන්නට විය. ගොරවන්නට විය. විටක උඩ බලාගෙන හූ කියන්නට විය. ඔළුව වැනුවා ම මිසක කතා කළේ ම නැත.

එදින මේ කුමක් දැයි නිගමනය කරන්න තරම් කරුණු හෙළිදරව් නොවූයෙන් තවත් සතියක් බෝධි පූජා පවත්වන ලෙස ද ඒ බෝධි පූජා කළ යුතු ආකාරය ද පැහැදිලි කැර දුන්නේය.

සතියකින් පසු සුගතදාස නැවත ආවේ ය. දෙවැනි වරට බෝධි පූජා තබන විට ඔහුට රාත්‍රි හොඳින් නින්ද ගිය බවත්, ඔහුගේ තුරුලේ මවිල් සහිත කෙනෙකු නිදා සිටි බවත්, හිස දෙපසට වනමින් සිටි බවත් ස්පර්ශයෙන් දැනුණු බවත් ගවේෂකවරයාට කීවේ ය. එදින ද සුගතදාස ප්‍රලය වුවද කතා කළේ ම නැත. මේ ගැන විමසිලිමත් වූ ගවේෂකවරයා කතා කළ හැම වතාවකට ම භූතාත්මය හිස දෙපසට වහනවා මිසක වචනයෙන් පිළිතුරු නොදුන් බැවින් වෙනත් සන්නිවේදන ක්‍රමයක් භාවිත කළේය. ඒ සිතින් සිතට අදහස් හුවමාරු කැර ගැනීමය. එය සාර්ථක විය.

“ඔබ කව්ද?”

“භූතාත්මයක්”

“භූතයෙක් වීමට පෙර සිටියේ මනුෂ්‍ය ලෝකයේ ද?”

“ඔව්!”

“ඔබ එදා කව්ද?”

“බල්ලෙක්”

“දැන්?”

“භූතයෙක්”

“භූතයෙක් කියන්නේ ප්‍රේතයෙක් ද යක්ෂයෙක් ද?”

“දන්නෙ නෑ”

“ඔබ දැන් සිටින ස්වරූපය?”

“විශාල බල්ලෙකුගේ හැඩ රුව”

“ඔබ මේ සුගතදාසගේ ශරීරයට ඇතුළුවුණේ කොහොම ද?”

“ඇතුළුවුණා නොවෙයි බන්ධනය කළා”

“කවුද බන්ධනය කළේ?”

“ඇදුරෙක්”

“කාගෙ වුවමනාවට ද?”

“ප්‍රියන්තගෙ වුවමනාවට”

“ප්‍රියන්ත කියන්නෙ කවුද?”

“මේ සුගතදාස ගෙ මස්සිනා”

“ඇයි මස්සිනා ඒ වගේ දෙයක් කළේ?”

“මේ සුගතදාසගේ කොන්ත්‍රාත් වැඩවල මුදල් ගනුදෙනු කළේ ප්‍රියන්ත. මස්සිනා නිසා විශ්වාසයට සුගතදාස මුදල් ගනුදෙනු කටයුතු ප්‍රියන්තට බාර දීලා තිබුණා.”

“ඉතින්?”

“කම්කරුවන්ට වැටුප් ගෙවීම්, මිලදී ගැනීම් කටයුතු කළේ ප්‍රියන්ත. මිනිහා ඒවයෙන් ගාණක් වංචා කළා. දැන් එයත් ලක්ෂපතියෙක්. අන්තිමේ මිනිහා වෙන ම කොම්පැණියක් දා ගත්තා. සුගතදාස ඉන්නේ මහ පාරට මුහුණ දාලා හදපු ගෙයක. ප්‍රියන්ත ඉන්නේ ඊට පිටි පස්සේ. දැන් ප්‍රියන්තගෙ ගෑනිටත් ඕනෑ වෙලා පාර අයිනෙ පදිංචි වෙන්න. ඒ නිසා ප්‍රියන්ත සුගතදාසගෙ ගෙයයි ඉඩමයි ගන්න හිතා ගත්තා. සුගතදාසගෙ බිස්නස් පාඩු කරලා, ලෙඩ කරලා මෙතනින් පන්නා ගෙන ඉඩම අයිති කර ගන්නයි ප්‍රියන්තගෙ අදහස. ඒකට තමයි මාව බන්ධනය කළේ?”

“තමුන් දැනට ඒකට මොනවා ද කරලා තියෙන්නෙ?”

“මම සුගතදාසගෙ වාහනයක් ගිනි තිබ්බා. තව වාහනයක් ‍කෝච්චියේ හැප්පෙව්වා. වැඩ පොළවල වැඩ කරන අය බය කරලා ලෙඩ කරලා යැව්වා. ඊ ළඟට සුගතදාස කොන්ත්‍රාත්වල මුදල් අර ගන්න ගියා ම ඒ කොම්පැනිවල අය එක්ක රණ්ඩු කරවනවා. සුගතදාසගෙ ඇඟට රිංගලා එහෙම රණ්ඩු කළා ම ඒ මිනිස්සු මුදල් ගෙවන්නෙ නැහැ තරහට. කොහොමහරි මූට පාඩු කරලා තනි කරලා මරා ගන්න ඕනෑ.”

“ඇයි ඉතින් මෙච්චර කල් මරා ගන්න බැරි වුණේ.”

“හැම පෝයකට ම සිල් ගන්නවානෙ. මම පුළුවන් තරම් උත්සාහ කළා මූට ජීවිතේ එපා කරවලා සිය දිවි හානි කරවන්න. ඒත් සිල් ගුණේ නිසා මට ඒක කර ගන්න බැරිවුණා.”

“යකෝ බලු ආත්මයක ඉඳලා මැරිලා තවත් බලු වැඩම නේද කරන්නේ. බලාපිය මෙතන අම්මා කෙනෙකුයි දරු දෙන්නෙකුයි දුක් විඳිනවා. මේ අහිංසක මනුස්සයාගෙ ව්‍යාපාරත් පාඩු කරලා ඒ මිනිහගෙ ජීවිතෙත් නැති කරන්න ද උඹ හදන්නෙ?”

“මට බණින්න එපා. මම කරන්නෙ මට බාරදුන්න වැඩේ.”

“ඉතින් පවරපු වැඩේ නොකර ඉන්න බැරි ද?”

“එහෙම බෑ. වැඩක් පැවරුවොත්, බාර ගත්තොත් ඒක නොකර ඉන්න බෑ. ඒ අපේ හැටි. බාර ගත්ත වැඩේ නොකර ඉන්නේ, බොරු කරන්නේ, මග අරින්නේ මිනිස්සු. එහෙම අය තමයි බල්ලන් වෙලා උපදින්නේ. ඒ නිසා මම දැන් බාර ගත්ත වැඩේ කරන්නම ඕනෑ.”

“මම තමුන්ට නියම කරනවා ඔය ශරීරයෙන් ඉවත් වෙලා යන්න”

“බැහැ… බැහැ… මට යන්න බැහැ”

“යන්නෙ ම නැද්ද?”

“නෑ…”

එවර ගවේෂකවරයා ආධ්‍යාත්මීය ශක්ති කිරණ එල්ල කළේ ය.

“එපා… එපා… මම යන්නම්…. මම යනවා… යනවා…”

යළිත් මේ ශරීරයට නොඑන පොරොන්දුව මත එම භූතාත්මය ශරීරයෙන් ඉවත් කොට නිදහස් කැර හැරියේය. සුගතදාසටත්, බිරියටත්, දරු දෙදෙනාටත් ආධ්‍යාත්මික පිළිවෙත් කීපයක් නියම කොට එයින් ඔවුන්ටත්, නිවසටත්, ව්‍යාපාරයටත්, ආරක්ෂා විධි පැනවීය.

Posted by: lrrp | November 7, 2013

අමුලික චෝදනාව

මෑත කාලයේද බොරු චෝදනා වලට නිවැරදි කරුවන් වැරදිකරුවන් වීම සුලබ සිදුවීමකි, මෙය කොයි තැනත් සිදුවන ක්‍රියාදාමයකි කාර්යාලයේදී,යන එන මගතොටදී මිතුරන් හා අසල්වාසීන් දී සමග කටුයුතු කරන විට මෙවැනි චෝදනා ලක් වීම එතරම් ලොකු දෙයක් නොවෙ, තවකෙකුට චෝදනා කරන කල කරුණු කාරණා පිලිවෙලින් නොවිමසා තම වැරදි වසාගන්නට තවකෙකුට ඇගිල්ල දික්කිරිම මෑත කාලින දේශපාලනය ආදී තැන වල නොඅඩුව අසන්නට දකින්නට ඇත,සමහර විට ඔබ අත්විදින්නට සිදුවන්නට පුළුවන එය එසෙය් වුවද නිවැරදි බව දැනදැන චෝදනා කිරීමෙ විපාක පින්වත් ඔබට අද දිනයේ ගෙනෙන්නට සිත් විය,

පෙර විපස්සි බුදු සමයේ මෙවැන්නක් සිදුවිය,දිනක් සිල්වත් භික්ෂුවක් බව දැනදැන තවත් භික්ෂුවක් විසින් අමුලික චෝදනාවක් එල්ල කොට නින්දා කළේය,එම කාලයෙන් පසුව තිලෝගුරු බුදුන් හමුවෙ එවකට සිල්වත් භික්ෂුවට චෝදනා කල භික්ෂුව සත් අවුරුදු වියේදී පැවිදිවිය එසේය්ම රහත් බව ලබන්නට තරම් පින්වන්ත විය,එසේ ම උපන්දා සිට මෙථුන ධර්මය යෙදී නැත,දිනක් මෙත්තිය නම් වූ මෙහෙනක් තම දුෂණය කලේ යයි පවසමින් බුදුරජාණන් හමුවෙ බොරු චෝදනාවකට ලක්කළේය තවද භික්ෂුන් වහන්සේලා ඉදිරියේ නොයෙක් ලාමක චෝදනා වලට ලක්වන්නට සිදුවිය එම තත්වයට මුහුණ පැවේ දබ්බ-මල්ල පුත්ත හිමිගෙ පෙර කර්මවල ප්‍රති විපාක ලෙසිනි මෙය අපදාන පාලියේහි දක්වා තිබෙ.

විචිත්‍ර ධර්ම කථික පොල්පිටිමූකලානේ පඤ්ඤාසිරි හිමි

සාර්ථක දිවි පැවැත්මකට ගෘහණිය මෙන් ම ගෘහපතියා අතින් ද ඉටුවිය යුතු යුතුකම් බොහෝ ය.

ස්වාමියා සහ ස්වාමි දියණිය අතර හොඳ ධර්මානුකූල අවබෝධයක් තිබීම වැදගත්ය. එවැනි අවබෝධයක් ඇති පවුල බිඳ වැටෙන්නේ නැත. විශේෂයෙන් සැමියා පින පිළි නොගනී නම්, පව නොසලකා හරිනවා නම්, ඔහු මිථ්‍යා දෘෂ්ටිකයෙක් නම් ඒ පවුලේ පැවැත්ම අස්ථිරය. සුළු ප්‍රශ්නයක් පැන නැඟුන විටදී වුවද ඒ පවුල බිඳ වැටෙන්නේ ය. තමන් අතින් සිදුවන වැරැදි අඩුපාඩුකම් පිළිගන්නේ, ඒවා තමන් විසින් ම හඳුනාගෙන හෝ කිසිවෙක් තේරුම් කර දුන් පසු නිවැරැදි කර ගන්නේ අවබෝධය ඇති තැනැත්තාය.

දිගු කාලයක් සමඟි සම්පන්නව දිවි ගෙවූ නකුල මාතාව නකුල පිතා ගැන ඔබ දනී. මේ දෙදෙනා බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් විමසා සිටියේ මතු භවයේදීත් එකට ඉපදී සතුටින් සිටීමට හැකිද යන්නයි. එවිට තථාගතයන් වහන්සේ මහ කරුණාවෙන් යුතුව එය අනුමත කළහ. බුද්ධ දේශනාවෙන් ඉස්මතු වන්නේ නිවන් මඟ වුවද තවත් භවයක් ප්‍රාර්ථනා කිරීම ගැන උන්වහන්සේ නකුල මාතාවන්ගේ අදහස ප්‍රතික්ෂේප නොකළහ. ඒ බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ මහා කරුණාවේ ස්වභාවයයි. එහිදී උන්වහන්සේ අවධාරණය කළේ එසේ උපත ලබන්නට නම් සැමියා සහ බිරිය යන දෙදෙනාම උතුම් කරුණු හතරක් සම්පූර්ණ කළ යුතු බවය.

පළමුවැන්න සම ශ්‍රද්ධා ය. තථාගතයන් වහන්සේ පිළිබඳව වූ අවංක පැහැදීම, උන්වහන්සේගේ අවබෝධය පිළිගත යුතු බව ඉන් කියැවේ. දෙවැන්න සම ශීලයයි. එනම් දෙදෙනාම එක හා සමාන ලෙස සිල්වත් විය යුතු බවයි. එහිදී ඔවුන් පංච ශීල ප්‍රතිපත්ති ගරු කළ යුතුය. කිසිවකුට හිංසා පීඩා නොකරන, බොරු නොකියන, වැරැදි කාම සේවනය නොකරන, සොරකම් නොකරන, මත්පැන් පානයෙන් වැළැකී සිටින අය විය යුතුය.

තෙවැනි කරුණ සම චාගයයි. ස්වාමියාත්, ස්වාමි දියණියත් එකවගේ පරිත්‍යාගශීලී විය යුතු බව එහි දී පැහැදිලි කෙරේ. සම ප්‍රඥා ලෙස දැක්වූයේ මේ ලෝකයේ යථාර්ථය අවබෝධ කර ගැනීමට ඇති ශක්තියයි. දුක දුක වශයෙන් දැකීම, අනිත්‍ය අනිත්‍ය වශයෙන් දැකීම එහි දී ප්‍රධාන වේ. ලාබ, අලාබ, යස, අයස, නින්දා, ප්‍රශංසා, දුක, සැප යන මේ ලෝකයේ සියලු දෙනාටම මුහුණ දෙන්නට සිදුවන්නා වූ අටලෝ දහමින් කම්පා නොවීම ද මේ දෙදෙනා කෙරෙහිම පවතින සුවිශේෂී ගුණධර්මයන් විය යුතුය.

සාර්ථක ගිහි ජීවිතයක් පවත්වා ගැනීමට නම් ගෘහ මූලිකයා ලෙස එම පවුලේ පියාට මනා දරාගැනීමේ ශක්තියක් තිබිය යුතුය. කාන්තාව ස්වභාවයෙන් ම මටසිලිටුය. පුංචි ප්‍රශ්නයකදීත් සංවේදී වන ඇය බොහෝවිට පීඩාවට පත්වන්නීය. මේ අවස්ථාවේ දී ඇයට දිරි දෙමින් ශක්තිමත් අත්වැලක් සැපයිය යුතු වන්නේ ස්වාමි පුරුෂයා විසිනි. විශේෂයෙන් දරුවන් ගේ අකීකරුකම් හමුවේ, ඇතැම්විට නෑසියන්ගෙන් මතුවන ප්‍රශ්න හා ගැටලු හමුවේ මව අපහසුතාවට, පීඩාවට පත්වේ. එවැනි අවස්ථාවන් හි තම බිරියට දිරියක් වෙමින්, ඇය සනසවමින් ප්‍රශ්න නිරාකරණය කරගන්නට සැමියාගේ කැපවීම ඉතා වැදගත්ය.

ස්වාමියා තම ස්වාමි දියණියට ශක්තිමත් වනවා සේ ම ඇයට විශ්වාසවන්තයකු වීම ද අත්‍යවශ්‍යය. ඒ අවංකකම සැබෑවක් ම මිස මවාපෑමක් නොවිය යුතුය. සටකපට මායාවක් නොවිය යුතුය. එවැනි සැමියකු සෙවණේ ජීවත්වන බිරිය ද ‘අනේ, මගේ සැමියා මා ගැන මොනතරම් හිතනවාද? මගේත් දරුවන්ගේත් ගරුත්වය රකින්නට මොන තරම් කැපවෙනවාද? මම ඔහුට සිහිනෙනුදු වරදක් නොකරමි’ යි සිතයි. මෙසේ එකිනෙකා ගැන සිතන මවුපියන් වෙසෙන පවුලේ සමගිය, ස්ථාවර බව ඇති වීම ද පුදුමයක් නොවේ’

ස්වාමි දියණියගෙන් අඩුපාඩුවක්, වරදක් වේ නම් අඬදබර වීමෙන් නොව කාරුණිකව එය පෙන්වා දීම ස්වාමිපුරුෂයාගේ යුතුකම හා වගකීම ම වන්නේ ය. වැරැදි සිදුවීම සාමාන්‍ය මිනිස් ස්වභාවය බව දැන කටයුතු කරනවා නම් බොහෝ ප්‍රශ්න දුරදිග යෑමෙන් තොරව, සාමකාමීව විසඳා ගැනීමට අසීරු නොවේ.

තමන් ගේ නෑදෑ හිතමිතුරන්ට උදවු කරන, සැලකිලි දක්වන කෙනකු වීම ද අත්‍යවශ්‍යය. සිය ඥාතීන්ට මෙන්ම බිරිය ගේ ඥාතීන් වෙනුවෙන් ද අවශ්‍ය අවස්ථාවේ පිහිටවිය යුතුය. එය මහත්මා ගුණයකි. තමන් ගේ මවට පියාට ආදර සැලකිලි දක්වන ස්වාමියා ගැන පැහැදෙන බිරිය ද නිතැතින් ම ඔහු ගේ මවුපියන්ට සැර පරුෂ ලේලියක නොවී ආදරණීය දියණියක් ම වේ. ධනය සැපයීමේ හෝ වේවා ගෙදර දොර යම් කාර්යයක දී හෝ වේවා සැමියා ගේ කාර්යශූර බවද පවුලක දියුණුවට අත්‍යවශ්‍යය.

ඔහු අලස නම්, අධිෂ්ඨානශීලී පුද්ගලයෙක් නොවේ නම්, ඒ පවුල පරිහානියට මිස දියුණුවට පත් නොවන්නේය. මේ නිසා තමන් පවුලට සැබෑ ශක්තියක් එක් කරන පුණ්‍යවන්ත, සත්පුරුෂයකුම වීමට සැමියා ස්ථිර අධිෂ්ඨානයක් ඇතිකර ගත යුතුය. ඔහු කිසි විටෙකත් දුරාචාරයට පෙලඹුණු, සූදු කෙළියට පුරුදු වුණු, ධනය නාස්ති කරන්නෙක් නොවිය යුතුය. දහඩිය මහන්සියෙන් ධාර්මිකව උපයා ගන්නා ධනය නිර්ලෝභීව සිය බිරිය අතට පත් කරන්නට ඔහු කටයුතු කළ යුතුය. යහපත් ස්වාමි දියණිය එම ධනය කළමනාකරණයකින් යුතුව, අරපිරිමැස්මෙන් පවුලේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් යෙදවිය යුතුය.

තමන් ගේ දරුවන්ට හොඳ පියෙක් විය හැකි වන්නේ ස්වාමි දියණියට සෙනෙහෙබර ස්වාමි පුරුෂයකු වන පුද්ගලයකුට පමණි. දරුවන්ට දඬුවම් කළ යුතු තැනදී දඬුවම් දෙන්නට, අවවාද දිය යුතු තැන දී අවවාද දෙන්නට ඔහු තුළ අභිමානවත් පෞරුෂයක් තිබිය යුතුය. අතීතයේ ලාංකීය බෞද්ධ සමාජයේ තාත්තාට හිමිව තිබුණේ පුදුමාකාර ගෞරවයකි. බියකි. ආදරය සමඟින් ම බැඳුණු ඒ තත්ත්වය අද වන විට බොහෝ දුරට ගිලිහී යමින් තිබෙන්නේ පියවරු තමන් විසින්ම තමන් ගේ තත්ත්වය, අභිමානවත් පෞරුෂය විනාශ කරගෙන සිටින නිසාය.

ඇතැම් පියවරු මත්ද්‍රව්‍ය ලෝලීන්ය. එසේත් නැතිනම් වැරදි සම්බන්ධතාවල පැටලෙන අයය. සූදුවට ඇබ්බැහි වූවන්ය. පිය පදවිය ලබන්නට පවා නුසුදුසු ඔවුන් කෙරෙහි දරුවන් ගේ ගෞරවය, ආදරය දිනාගත හැකි ඒ අභිමානවත් පෞරුෂය ගොඩනැඟෙන්නේ නැත.

මේ නිසා ආගමට දහමට ලැදිව තමන් ගේ් ජීවිතය ආදර්ශ සම්පන්නව ගොඩනඟා ගන්නට පියවරු ස්ථිර අධිෂ්ඨානයක් ඇති කරගත යුතුය. සමගිය සාමය සතුට පිරුණු ගෘහයක් නිර්මාණය වන්නේ එවිටය.

වැඩිහිටියෝ තමන් ගේ දූ දරුවන්ට, මුනුපුරු මිනිබිරියන්ට ආදරය කරති. අනාගතයේ දී තමන්ගේ දේපළ වස්තු සම්පත් පරිභෝග කරමින් ඔවුන් වෛද්‍යවරුන්, ඉංජිනේරුවන් හෝ වෙනත් අන්දමින් රටේ ඉහළින් වැඩඹෙනු දකින්නට ආශාවෙන් සිටිති. මිථ්‍යා දෘෂ්ටිය නිසා මැරෙන බවත් මරණින් පසු මේ සියල්ල අතහැර යා යුතු බවත් මරණයෙන් පසු තමන් වෙනත් පුද්ගලයෙකු (සත්ත්වයෙකු) වන බවත් මේ අයගේ සිහියට නොනැ‍ඟේ. “මම” “මම ම” වශයෙන් දිගට ම පවතී යැයි සිතා සිටිති. එයින් තමන් ගේ පරලොව දුගති ගාමී කැර ගනිති. ජීවත්වන අයටත් කරදරයක් බවට පත් වෙති.

සඳුනි මහනුවර ප්‍රදේශයේ පදිංචි දොළොස් හැවිරිදි පාසල් දැරියකි.

ඇය රාත්‍රී නින්දෙන් හීනෙන් බිය වී කෑ ගසා ගෙන අවදි වීමත්, මවුපිය දෙදෙනා නුරුස්නා ගතියත්, ඇගේ පිටුපසින් දුඟඳක් හැමීමත් නිසා මහත් පීඩාවට පත්ව සිටියාය.

සඳුනි යන එන තැන ඇගේ පිටුපසින් මහත් වූ දුර්ගන්ධයක් පැතිරීම හේතුවෙන් පාසලේ සිසු සිසුවියන්ගේ පිළිකුලට පාත්‍ර වීමත් නිසා ඇය පාසල් ගමන ද අතහැර දැමුවාය.

මෙය කායික හෝ මානසික ආබාධයක් නොවන බැවින් ඇගේ මවුපියෝ වෛද්‍යවරුන් කරා ඇය කැටුව නොගියහ. ‘සිළුමිණ’ පාඨකයන් වන මවුපියෝ ‘පියවි ඇසින් ඔබ්බට’ විශේෂාංගයේ සඳහන් ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානය වෙත දියණිය කැඳවාගෙන ගියාය.

එහිදී ආධ්‍යාත්මික ගවේෂකවරයා සඳුනි පරීක්ෂා කිරීම සඳහා කිරණ ශක්තිය යොමු කළේය. එවිට අඬන්න පටන් ගත් සඳුනි ඒ සමඟම තද නින්දකට වැටුණාය.

ඇය අවදි වූයේ ම නැත. ඇගේ ශරීර ගත ගුප්ත බලවේගය දුර්වල බව වටහා ගත් ගවේෂකවරයා පැන් ටිකක් මුහුණට ඉස ඇය අවදි කැර වීය. දින විසි එකක් ගමේ පන්සලේ බෝධි පූජා පවත්වා නැවත පැමිණෙන ලෙස උපදෙස් දුන්නේ ය.

ඊළඟට පැමිණි දිනයේ සඳුනි ආවිෂ්ට වූවාය. ගවේෂකවරයා ප්‍රශ්න කළේය. එදින ද ප්‍රේත ජිවියා අඬන්නට පටන් ගත්තේ ය.

“කවුද මේ අඬන්නේ?”

“කරුණාවතී”

“කවුද කරුණාවතී ය කියන්නෙ?”

“මේ දෝනිගෙ අත්තම්මා”

“ඉතින් ඇයි අඬන්නෙ?”

“මිනිබිරී දාල යන්න බෑ. දාල යන්න වෙයි කියලා බයට අඬන්නෙ”

“ඇයි මේ දෝනිගෙ ඇඟට රිංගුවේ?”

“මේ දැරිවිව හදා වඩාගත්තේ මම. අම්මා තාත්තා රට ගිහින් හිටියා. මමයි හදා වඩා ගත්තේ. අවුරුදු අටක් ම මම ය හදා වඩා ගත්තේ. මම දෝනිට ආදරෙයි. මට දෝනිව අතහැරලා යන්න බෑ.”

මේ මියගිය කරුණාවතී සඳුනි‍ගේ අම්මාගේ අම්මා ය. සඳුනිත් සමඟ මවු පිය දෙදෙනා විදේශ සංචාරයක යෙදෙද්දී අත්තම්මා මිය ගොස් ඇති බවත්, ඇය මිය යන අවස්ථාවේ ඈ ගැන අත්තම්මා අසා ඇති බවත්, “දෝනිව දකින්න ආසයි” කියා මැරෙන මොහොතේත් මතක් කැර ඇති බවත්, සඳුනිගේ මව ගවේෂකවරයා සමඟ කීවාය. ගවේෂකවරයා නැවත ප්‍රශ්න කළේය.

“ඇයි මේ ළමයා පසුපසින් දුර්ගන්ධයක් හමන්නෙ?”

“ඒ මගේ ඇ‍ඟෙන් නික්මෙන ගඳ” යැයි ප්‍රේතිය කීවාය.

“ඇයි මේ ගඳ?”

“මහත්තයා, මම ජීවත්ව ඉන්දැද්දි පින් දහම් කළේ නෑ. බොරු කීවා, අනුන්ට අපහාස කළා. ඒ පවට තමයි ඔය ගඳ හමන්නේ.”

“ඔබ ළමයාට ආදරෙයි කිය කියා ළමයාගේ පස්සෙන් යනවා. ඔබේ ගඳ නිසා දැන් ළමයාගේ අධ්‍යාපනයත් කඩාකප්පල් වෙලා. ඒ බව දන්නවා ද?”

“…..” ප්‍රේතිය නිහඬ ය.

“ළමයාට ආදරේ නම්, ළමයාට ආදරේ කෙනෙක් නම් ළමයා ගේ අධ්‍යාපනය කඩාකප්පල් වෙන විදිහට වැඩ කරන්නේ නෑ නේද?”

“………..” ප්‍රේතිය නිහඬ ය.

“ඇයි මේ ළමයාත් මවුපියනුත් අතර නුරුස්නාකම් ගැටුම් ඇති කරන්නෙ?”

“ඒ පළිගන්න.”

“කාගෙන් ද?”

“දූගෙයි බෑණගෙනුයි”

“ඒ අය මොන වරදක් කළාට ද?”

“මේ ගොල්ලො කුරුණෑගල හාමුදුරු කෙනෙක් ලවා මාව බැන්දුවා. ඒ තරහට මම පළිගන්නවා.”

“බැන්දුවා නම් මෙතනට ආවේ කොහොම ද?”

“ඒ හාමුදුරුවෝ මාව බඳින්න හදනකොට ම මම පැනලා ගියා. මුන්ව! රවටලා ඔන්න මම ප්‍රේතිව බැන්දයි කියලා හාමුදුරුවෝ මේ අයගෙන් සල්ලි කඩා ගත්තා. “

“ඉතින් දූගෙනුයි බෑණගෙනුයි පළි ගන්නවා කියලා මේ ළමයටත් හිරිහැරයක්නෙ. කරදරයක්නෙ. ළමයාට ආදරේ නම් එහෙම කරනව ද?”

“…….” ප්‍රේතිය නිහඬ ය.

තවත් දින හතක් බෝධි පූජා පවත්වා නැවත එන ලෙස උපදෙස් දුන්නේ ය. මෙසේ බෝධි පූජා පවත්වන්නට නියම කරන්නේ සිත ඒකාග්‍ර කොට ශ්‍රද්ධා, ශීල, සති, සමාධි ක්‍රමයෙන් ශක්ති ශරීරය ගොඩ නැංවීමට ය. ශක්ති ශරීරය පිරිහී ගිය විට ලෙඩ දුක් ඇති කිරීමේ හැකියාව අමනුෂ්‍යයන්ට ලැබේ. එහෙත් සමහරු බෝධි පූජා පැවැත්වීමට අකමැති ය. ඔවුන්ට අවශ්‍ය එක දවසෙන් සුවපත් වීමට ය. තමන්ගෙන් සිදු වූ අඩුපාඩු නිසා අමනුෂ්‍ය බලය වර්ධනය වන බව නොසිතයි. ප්‍රේත දෝෂ තියෙන නිවෙස්වල මස්, මාළු, කරවල, බිත්තර තෙල් බැඳුම් අහිතකරය. සමහරුන්ට ලෙඩා මළත් මස් මාළු නොකා බැරිය. රූපවාහිනිය ඉදිරියේ දවසෙන් පැය තුන හතර කාලය කන කාලකන්නින්ට තමන් ගේ පවුලේ ලෙඩා වෙනුවෙන් පැයක් හමාරක් බෝ මළුවක තෙරුවන් වඳින්නට, මල් පහන් පුදන්නට පිරිත් සූත්‍රයක් සජ්ඣායනා කරන්නට කම්මැළිය. ඒත් ඔව්හු බෞද්ධයෝ යැයි කියා ගනිති.

බෝධි පූජා දින හතක් පවත්වා එන්නට උපදෙස් දුන්නත් ඔවුන් යළි පැමිණියේ නැත. මාස එකහමාරකට පසු සඳුනිගේ අම්මා “අනේ බුදු මහත්තයෝ අපට පිහිට වෙන්නැÓයි ගවේෂකවරයාට එස්. එම්. එස්. පණිවුඩයක් එව්වාය. එයට පිළිතුරක් නොලැබුණු බැවින් යළිත් දැරිය රැගෙන ආවා ය.

සඳුනිගේ දෑත් දෙපා කොර වී ඇත.

“ඇයි මේ ළමයාගේ අතපය කොර වෙලා?” ගවේෂකවරයා ඇසීය.

“දන්නේ නෑ මහත්තයා”

“ඇත්ත කියන්න බෝධි පූජා තිබ්බ ද?”

“ඔව්”

“බෝධි පූජා තිබ්බා නම් ළමයාගේ අතපය කොර වෙන්න විදිහක් නෑ. මාස එකහමාරක් මොනව ද කළේ? ඇත්ත කියන්නේ නැත්නම් මට ප්‍රතිකාර කරන්න බැහැ. ළමයාව අරගෙන යන්න. ඕනෑ තැනකින් ගිහින් ප්‍රතිකාර කරවා ගන්න. මගෙන් ප්‍රතිකාර වුවමනා නම් ඇත්ත කියන්න ඕනෑ. මාව රවටන්න හදන්න එපා.”

“අනේ! මහත්තයා! බෝධි පූජා පැවැත්තුවේ නෑ.”

“ඇයි ඒ?”

“මහත්තයා කැමති නැහැ. රස්තියාදු වෙන්න බැරිලු.”

“හා…. හා…. තම තමන්ගේ පාපකර්ම විපාක තමන් ම ගෙවන්න ඕනෑ. මට ගෙවන්න බෑ අනුන්ගේ පාප විපාක. ඒවාට තම තමන් කැපවෙලා වැඩ කරන්න ඕනෑ. තමන් ගෙ කර්ම විපාක ලෙඩ දුක් තව කෙනෙකුට එක පාරට ම පිහදාන්න බැහැ. මේ අතරේ බෝධි පූජා නොතියා තව තව වෙනත් දේවල් කළා නේද?”

“ඔව් මහත්තයා. මගේ මනුස්සයා මේ ළමයා මන්ත්‍ර බලයෙන් වැඩ කරන හාමුදුරු කෙනෙක් ළඟට අරගෙන ගියා. එතැනදිත් දරුවාට අත්තම්මා දිෂ්ටි වුණා. එතැනදී දරුවගේ අතපය ඇඹරිලා කොර වුණා. හාමුදුරුවො කිව්වා ඒ පාර ළමයා දොස්තර කෙනෙක් ළඟට අරගෙන යන්න කියලා. ඉස්පිරිතාලෙන් කිව්වා මෙයාට ලෙඩක් නැහැ කියලා.”

“මට බැහැ මේ ළමයගෙ වගකීම බාර ගන්න. තාත්තට ඕනෑ විදිහට ගිහින් සනීප කැර ගන්න පුළුවන් නම් සනීප කැර ගන්න. අනුන්ගෙ පව් මට බාර ගන්න බෑ. මේ අහිංසක ළමයා ගැන අනුකම්පා කරලා තමයි අද එන්න කිව්වේත්” යැයි කියන විට ම සඳුනි ප්‍රලය වූවාය.

“ඔව්! ඔව්! මහත්තයා. අර මෝඩයා ආයෙත් මාව බන්දන්න හාමුදුරුවො ළඟට ළමයාව අරන් ගියා. ඔන්න මම වැඩේ මේ පාර හරියට ම කළා. තරහට.”

“ඇයි මේ ළමයව කොර වුණේ”

“මට කේන්ති ගියා මහත්තයා. මං මැරුණෙ පපුවෙ අමාරුවක් හැදිලානෙ. ඒ වෙලාවෙ මගෙත් අතපය ඇඹරිලා ගිහින් තමයි මළේ. ඒක වෙන්නැති.”

“ඉතින් කරුණාවතී! අත්තම්මා මිනිබිරීට ආදරේ නම් තාත්තගෙ වැරදිවලට ළමයාට දුක් හිරිහැර කරලා හොඳ නැහැ නෙ. මම කියන දේ පිළිගන්නවා ද?”

“ඔව් ඔව් ඔය කට්ටඩින්ගේ යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර බලය සීමිතයි. ආධ්‍යාත්මීය ශක්තිය තියෙන්නේ මෛත්‍රීය පදනම් කරගෙන, ලෙඩාගෙවත්, භූතාත්මයේ වත් සිත් නොරිද්දා කරුණාවෙන් සුවපත් වේවා යන අදහසින් ම කරන දෙයක්. දැන් මේ ආත්තම්මත් මිනිබිරී ගැන කරුණා මෛත්‍රියෙන් හිතන්න ඕනෑ. මේ දැරියගෙ ශරීරයෙන් ඉවත් වෙලා යන්න ඕනෑ.”

“හොඳයි මහත්තයා මාව හොඳ තැනකට යවන්න”

“තමුන් කැමති කොතැනට යන්න ද?”

“දළදා මාලිගාවට යන්නට කැමැතියි”

“බෑ බෑ තමුන් වගේ ගඳ ගහන කෙනෙක් ඒ වගේ තැනකට යවන්න බෑ. මම මේ අයට කියන්නම් දානයක් දී පැන් වඩා අම්මාට පින් දෙන්න කියලා. ඒ පින් අනුමෝදන් වෙලා දැන් ඔය සිටින තත්ත්වයෙන් ටිකක් ඉහළට යන්න. එතැන කරන පින් දහම් දැක බලා සතුටු වෙලා ශ්‍රද්ධාව ඇති කරගෙන තවත් ඉහළට යන්න.”

නිවසේ සාංඝික දානයක් දී මියගිය මවට පින් අනුමෝදන් කරන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය.

සඳුනි සුවපත් වූවාය. දානයෙන් පසු පැමිණි විට ප්‍රේත ජීවියා නාථ දේවාලය අසල බෝධිය ළඟට යැවීය.

භාවනාව යනු සිත ශක්තිමත් කිරීමයි. (භාවේ නීතී භාවනා) අද භාවනාව පිළිබඳ විශේෂ උනන්දුවක් සමාජය තුළින් දක්නට පුළුවන. භාවනා කළ යුත්තේ ආරණ්‍යයක ය, සේනාසනයක ය, රුක්ඛ මූලයකය, ශුන්‍යාගාරයක ය. ප්‍රවීණ ගුරුවරයකු යටතේය.

එහෙත් වර්තමානයේ විවිධ ස්ථානවල, වේදිකාවල පවා භාවනාව උගන්වන අයුරු දැක ගන්නට ඇත. මුදල් අය කොට පාඨමාලා වශයෙන් ද උගන්වන ස්ථාන ඇත. තවත් සමහරෙකුට භාවනාව විලාසිතාවක් වී ඇති අයුරු ද දැක ගන්නට ඇත.

කෙසේ නමුත් ගුරු ඇසුරෙන් තොරව පොත්පත්වල සඳහන් අයුරු බලා ගෙන භාවනා කරන්නෝ ද සිටිති. භාවනා පුහුණුවේ දී දිනපතා ද, ගැටලු අවස්ථා පැන නැඟුණු විට ද ගුරුවරයා මුණ ගැසී කමටහත් ශුද්ධ කැර ගත යුතුය. එසේ නොකරන සමහරු සිතුවිලිවලට රැවටී නොමඟ ගොස් අවුල් කැර ගන්නා අවස්ථා ද ඇත.

කෙසේ නමුත් උපන් දා සිට මරණය දක්වා අප මෙහෙයවන්නා වූ, කය, වචන හසුරුවන්නා වූ ඇසට නොපෙනෙන අතට හසු නොවන, කිසිදු යන්ත්‍ර සූත්‍රයකට හසු නොවන්නා වූ සුවිශේෂී ශක්ති බලවේගයක් වූ “සිත” සමඟ කරන්නා වූ ව්‍යායාමයක්, වැඩ පිළිවෙළක් වූ භාවනාව උතුම් ශ්‍රේෂ්ඨ ආධ්‍යාත්මික ක්‍රියාවලියක් මිස සෙල්ලමක් නොවේ.

ඇය ගම්පහ ප්‍රදේශයේ පදිංචිකාරියකි. නමින් මල්කාන්ති ය. හතළිස් පස් හැවිරිදි ය. දෙදරු මවකි. ඇය පෞද්ගලික සමාගමක සේවය කරන්නීය. කෑම අප්‍රියාව හා සිහිනෙන් බිය වී තිගැස්සී අවදි වීම ඇයට තිබුණු රෝගාබාධයයි. එහෙත් ඇය ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානය සොයා ගෙන, වැඩි මහල් දියණිය සමඟ ආවේ ස්වාමි පුරුෂයාගේ විකෘතියක් නිසාය.

මල්කාන්තිගේ ස්වාමි පුරුෂයා සරච්චන්ද්‍ර ය. ඔහු පෞද්ගලික අංශයේ ගිණුම් ලිපිකරුවෙකි. මාස කීපයක සිට ඔහු බියසුළු ගතියකින් පෙළෙයි. වෙනදා මෙන් ගෙදර වියදමට මුදල් නොදෙයි. සවස 6 වන විට නිවසේ අඳුරු මුල්ලකට වී ගුලි ගැසී නිදා ගනියි.

මේ තත්ත්වයෙන් වළක්වා ඇතුල්කෝට්ටේ ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානය සොයා ගොස් ආධ්‍යාත්මික උපදේශකවරයා මුණ ගැසුණි. ඇය සිය සැමියා ගේ ස්වභාවය පැහැදිලි කරන විට පැද්දෙන්නට වූවා ය. ඇය ප්‍රලය වී කතා කරන්නට වූවාය.

“මාව එළවන්න හිතුවට මම නම් යන්නේ නෑ”

“කවුද මේ ශරීරයට රිංගා ගෙන ඉන්නෙ?”

“……….” ඉන් එහාට කතා කළේ නැත. මල්කාන්තිගේ ශරීරයෙන් භූතාත්මය ඉවත් කොට නැවත සාකච්ඡා කළේය.

“ඇයි මහත්තයව එක්ක ගෙන ආවේ නැත්තෙ?” ගවේෂකවරයා ඇසීය.

“එයා එන්නේ නෑ” මල්කාන්ති කීවාය.

“එහෙම නම් මට කරන්න දෙයක් නෑ. අදාළ පුද්ගලයා නැතුව ප්‍රතිකාර කරන්න බෑ. මෙතැන සිදු කරන්නේ ආධ්‍යාත්මිය ප්‍රතිකාරයක්. ඒ තුළින් ඔහුගේ චිත්ත ශක්තිය ගොඩ නඟනවා. භූතාත්මවල බලපෑමට හසු වී දුර්වලව ඇති මානසික ශක්තිය ආධ්‍යාත්මික ප්‍රතිකාරවලින් ක්‍රමයෙන් ශක්තිමත් කරන්න ඕනෑ. අදාළ පුද්ගලයා නැතිව ඒ තත්ත්වය ගොඩ නඟන්න බෑ” යි පැහැදිලි කළේය.

“අනේ මහත්තයා එයාව නම් කොහොමවත් ගේන්න අමාරුයි. ඒකයි අපි ආවේ.”

“ගමේ පන්සලට ගිහින් බෝධි පූජා දහහතරක් තියන්න. ඊට පස්සෙ මහත්තයව එක්ක එන්න උත්සාහ කරන්න” යැයි ද උපදෙස් දුන්නේය.

බෝධි පූජා පැවැත්වීමෙන් අනතුරුව දියණිය පියා ළඟ අඬා වැලපී ඔහු කැඳවාගෙන එන්නට කැමති කැර ගත්තා ය. එහි පැමිණි සරච්චන්ද්‍ර හා ගවේෂකවරයා අතර සුහද සාකච්ඡාවක් ගොඩ නැඟුණි.

“මොකක්ද මහත්මයා මේ ගැටලුව?”

“මහත්මයා! මම මීට අවුරුද්දකට කලින් කෑගල්ලේ භාවනා ගුරුවරයෙකු ගෙන් භාවනා කරන්න ඉගෙන ගත්තාÓයි සරච්චන්ද්‍ර කීවේය.

“ඔව් එයා තමයි ගෙදරට වියදම් කරන්න එපා. මේ වගේ භාවනා වැඩවලට වියදම් කරන්න කියලා මෙයාට උපදෙස් දීලා තියෙන්නේ” යි මල්කාන්ති ද කීවා ය.

“ඔව්! ඔව්!! මම මගේ ගුරුතුමාගේ නියමයෙන් පිට වැඩ කරන්නේ නෑ”

“ඒ ගුරුතුමා උගන්වන්නේ බෞද්ධ භාවනාව ද?”

“නෑ එතුමා ආගම්වලට කොටුවුණ කෙනෙක් නොවෙයි. එතුමා නිදහස් යෝග ක්‍රමයක් උගන්වන්නෙ?”

“ඒ ගුරුතුමා කොයි වගේ කෙනෙක් ද?”

“එතුමා වලව්කාරයෙක්. ගිහි ගෙය කලකිරී වෙනම කුටියක් හදාගෙන භාවනා කරනවා. කුණ්ඩලිණිය වඩනවා. මේ දවස්වල එතුමා අසනීපෙන් ඉන්නේ. මම එතුමා මෙතැනට එක්ක ගෙන එන්න ද?”

ඊළඟ දිනයේ ඒ භාවනා ගුරුවරයා ද කැටුව සරච්චන්ද්‍රත් මල්කාන්තිත් ආහ. ගුරුවරයා නිහතමානීය. ඇඟ ඉදිමී සුදුමැලි වී තිබුණි.

ඒ ගුරුවරයා මධ්‍යස්ථානයට ඇතුළු වූ හැටියේ ම දිෂ්ටි වී කතා කරන්නට පටන් ගත්තේය.

“උඹලට බෑ මාව එළවන්න. මම යන්නේ නෑ” යි මහ හඬින් හිනාවෙන්නට විය. “උඹ කවුද? උඹලට මාව අඳුනන්න බෑ” යි නැවත කියන විට ම ගවේෂකවරයා “උඹ කතා කරන්න ඉගෙන ගනින්” යැයි වේවැල් පාර දෙකක් දුන්නේ ය.

“අනේ! අනේ! ගහන්න නම් එපා. මම ඇත්ත කියන්නම්.”

“කියාපං උඹ කවුද?”

“මම සිරිපාල”

“සිරිපාල කියන්නේ කවුද?”

“මම ඩ්‍රැයිවර්. මේ මහත්තයාගෙ වලව්වේ කාර් එක එළෙව්වේ මම. මම අසනීපෙකින් මළා. මේ මහත්තයට ආදරෙයි. එයාගෙ ඇඟට රිංගුවා.”

“ඇයි අනුන්ගෙ ඇඟට රිංගුවේ?”

“ඒ ලේ සුවඳට ඇදිලා ආවා.”

“ඇයි මේ මහත්තයාට කරදර කරන්නෙ?”

“ඒ අපේ හැටි. මමත් එහෙම තමයි”

“තමුන් මේ ඇඟට රිංගලා මොනව ද කළේ?”

“මම මෙයාට වද දෙනවා. එතකොට ලේ කෝප වෙනවා. එතකොට ලේ සුවඳ පිටවෙනවා. මම ඒ ලේ සුවඳ උරා බොනවා. ඒ අතරේ භාවනාව අවුල් කළා. ගෝලයන්ට වැරදි උපදෙස් දුන්නා.”

“ඇයි ආදරෙන් ඉඳලා. වැඩ අවුල් කළේ?”

“මෙයාගෙ ගෙදර අය බෝධි පූජා තියනකොට මට ඉන්න බෑ. ඒකයි හිරිහැර කළේ?”

ගුරුවරයාට දෑස් පියාගෙන ඔහුට පුරුදු භාවනාවේ යෙදෙන්නට උපදෙස් දී ගවේෂකවරයා ඔහුට ශක්ති කිරණ එල්ල කළේය. භූතයා මෙල්ල විය.

“දැන් ඉවත්වෙලා යන්න ඕනෑ”

“බෑ බෑ මම නම් යන්නේ නෑ.”

“එහෙනම් නම් ගුරුතුමාගෙ ඇ‍ඟේ ඉන්න පුළුවන්. හැබැයි වෙනත් අයගෙ ඇඟට රිංගන්න බෑ. තේරුණා ද?”

“හොඳයි මම එකඟයි.”

ප්‍රේත ජීවියා ශරීරයෙන් ඉව්ත කොට උපදෙස් නැවත දුන්නේ ය.

“මහත්මයා බෞද්ධ පිළිවෙත් නොකළාට කමක් නෑ. මේ සරච්චන්ද්‍රත් සමඟ බෝධි පූජාවට යන්න. දවස් විසි එකක් බෝධි පූජා පවත්වා නැවත එන්නැයි උපදෙස් දුන්නේ ය.

“හැබැයි බෞද්ධ භාවනාව බලගතුයි. හොඳට මතක තියාගන්නැ” යි ද අවධාරණය කළේය.

සති තුනකට පසු ඔව්හු නැවත පැමිණියහ. ගුරුවරයා දිෂ්ටි ගැන්වීය.

“හඃ… හඃ… හා… මම නම් යන්නේ නෑ”

“උඹව බල්ලෙක් වගේ පුච්චනවා” යි කිරණ ශක්තිය එල්ල කළේය.

“අනේ! අනේ! එපා. මම යනවා. මීට පස්සේ භාවනාව අවුල් කරන්නෙත් නෑ. වැරදි උපදෙස් දෙන්නෙත් නෑ. මම කැලණි බෝධිය ළඟට යනවා” යි ඉවත්ව ගියේය.

මේ යෝගියා ගේ ශරීරයට රියැදුරා ගේ ප්‍රේතාත්මය රිංගා ගෙන භාවනාව අවුල් කළේය. ඔහු ලවා ආධුනික යෝගීන්ට වැරදි උපදෙස් දී තිබුණි. දැන් සරච්චන්ද්‍රත්, මල්කාන්තිත්, ගුරුවරයාත් ප්‍රකෘති තත්ත්වයට පත්ව සිටිති.

“තමන් මැරුණෙ මොනවා වෙලා ද?”

දියවැඩියාවෙන් මාස හයක් එක් තැන් වෙලා හිටියා. එහෙම අසනීපවෙලා ඉඳලා මැරුණා.”

“මාස හයක් ම එක් තැන් වෙලා හිටියේ මොකද?”

“මම එළවපු ලොරියට ම යට වෙලා.”

“ඒක පුදුම කතාවක් නෙ? තමන් ම එළවපු ලොරියට තමන් ම යටවුණේ කොහොම ද?”

“ඒ වෙලාවෙ ලොරියෙ ගෝලයාට මම ලොරිය රිවස් කරන්න දුන්නා. මම ලොරිය පිටිපස්සෙ බිම ඉඳලා බැලුවා. ලොරිය එක පාරට ම වේගයෙන් පස්සට ඇවිත් මගේ ඇ‍ඟේ හැපුණා.”

“ඇයි ගෝලයාට ලොරිය රිවස් කරන්න දුන්නේ?”

“යාළුකමට”

“ඒ කියන්නෙ තමන්ගෙ රස්සාවෙ වගකීම අනුන්ට පැවරුවා.”

“හ්……….. ම්………”

“ලොරිය කාගෙද?”

“මේ ජයමාන්න මුදලාලිගෙ.”

“ලොරියෙ ඩ්‍රැයිවර් කවුද?”

“මම”

“ගෝලයා කවුද?”

“පියදාස”

“ඇයි පියදාසට ලොරිය එළවන්න දුන්නෙ. මුදලාලි තමන්ට කිව්වද පියදාසටත් ඩ්‍රයිවින් උගන්නන්න කියලා.”

“නෑ මුදලාලි කිව්වෙ නෑ. පියදාසටත් අත හුරුකර ගන්න ඕනැයි කිව්වා ම මම ඒකට ඉඩ දුන්නා හිතවත්කමට.”

“ලොරියෙ හැපිලා කොයි තරම් කාලයක් අසනීපයෙන් හිටියා ද?”

“මාසයක් විතර ඉස්පිරිතාලෙ හිටියා. ටිකට් කැපුවාම ගෙදර ඇවිත් සිංහල වෙද මහත්තයෙකුගෙන් කැඩුම් බිඳුම් වෙදකම් ගත්තා. ඒ වෙනකොටත් මට දියවැඩියාව තිබුණා. මාස හයක් ම එක් තැන් වෙලා දුක් විඳලා මැරුණා.”

“තමන් ගෙ නම මොකක් ද?”

“ගුණසේන”

ජයමාන්න මුදලාලි මොරටුව ප්‍රදේශයේ දැව වෙළඳාම් කළ පනස් පස් හැවිරිදි විවාහකයෙකි. ඔහුගේ ව්‍යාපාරයට ඔහු සතු ලොරි රථ දෙකක් යොදවා තිබුණි. ඔහු ඇඟ පත වේදනාවෙන් පීඩා විඳීන්නට විය. ඔහුගේ ශරීරය කුඩා සතුන් වගයක් කනවා යැයි නිතර ම කියන්නට විය. ශරීරය පවා ලප හැදී තිබුණි මේ ලප හැදීමත් කැසිල්ලත් නිසා වෙනත් කටයුත්තක යෙදෙන්නට ඉඩකඩක් නොවීය. බිරිය පවා නුරුස්සන්නට විය. ලොරි රථ දෙක මේ වන විට හයවරක් පෙරැළී අබලන්ව අලුත්වැඩියා කරන්නට සිදු වී ඇත. අලුත්වැඩියා කොට ප්‍රවාහනයේ යෙදූවත් එදින ම යාන්ත්‍රික දෝෂයක් නිසා ධාවනයෙන් ඉවත් කරන්නට සිදු විය. ‍ලොරිය ගෙනා කොම්පැණියට බාර දී අලුත්වැඩියා කොට ආපසු ගෙනැවිත් ධාවනයේ යෙදෙව්වත් එදින ම වෙනත් දෝෂයක් මතු විය. දැන් ලොරි දෙක ම ධාවනයෙන් ඉවත් කොට ඇත. විකුණා දමන්නට උත්සාහ කළත් එය ඉටු වූයේ ද නැත. මෙසේ අතොරක් නැතිව දුක් කරදර කම්කටොළු පාඩු අසනීප දිගින්දිගට පැමිණීම නිසා විවිධ ආගමික පිළිවෙත් සිදු කළ ද යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර ගුරුකම් තොවිල් පවිල් සිදු කළ ද කිසි ම සහනයක් නොවීය.

අවසානයේ “සිළුමිණ” පත්‍රයේ “පියවි ඇසින් ඔබ්බට” විශේෂාංගය කියවන ඥාතියෙකුගේ උපදෙස් මත ජයමාන්න මුදලාලි බිරියත්, ඒ ඥාතියාත් සමඟ ඇතුල්කෝට්ටේ ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානය කරා ගියේ ය. එහි දී ආධ්‍යාත්මික උපදේශකවරයා හමු වී සිය දුක් ගැනවිල්ල කීවේය.

පළමු ආධ්‍යාත්මික කිරණ ශක්තිය එල්ල කරන විට ජයමාන්න සිහිසුන්ව වැටුණේය. මේ වන විට ජයමාන්න ශාරීරිකවද මානසිකව ද දුර්වලව සිටි බැවින් දින විසි එකක් ගමේ පන්සලේ බෝධි පූජා පවත්වා නැවත එන්නැයි උපදෙස් දුන්නේය.

ඊළඟ දිනයේ පැමිණි විට ජයමාන්න ප්‍රලය විය. ග‍ෙව්ෂකවරයා ප්‍රශ්න කරන්නට විය.

“කව්ද මේ ශරීරයට ඇතුළුවෙලා ඉන්නේ?Ó‍

“මම ගුණසේන.”

“ගුණසේන කියන්නේ කවුද?”

“මේ මුදලාලිගේ ළඟ හිටපු ඩ්‍රැයිවර් කෙනෙක්.”

“ඇයි ඉතින් මුදලාලිට කරදර කරන්නේ?”

‍මුදලාලි මට සැලකුවේ නෑ. මම ඒකට පළිගන්නවා. කොහොම හරි මරණවා. මරණවා මයි.”

‍Óඇයි ඔය තරම් දරුණු වෛරයක්?Ó‍

ගුණසේන අසනීප වූ හැටිත්, ලොරියේ හැපුණු හැටිත්, මාස හයක් තිස්සේ එක් තැන්ව දුක් වින්ඳ හැටිත් භූතයා විස්තර කළේ ය. එය කලින් සඳහන් කළෙමු.

මේ භූතයා ගේ පළිගැනීමේ වෛරී සිතුවිලි ඉතා දරුණු බැවින් තවත් දින හතක් බෝධි පූජා පවත්වා එන්නැයි උපදෙස් දුන්නේ ය.

සතියකින් පසු ජයමාන්න නැවත පැමිණියේ ය. ගුණසේන ලොරියේ හැපී අසනීප වූ හැටිත් රෝගියාට සැලකූ හැටිත් ජයමාන්නගෙන් විමසුවේ ය.

“මහත්තයා, මිනිහා තමන්ට බාරදීපු ලොරියෙන් ගෝලයාට ඩ්‍රයිවින් උගන්නන්න ගිහින් තමයි ඕක සිද්ධ කර ගෙන තියෙන්නේ. ඒත් මම මගේ මනුස්සකමට ඉස්පිරිතාලෙ ඉන්දැද්දිත් ගෙදර ආවට පස්සෙත් බලන්න ගියා. මාස්පතා එයාට ගෙවපු පඩිය දිගටමත් දුන්නා” යි තත්ත්වය පැහැදිලි කළේ ය.

එදින ද ජයමාන්න දිෂ්ටි ගැන් වූ විට භූතාත්මය කතා කරන්නට පටන් ගත්තේ ය.

“මරණවා මරණවා ම යි. මට නම් යන්න කියන්න එපා. පළිගන්නවා පළිගන්නවා ම යි. ව්‍යාපර පාඩු කරනවා, ලොරි පෙරළනවා” යි ප්‍රේත ජීවියා කියයි.

“කොහොමද ව්‍යාපාර පාඩු කරන්නේ?”

“ඇයි මෙයා ඇඟ කස කස ගෙදරට වෙලා ඉන්නවා. ගෝලයෝ හොරකම් කරනවා.”

“ලොරි පෙරළන්නේ කොහොමද?”

“ඩ්‍රයිවර්ගෙ ඇඟට රිංගලා මට වුවමනා විදියට කානුවක් බෝක්කුවක් උඩින් ගිහින් පෙරළනවා.”

“එච්චරද කරන්න පුළුවන්?”

“ඇයි වතුර බට හපාගෙන ඉඳලා හිල් කරනවා. බ්‍රේක් ඔයිල් බට හපා ගෙන ඉඳලා හිල් කරනවා. එහෙමත් පාඩු කරවනවා.”

“ඇයි එහෙම කරන්නේ? ඇයි මුදලාලිව මරන්න හදන්නේ?”

“තරහට… තරහට…”

“ඇයි මේ තරම් තරහක්?”

“මට සැලකුවේ නැති නිසා.”

“තමන් ඔත්පලව ඇඳට ම වෙලා කොයි තරම් කාලයක් හිටියද?”

“මාස හයක් විතර.”

“ඒ කාලෙ කවුද තමන්ට සාත්තු සප්පායම් කළේ?”

“මගේ නෝනා.”

“නෑදෑයොත් උදව් කළා ද?”

“නෑ එහෙම විශේෂ උදව්වක් කළේ නෑ.”

“තමන්ට වෙන ආදායම් මාර්ග තියෙන්න ඇති නේද?”

“නෑ නෑ මට වෙන කිසි ම ආදායමක් තිබුණේ නෑ.”

“එහෙනම් රියැදුරු රස්සාව ම විතරයි තිබුණේ?”

“ඔව්”

“ඉතින් ඔත්පලව හිටිය කාලෙ ජීවත් වුණේ නෝනා රස්සාවක් කළාද?”

“නැහැ”

“පුදුමයිනෙ ඉතින් ජීවත් වුණේ කොහොමද?”

“ජයමාන්න මුදලාලි මාසෙකට විතර සැරයක් ගෙනැත් දීපු මුදලකින් තමයි.”

“දියවැඩියාව හැදිල ඉන්න කොට තුවාලත් තිබුණ ද?Ó‍‍

“නැහැ”

“ඒත් දියවැඩියාව නිසා දුර්වලවෙලයි මැරුණේ?”

“ඔය දියවැඩියාව හැදුවෙ මුදලාලි ද?”

“නැහැÓ‍

“තමන් ගෙ ඇඟට ලොරිය රිවස් කළේ මුදලාලි ද?”

“නෑ පියදාස”

“පියදාසට ලොරිය රිවස් කරන්න දුන්නේ කවුද?”

“මම…..මම……… දැන් කීපවතාවක් ම ඒක කිව්වා.”

“අන්න හරි, දැන් කීපවතාවක් කියපු නිසා හොඳට මතකයිනෙ, මේ අනතුර සිද්ධ වුණේ තමන්ගේ ම වරද නිසයි නේද?”

“ම්……ම්……..ඔව්………..නේ………. මහත්තයා මම වැරදියි.”

“දැන් හොඳට මතක තියාගන්න ජයමාන්න මුදලාලි හුඟක් යුතුකම් කරලා තියෙනවා. ගුණසේන අතේ වරද තියෙද්දිත් තමන් මැරෙනකම් උදව් කළා.”

“ඔව් මහත්තයා මම පිළිගන්නවා.”

“එහෙම යුතුකම් කළ මුදලාලිට තමන් එක දිගට හතුරුකම් කළා. වාහන පෙරළුවා. අසනීප කළා. මැරීමේ වේතනාවෙන් හතුරුකම් කළා. ඒ වැඩ ඉතා ම අකෘතඥ දුෂ්ට වැඩ නේද?”

“………………….” අමනුෂ්‍යයා නිහඬ ය.

“තමන්ගේ වදර නිසාත් සංසාරෙන් කරපු පාපයක් නිසාත් තමන් දුක් වින්ඳා. වැරදි චේතනා නිසා දැන් මළ පෙරේතයෙක් වෙලා දුක් විඳිනවා. ඒත් මදිවාට යහපත් මිනිහෙකුට සතුරුකම් කරනවා. තමන්ට තව දුරටත් ඔය දුගතියේ ම අවුරුදු දස දහස් ගණනක් කර්ම විපාක ගෙවන්නයි වෙන්නේ.”

“………………….” ප්‍රේතයා නිහඬව සිට අඬන්නට ගත්තේ ය.

“මේ වගේ ස්වාමියෙකුට හතුරුකම් කරන්න තමන් මීට පස්සෙ පැත්ත පළ‍ාතෙ එන්න එපා” යි කියන විට ම ප්‍රේතයා ඉගිල ගියේ ය.

ජයමාන්න මුදලාලිට කරුණු පැහැදිලි කොට මුදලාලිටත්, නිවසේ අනිත් අයටත්, නිවසටත්, ව්‍යාපාරයටත් ආරක්ෂා දමන්නට කටයුතු කළ යුතු බැව් අවධාරණය කළේ ය.

“මහත්තයා ගුණසේන අතේ කොයි තරම් වැරැද්දක් තිබුණත් ම‍ගේ ළඟ දවසක් හරි වැඩ කළ සේවකයෙක් කියලා මගේ හිතේ තාමත් අනුකම්පාවක් තියෙනවා. ගුණසේනගෙ නමින් ගුණසේනගෙ ගෙදර සාංඝික දානයක් දීලා පින් අනුමෝදන් කරන්න මම අවශ්‍ය කටයුතු කරන්නම්. සම්පූර්ණයෙන් වියදම මම දරනවා.” යි ජයමාන්න මුදලාලි කීවේ ය.

“බොහෝ ම හොඳයි මුදලාලි ඒ දානෙන් පස්සෙ එහෙනම් ආයෙත් එන්නකො” යි ගවේෂකවරයා පැවසීය.

සාංඝික දානය පිරිනමා නැවතත් පැමිණි දිනයේ ගුණසේන ගේ ප්‍රාණකාරයා ගෙන්වා සුදු නෙළුම්මල් වට්ටියකට සම්බන්ධ කොට කැලණියට යැව්වේය.

« Newer Posts - Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 110 other followers