pichchcaබෞද්ධාලෝක මාවතේ අතුරු පාරක්‌ අයිනේ ‘ශාන්ති පදනම’ නම් තැන්හී, බෝමැඩ ඉදිරියේ සිටිමින් උන්වහන්සේගේ කතාව අසන මගේ සිතේ මැවෙන්නේ බුද්ධ කාලයේ විසූ සුමන මල් වෙළෙන්දාය. එදා රජ මැදුරේ මලාකාරයා (මල් සැපයුම්කරු) වූ දුප්පත් සුමන, රජුට පුදන්නට තිබූ පිච්චමල් නැලි අට භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිදූ පිනෙන් එම ආත්මයේදීම සියලු සැප සම්පත්, රාජ සම්මාන ලබන්නේය. කල්ප ලක්‍ෂ වාරයක්‌ සුගතියේ උපත ලබන්නට වරම් ලබන්නේය. කෙළවර ‘සුමන’යන නමින් පසේ බුදුවරයෙක්‌ වන්නට විවරණ ලබන්නේය. ඔහු උදෙසා එදා බුදුරජාණන් වහන්සේ දෙසූ දම් අසා අසූහාරදහසක්‌ සෙනග සෝවාන් වන්නේය.

අද අපට පිච්ච මලින් පුදන්නට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ජීවමානව නැත. එනමුත් උන්වහන්සේගේ ගුණකඳ තවමත් ජීවමානය. දස දහසක්‌ ලෝක ධාතුව කම්පා කරවමින් උන්වහන්සේ බුද්ධත්වය ලබද්දී පිටදුන් බෝධියේ ශාඛාව අනුරපුර මැද යෙහෙන් වැජඹෙන්නේය. ජීවමාන බුදුරජාණන් වහන්සේව සුමන මල් වෙළෙන්දා පිච්ච මලින් පිදුවේ යම් සේද, අද අනුරපුරයේ ඒ අසිරිමත් ශ්‍රී මහා බෝධි මූලය පිච්චමලින් වසා මහත් ශ්‍රද්ධාවෙන් බුදුරජාණන් උදෙසා පූජා කිරීම පිණිස උන්වහන්සේ අපට අවස්‌ථාව සලසා දෙන්නේය.

සාධු.. සාධු…

ජය ශ්‍රී මහා බෝධි මූලයේ එකක්‌ දෙකක්‌, සීයයක්‌, දහසක්‌ නොව, කෝටි ගණනක්‌ පිච්චමලින් වැසීයන්නේය. ඒ අසිරිමත් බෝධිරාජයාගේ මූලය එකම පිචච් මල් ඇතිරිල්ලකි. පිචච් මල් කන්දකි. මේ සඳහා මලකින් හෝ දායක වීමට පැමිණෙන ශ්‍රද්ධාවත් ජනයාගෙන් ඒ වටා ඇති මහමෙව්නා උයන පිරී ගොසිනි. සුදු වතින් සැරසුණු ලක්‍ෂ ගණනක්‌ සැදැහැතියන්ගෙන් පිරුනු කල්හී මේ සුවිසල් මහමෙව්නාව එකම සුදු සේලයකින් වැසුණු අයුරකි. ඒ මැද රන් වැටෙන් වටවූ බෝ මැඩය. එය පාදයේ පිච්ච මල් ඇතිරිල්ලය. පසෙක සිටින රුවන්වැලි, ථූපාරාම, අභයගිරි ආදී චෛත්‍යරාජයානන් වහන්සේලා මේ අසිරිමත් මහා පිංකම දෙස බලාසිටිති. කුමන ආශ්චර්යයක්‌ද….

විටෙක අදහාගත නොහැකිය. නමුත් එය සිදුවන්නේය. මුළු රටම එක්‌වන්නේය. එබැවින් මෙය දැන් ‘ජාතික පිච්ච මල් පූජාව’ නම් වන්නේය .

45එදා මාතර දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ හද්දාපිටිසර ගමක්‌ වූ කොටපොළ මුගුණුමල්ලේ උපන් පිංවත් දරුවා ඉන් වසර 13 කට පසුව අමරකිත්ති නමින් සංඝ ශාසනයේ උපන්නේ මේ රටම පමණක්‌ නොව දස දහසක්‌ ලෝක ධාතුවම මේ උතුම් පිංකම වෙනුවෙන් ඒකරාශී කිරීමටම දැයි සිතේ.

ජාතික පිච්චමල් පූජාවේ නියමු කොටපල අමරකිත්ති හිමියන් යනු ශාසනය උදෙසා මහා ශාසනික කාර්යක්‌ කළ මෑත ඉතිහාසයේ බිහිවූ අධික ජවයකින් යුත් සංඝයාවහන්සේ නමකි. උන්වහන්සේ ශාසනයට පිදෙන්නේද නොසිතු මොහොතකය.

‘මගේ තාත්තා ඒ දවස්‌වල ‘සිංහල බෞද්ධයා’ පත්තරේ තැපෑලෙන් ගෙන්වගන්නවා. ඒ පත්තරය තමයි තාත්තගෙ ලෝකෙ. ධර්මපාලතුමා වගේ චරිත ගැන තාත්තා ඔය පත්තරෙත් තියාගෙන අපට කියාදෙනවා. ඔය අතරේ දවසක්‌ මේ පත්තරේ තිබුණා සේරුවිල පන්සල මේ රටට ආයෙත් උරුමකරපු දඹගස්‌ආරේ ශ්‍රී සුමේධංකර මහ නායක හාමුදුරුවො දාපු දැන්වීමක්‌. උතුරු නැගෙනහිර ධර්ම ප්‍රචාරයට කුල දරුවන් අවශ්‍යයි කියලා. මම තාත්තට කිව්වා ලියුමක්‌ දාන්න කියලා. ඊට පස්‌සෙ ලියුම් ගනුදෙනුවලින් උන්වහන්සේත් එක්‌ක සම්බන්ධතාව තිබුණා. උන්වහන්සේ අපිට ධර්ම පොත් පත් එව්වා. දවසක්‌දා හැන්දෑවේ 5 ට විතර හිතුවෙවත් නැති වෙලාවක උන්වහන්සේ අපේ ගෙදරට වැඩියා තව හමුදුරුවරු කිහිපදෙනෙක්‌ එක්‌ක. එදා උන්නාන්සේ මගෙන් ඇහුවා ‘මොකද කරන්න කල්පනාව’ කියලා. මම කිව්වා මම ‘දැන් එනවා’ කියලා. ඒ තරම් මට මහණකමට හදිස්‌සියක්‌ තිබුණා’

එසේ පැවිදි වූ උන්වහන්සේ පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය ලබා 1979 සේරුවිලම ගුරුපත්වීමක්‌ ලැබීය. ඒ සමගින් ශාන්ති පදනමද පිහිටුවා උන්වහන්සේ ශාසන සහ සමාජීය කාර්යය ඇරඹූහ. අවුරුදු 9 1/2කින් උන්වහන්සේ ගුරු සේවයට සමුදෙන්නේ ආගමික සහ සමාජීය සේවාවක්‌ වෙනුවෙන් සමස්‌ත කාලයම කැප කිරීමේ අදිටනිනි.

එදා ශාසනයේ දැවැන්ත චරිතයක්‌ නොවුණිද, දැeවැන්ත කාර්යන් සිදුකිරීමේ ජවය අමරකිත්ති ස්‌වාමීන්වහන්සේගේ ජීවිතය තුළ නොඅඩුව තිබිණි.

ත්‍රිකුණාමල දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ පීඩිත මිනිසුන් වෙනුවෙන් සහනාධාරද, දරුවන්ගේ අධ්‍යාපන නැංවීමට ශිෂ්‍යත්වද ආදී වශයෙන් කාලීන වැඩසටහන් රැසක්‌ ක්‍රියාත්මක කර උන්වහන්සේ ගුවන්විදුලියේ ජනප්‍රිය වැඩසටහන් වූ ‘ශාන්ති ළමා වැඩසටහන වසර 12 ක කාලයක්‌ පවත්වාගෙන ගියහ.

මේ අතරවාරයේ 1984 දී කොළඹට වැඩම කළ උන්වහන්සේ කොළඹ පාසල්වල දිනකට විනාඩි 30 බැගින් වූ භාවනා වැඩටසහන් කරමින් ළමා පරපුරට ධර්මය දායාද කරන්නට කැපවූහ.

වෙසක්‌ උත්සවය අවිචාරමත් දේ සඳහා යොදාගැනෙමින් තිබූ නැඹුරුවට විරුද්ධව උන්වහන්සේ, සැබෑ වෙසක්‌ උළෙලක්‌ සඳහා රටම ආකල්පමය වශයෙන් දැනුවත් කිරීම අරමුණු කරමින් ඇරඹූ ‘වෙසක්‌ මිහිර’ ද අතිදැවැන්ත වැඩසටහනක්‌ විය.

කොටපළ අමරකිත්ති හිමියන් අතින්ම ලියෑවුණු වෙසඟේ අසිරිය සහ එහි හරය ගැන සඳහන් පද්‍ය රචනා, ටී.එම් ජයරත්නයන් සහ නෙලූ අධිකාරිගේ හඬින් කවි ගායනා බවට පත්ව දැවන්ත රිය පෙරහැරකින් ඒ හඬ රට පුරා ගෙනගියේය. ඔලුබක්‌කන් නටවන විකාරය, වෙසඟට විනාශයක්‌ බව කවියෙන් හදවතට දැනෙන සේ කියවූ උන්වහන්සේ වෙසක්‌ දිනට දින 7කට පෙර අරඹන එම රිය පෙරහර රටපුරා සංචාරයට සවිය දී යෝධ වැඩසටහනකින් යුගයේ අවශ්‍යතාවක්‌ ඉටුකළහ. සැබැවින්ම ඒවා එසේ මෙසේ කාර්යයන් නොවේ.

මෙවන් දැවැන්ත සංවිධාන ශක්‌තියක්‌ නොවන්නට, මේ සටහනට නිමිති සපයමින්, ඉකුත් සතියේ පැවැති ජාතික පිච්ච මල් පූජාව 25 වැනි වරටත් සංවිධානය වන්නේ කෙසේද?

අපි උන්වහන්සේගෙන් එහි ඉතිහාසය විමසීමු

‘මගෙ පුරුද්දක්‌ තිබුණා ජනවාරි 22 මගේ උපන්දිනයට පැරණි සිද්ධස්‌ථානයකට යන්න. 1990 මම මේ වෙනුවෙන් දායක මහත්වරු කිහිපදෙනෙක්‌ එක්‌ක ශ්‍රී මහා බෝධිය වඳින්න ගියා. ඒ යනකොට ශ්‍රී මහ බෝධියට ආසන්නයේ පාරෙදි මුණගැහුනා මිහිඳු ආරණ්‍යයේ වැඩ සිටිය ස්‌වාමීන්වහන්සේ නමක්‌ව අපි වාහනයට නංවාගත්තා. උන්වහන්සේගේ අතේ පිච්ච මල් බෑග් එකක්‌ තිබුණා. උන්වහන්සෙත් ශ්‍රී මහබෝධිය වන්දනා කරන්නයි වැඩියේ. පස්‌සෙ අපිට පුලුවන් වුනා උඩ මලුවට යන්න. එතැනට ගිහින් අර පිච්ච මල් ටික පූජා කරද්දී මට හිතුනා මේ වගේ තැනකට පිච්ච මල් එකක්‌ දෙකක්‌ නෙමෙයි, මේ වගේ උතුම් ස්‌ථානයක්‌ පිච්චමලින් පුරවන්න ඕනා කියලා. එහෙමයි මේ අදහස මතුවුනේ.’

z_new350

උන්වහන්සේ ඒ වෙනුවෙන් පසුදා සිටම වැඩ අරඹන්නාහ. අනතුරුව එළඹි මැයි 5 වැනිදා ඒ පිච්ච මල් පූජාව තබන්නට උන්වහන්සේ දින නියමකර ගත්තාහ. අද වන විට ලක්‍ෂ 10 කට අධික ජනකායකගේ සහභාගීත්වය ලබන මේ අතිදැවැන්ත පූජාව උදෙසා ‘දිවයින’ ට සුවිශේෂී දායකත්වයක්‌ ඇති බව අමරකිත්ති හිමියෝ පවසති.

‘එදා පළමුවෙන්ම පූජාවට දිනය ප්‍රසිද්ධ කරලා මල් හොයන්න පටන් ගත්තා. මේ ගැන රටම දැනුවත් කරපු පළවැනි පණිවුඩය දුන්නේ දිවයින පත්තරෙන්. සිරිමල් ෆොන්සේකා මහත්තයා තමයි මේ ප්‍රවෘත්තිය පළකරලා දුන්නේ. ඒ ප්‍රවෘත්තිය දැකලා මිනිස්‌සු මල් සූදානම් කරලා තිබුණා. පළවැනි පූජාවට 100 ක්‌ 150 ක්‌ විතර ඇවිත් හිටියා. අපි රුවන්වැලිසෑය ප්‍රදක්‍ෂිණා කරලා ශ්‍රී මහා බෝධියට යන්න කියලා හිතාගෙන හවස 2ට විතර මේ වැඩේ පළමුවෙන්ම පටන්ගන්න හදනකොට මහා අමුතු දෙයක්‌ සිද්ධවුනා. ගිනිගහන්න පායපු අව්ව බොහොම ඉක්‌මනින්ම කලු අහසක්‌ වුනා. හරියට කොලොන්නාවෙ තෙල් ටැංකිවලට කොටි ගහපු දවසේ තිබුණු අහස වගේ. වැහි බිංදු නෙමෙයි වතුර කැටයි කඩන් වැටුනේ. හරියටම පැයක්‌ මේ විදිහට නොහිතපු අනෝරා වැස්‌සක්‌ වැස්‌සා’

එය අමුතු විදිහේ ආශිර්වාදාත්මක ඇරඹුමක්‌ විය. මේ සමගින් වසරින් වසර වඩා වඩාත් සංවිධානාත්මකව මේ කටයුත්ත ඉදිරියට ගියේය. ‘පි-ච්ච මල් වසන්තයේ ‘ සරු කාලය හෙවත් ජුලි මසට පූජාව යෙදිණි. නොසිතූ තරම් සැදැහැවතුන් මෙයට එක්‌වන්නට විය.

මේ උදෙසාම පිච්ච මල් වවන ඇත්තෝ වෙති. ගංගාරාමයේ පොඩිහාමුදුරුවෝ මේ වෙනුවෙන්ම සූදානම් කළ පිච්චමල් පැළ ලක්‍ෂයක්‌ පමණ සැදැහැවතුන්ට බෙදා දෙති. අද මේ වෙනුවෙන් රටම සංවිධානය වේ. මෙය ජාතික පිච්ච මල් පූජාව වී ඇත්තේ එසේය.

මෙය කෙතරම් දැවැන්ත සංවිධානයක්‌ වී ඇතිද යත් පූජා සංවිධාන කමිටුව යටතේ අනු කමිටු 35 ක්‌ තිබේ. මල් කමිටුව, පෙරහැර කමිටුව, දන්සැල් කමිටු…… පමණක්‌ නොව අතුරුදන්වූවන් සොයාදෙන කමිටුව ආදී ලෙසිනුත් මිලියනයකට අධික ජනයා සහභාගීවන මෙම මහාපුෂ්පෝපහාරයේ එකී,මෙකී,නොකී සියලුතැන් ආවරණය වන සේ සංවිධානය සකස්‌වී තිබේ. මේ කමිටු පූජාව වෙනුවෙන් වැඩ අරඹන්නේ මාස 6කට පෙර සිටය.

1

‘මේක පහසු වැඩක්‌ නෙවෙයි. ඒත් දැන් අවුරුදු ගණනාවක අත්දැකීමෙන් මේ සා ජනකන්දරාවක්‌ හසුරුවන එක අපිට හුරුවෙලා. ඒත් අපහසුතා නැතුව නෙමෙයි. අමාරුම දේ තමයි මේ මිනිස්‌සුන්ට සනීපාරක්‍ෂක පහසුකම් දෙන එක. අපි මේ වෙනුවෙන් වැසිකිලි 20ක්‌ තැනෙව්වා. ඒත් ඒක කොහොමටවත් ප්‍රමාණවත් නෑ. ආණ්‌ඩුවට, නගර සභාවට කිසිම බරක්‌ නැතිව තවත් වැසිකිලි පද්ධතියක්‌ හදන්න අපි ලෑස්‌තියි. ගංගාරාමෙ පොඩි හාමුදුරුවො වැසිකිලි 50ක්‌ හදන්න සූදානම්. ඒත් පුරාවිද්‍යාවෙන් අවසරයක්‌ නෑ. අපි පොරොන්දුවෙනවා මහත්තයො පුරාවිද්‍යා සාධක වලට වැලිඇටයක හානියක්‌ නොවෙන්න ඒවා හදන්න. ඒ සැලසුම් අපි ගාව තියෙනවා. ඒත් ඒ ගැන විමසන්නවත් පුරාවිද්‍යාවේ මහත්තුරු එන්නේ නැහැ. එක පුරාවිද්‍යා ලොකු මහත්තයෙක්‌ කියලා තිබුණා ‘මිනිස්‌සු අනුරාධපුරේ එන්න ඔය කාරිය කරන්නමද ‘ කියලා. මේ මිනිස්‌සුන්ට තේරෙන්නේ නෑ ලක්‍ෂගණක්‌ මිනිස්‌සු රැස්‌වුනහම සනීපාරක්‍ෂක කටයුතු වෙනුවෙන් මිනිස්‌සු විඳින දුක……’

සෙනසුරාදා සන්ද්‍යාවේ පැවැත්වෙන මේ පූජාව වෙනුවෙන් සැදැහැවතුන් පැමිණෙන්නේ සිකුරාදාය. මහමෙව්නාවේ පුංචි ඉඩක්‌ මත ඉටිරෙද්දක්‌ අතුරා ඔවුහු පසුදා වනතුරුම එහි සිටිති. ඔවුන් විඳින ගැහැට සුලුපටු නැත. ඒත් මේ මහා පින්කම වෙනුවෙන් උපදින ශ්‍රද්ධාවන්ත හිතෙන් ඒ සියලු දුක්‌ යටපත් කරන්නේය.

Pichcha-Mal-Pujawa-anuradhapura‘මේක මහ පුදුම පිංකමක්‌ මහත්තයා. හැම අවුරුද්දෙම පිංකම පටන්ගන්න හදනකොටම අර සැඩ අව්ව යටපත්වෙලා පරිසරයම නිමෙනවා. වෙලාව හවස 2 වුණාට ඉර දිහා බලන්න පුලුවන් ගානට පරිසරය වෙනස්‌වෙනවා. එක පිංකම් වෙලාවක බෝධීන් වහන්සේගේ මුල ඉඳලා ඉහළට මල්වෙඩි විසිරෙනවා වගේ රැස්‌මාලාවක්‌ විහිදුනා. තව දවසක හිටපු හැමෝගෙම සුදු ඇඳුම්වල කහ පාට තිත් තිත් වගේ පේන විදිහට අමුතුම ආලෝකයක්‌ වැටුනා. තවත් දවසක මල් පූජාව සිද්ධකරන වෙලාවේ එතැන හිටපු එස්‌. එස්‌. පී. බැද්දෙවෙල මහත්තයා දැකලා තියෙනවා බෝධීන් වහන්සේගේ කඳ දිගේ සුදුම සුදු නාගයෙක්‌ බිමට බසිනවා. ඒත් ළඟ හිටපු කෙනාට පෙන්නන්න කලින් නොපෙනී ගියාලු. ඒ මහත්තයා ඊට කළින් කවදාවත් අද්භූත දේවල් පිළිගත්තු කෙනෙක්‌ නෙමෙයිලු. මේ පූජාව වෙලාවට ආලෝක එහා මෙහා යනවා. මිනිස්‌සුන්ගේ විශ්වාසයක්‌ තියෙනවා ඒ වෙලාවට කරන යහපත් ප්‍රාර්ථනා ඉෂ්ට වෙනවා කියලා. සමහරක්‌ මානසික හැකියාවන් තියෙන අය කියලා තියෙනවා මේ පිංකමට දස දහසක්‌ සක්‌වලේ සිටින සියලුම දෙවි දේවතාවුන්වහන්සේලා වඩිනවා කියලා’

මේ සියල්ල මෙන්ම මේ මහා පූජාව සංවිධානය වීම අදටද තමන්ට සිතාගත නොහැක්‌කකැයි උන්වහන්සේ පවසති.

‘මටම හිතාගන්න බැහැ මහත්තයා මේ දේ මේ තරම් දුරක්‌ ගියාද කියලා. සැදැහැවත්තු ලක්‍ෂ 10 ක 12කට අමතරව ස්‌වාමීන් වහන්සේලා 500ක්‌ විතර පූජාවට වඩිනවා. අද මේ වෙනුවෙන් ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලය සම්පූර්ණ සහයෝගය දෙනවා. ජනාධිපතිතුමත් සහභාගීවෙනවා. මේ වෙනුවෙන්ම කෝච්චි කොළඹින් යනවා. මේ පාර කෝච්චි 4ක්‌ ගියා. දන්සැල් 72 ක්‌ තිබුණා. බුත්ගමුව ඉස්‌ටේෂමේ , ඉස්‌ටේෂන් මාස්‌ටර් මහත්තයා දැන් අවුරුදු 2 ක්‌ තිස්‌සේ මුලු ගමම එකතුකරගෙන මේ පිංකමට ගිහින් එන කෝච්චි නතරකරලා මුලු කෝච්චියේම අයට කන්න බොන්න දෙනවා. ඒ වගේ ආශ්චර්යවත් මිනිස්‌සු මේ පිංකමෙන් මතුවුනා. පිංකමට සම්බන්ධවෙනවා. අලුත්ම පිච්ච මල් මේ සා ප්‍රමාණයක්‌ කොහෙන් ලැබෙනවද කියලත් හිතාගන්න බෑ. මේ පූජාවට මල් ලක්‍ෂ 20ක්‌ විතර ලැබෙයි කියලයි මම මුලිsන්ම හිතුවේ. ඒත් අද මල්කමිටුවෙන් පූජාවට හොඳම මල් තෝරාගෙනත් කෝටි ගාණක්‌ මල් ලැබෙනවා….’

එදා සුමන මල් වෙළෙන්දා බුදුන් උදෙසා ජීවිතයම පූජාකරමියි සිතා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වඩින මග සිට උන්වහන්සේට පූජා උදෙසා අහසට විසිකළ පිච්චමල් අහසේ වියනක්‌ව, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වේලුවනාරාමයට වඩිනාතුරු අහසින් ගමන් කළේ නම්, දස ලක්‍ෂයකට අධික සැදැහැවතුන් දහසකුත් එකක්‌ කැපකිරීමෙන් ශ්‍රද්ධාව උච්චස්‌ථානයකට රැගෙන උතුම් ශ්‍රී මහා බෝධිය, රුවන්වැලිසෑ පරිශ්‍රයෙහි රැස්‌වී බුදුන් උදෙසා කරන්නාවූ මේ පූජාවේ ප්‍රාතිහාර්යයන් නොවන්නේද? දෙව් බඹුන්ගේ උපකාරත් නොලැබෙන්නේද? මෙසිරිලක අදටත් මහා පිං බිමකි. මේ පින්බිමේ සිදුවන මෙවන් පිංකම්වල සාධුකාර හඬ දසදහසක්‌ සක්‌වල සිසාරා ඇසෙනු නියතය.

උපාදානය සකස්‌ වෙන්නේ තෘෂ්ණාව නිසා. එහෙම නම් තමා තුළයි තීරකයා සිටින්නේ. එම තීරකයා අවසාන පංච උපාදානස්‌කන්ධය වන චුති සිතයි. තමාම තීරකයා වන ලොවක තෘෂ්ණාවේ ඇති භයානක භාවය නිසාම සතර අපායන්ට වැටී ඔබම විඳි දුක්‌ කන්දරාව නුවණින් දකිමින් සංසාර බිය ඇතිකරගන්න. මේ සංසාර බිය අපිට ඇති වූයේ ධර්මය අධර්මය ගැන නොදත් නිසාමයි. කළයුත්ත නොකළයුත්ත ගැන නොදත් නිසාමයි. එහෙමනම් කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය නොලැබීම, කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය ප්‍රතික්‌ෂේප කිරීම හේතුවෙන්මයි අපි මේ විනාශයට වැටිල තිබෙන්නේ. බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා මේ මුළු ශාසනයම රඳා පවතින්නේ කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය මතය කියලා. එහෙම නම් භව නිරෝධයේ දුක නැති කිරීමේ ගමන රඳා පවතින්නේ කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය මතමයි. එම නිසාම අඹු දරුවන් වස්‌තුව දේපළ වලට තබන විශ්වාසයට වඩා වැඩි විශ්වාසයක්‌ කළ්‍යාණ මිත්‍රයා මතම තබන්න. කළ්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුරින් තොර ජීවිතය ගැන බිය ඇති කරගන්න.

භික්‍ෂුවක්‌ උතුම් සමාධියෙන් පසුවනවිට මනුෂ්‍ය ලෝකය ආශ්‍රිතව ජීවත්වන දිව්‍යංගනාවක්‌ දර්ශනය වෙනවා. ඇය සාමාන්‍ය දිව්‍ය ස්‌වභාවයෙන් යුක්‌තයි. ඇය පැළඳගෙන සිටියේ බෝහෝම පිළිවෙළට තිබූ සුදු සාරියක්‌, අත් දිග සුදු හැට්‌ටයක්‌. ඇය යන යන තැනට ඇයට සිංහාසනයක්‌ වගේ පුටුවක්‌ ලැබිල තිබෙනවා. මේ පුටුවේ හිඳගෙනම තමයි ඇය ගමන් කරන්නේ. ඇයට ආකාශයේ පාවීයන්න පුළුවන්. එම පුටුව හරියට ඇයට බද්ධවෙලා තිබෙනවා වගේයි පෙනෙන්නේ. එම භික්‍ෂුව උතුම් සමාධියෙන් අරමුණු කරල බලනවා ඇය පෙර ජීවිතයේ කවරෙක්‌ද කියලා. ඇය කාලයකට පෙර මේ ගමේම ජීවත්වුණ වයෝවෘද්ධ ශීලවත් උපාසිකාවක්‌. ඇය ගිහිඋපාසිකාවක්‌ හැටියට බොහෝම දක්‍ෂයි ස්‌වාමීන් වහන්සේලාට ආසන පනවන්නට. ඇයගේ නිවසට යම් ස්‌වාමීන් වහනසේ නමක්‌ වැඩියත්, ඇය ආරණ්‍යයට ගියත් බොහෝම සුවපහසුව ස්‌වාමීන් වහන්සේලාට වැඩසිටින්න ගෞරවණීය ලෙස ආසන පනවල තිබෙනවා. නමුත් කළ්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුර, සද්ධර්ම ශ්‍රවණයේ දුර්වලභාවයන් නිසාම ඇයට ධර්මයේ නියම හරයක්‌ ජීවිතයට ලැබිල නැහැ. ඒ නිසාම ඇය මැරෙන වෙලාවේ ඇය තමා සිදුකළ භික්‍ෂුවකට ආසන පැනවීමේ පිංකමක්‌ තමයි සිහිවෙලා තිබෙන්නේ. එම උපාදානයට අදාළව එම පිනට විපාක හැටියට සිංහාසනයක්‌ වැනි පුටුවක වාඩිවුණ සෘද්ධිමත් භාවය ඇති සාමාන්‍ය දිව්‍ය ස්‌වභාවයක්‌ ලැබිල තිබෙනවා. ඉහත කාරණයෙනුත් පිංවත් ඔබට පැහැදිලි වෙනවා කෙනෙකුගේ ඊළඟ ජීවිතය තීරණය වන්නේ තමා තුළින්මය කියලා.

එක පිංවත් මහත්මයෙක්‌ ප්‍රශ්නයක්‌ විමසුවා. ඊළඟ ජීවිතයේ අපි කවුරුන් වෙනවාද කියල. කවුරුන් විසින්ද තීරණය කරන්නේ කියලා. බුදුරජාණන් වහන්සේ බොහෝම පැහැදිලිව දේශනා කරනවා දෙවියෙක්‌, බ්‍රහ්මයෙක්‌, මනුෂ්‍යයෙක්‌ එසේත් නැතිනම් වෙනත් අදෘෂ්‍යමාණ බලවේගයක්‌ නොවෙයි ඊළඟ ප්‍රතිසන්ධිය තීරණය කරන්නේ කියලා. උපාදානයයි මීළඟ උපත තීරණය කරන්නේ කියලා. උපාදානය සකස්‌ වෙන්නේ තෘෂ්ණාව නිසා. එහෙම නම් තමා තුළයි තීරකයා සිටින්නේ. එම තීරකයා අවසාන පංච උපාදානස්‌කන්ධය වන චුති සිතයි. තමාම තීරකයා වන ලොවක තෘෂ්ණාවේ ඇති භයානක භාවය නිසාම සතර අපායන්ට වැටී ඔබම විඳි දුක්‌ කන්දරාව නුවණින් දකිමින් සංසාර බිය ඇතිකරගන්න. මේ සංසාර බිය අපිට ඇති වූයේ ධර්මය අධර්මය ගැන නොදත් නිසාමයි. කළයුත්ත නොකළයුත්ත ගැන නොදත් නිසාමයි. එහෙමනම් කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය නොලැබීම, කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය ප්‍රතික්‌ෂේප කිරීම හේතුවෙන්මයි අපි මේ විනාශයට වැටිල තිබෙන්නේ. බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා මේ මුළු ශාසනයම රඳා පවතින්නේ කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය මතය කියලා. එහෙම නම් භව නිරෝධයේ දුක නැති කිරීමේ ගමන රඳා පවතින්නේ කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය මතමයි. එම නිසාම අඹු දරුවන් වස්‌තුව දේපළ වලට තබන විශ්වාසයට වඩා වැඩි විශ්වාසයක්‌ කළ්‍යාණ මිත්‍රයා මතම තබන්න. කළ්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුරින් තොර ජීවිතය ගැන බිය ඇති කරගන්න.

භික්‍ෂුව මුණගැසීමට එක්‌තරා ප්‍රභූ මහත්මයෙක්‌ පැමිණියා. එතුමා සමග තවත් තුන් දෙනෙක්‌ පැමිණ සිටියා. ඉන් එක මහත්මයෙක්‌ අවුරුදු 65 ක විතර මහත්මයෙක්‌. මේ මහත්මයා ධර්මයේ ගැඹුරු ප්‍රශ්න කිහිපයක්‌ම විමසුවා. ඇත්තටම භික්‍ෂුව හිතුවේ නෑ එවැනි ගැඹුරු ප්‍රශ්න මෙම කණ්‌ඩායම අසාවි කියලා. භික්‍ෂුවටත් හරි සතුටක්‌ ඇතිවුණා. ඒ වෙලාවේ භික්‍ෂුව එම ප්‍රභූ මහත්මයගෙන් විමසුවා මේ වයෝවෘද්ධ මහත්මයා කවුද කියලා. ඔහු සුදු සරමක්‌ කමිසයක්‌ ඇඳගෙන සිටියේ. ප්‍රභූ මහත්මයා කියනවා මේ වයෝවෘද්ධ මහත්මයා මගේ කළ්‍යාණ මිත්‍රය කියලා. මට ටිකක්‌ කේන්ති යන වැඩක්‌ වුණාම මම උපදෙස්‌ ගන්නේ මේ මහත්මයාගෙන් කියලා. සැබෑම කළ්‍යාණ මිත්‍රයා කියන්නේ අඩුම තරමින් සෝවාන් ඵලයට පත්වූ පිංවතායි. ඉන් පහළකෙනෙකුට සැබෑ කළ්‍යාණ මිත්‍රයෙක්‌ වෙන්නට තිබෙන ඉඩකඩ අඩුයි. නමුත් ඔහුටත් පුළුවන් හොඳ නරක කියලා දෙන්න. ධර්මය අධර්මය කියල දෙන්න, වැරුද්දෙන් මුදව ගන්න. එම නිසා තමා දක්‍ෂවෙන්න අවශ්‍යයි තමා කෙරෙහිම අනුකම්පාවෙන් සැබෑම කළ්‍යාණ මිත්‍රයෙක්‌ සොයා ගැනීමට අපහසුනම් සැබෑම කළ්‍යාණ මිත්‍රයෙකුගේ උපදෙස්‌ පිළිපැදීම ප්‍රශ්නයක්‌ නම්, තමාට වඩා ධර්මය ගරු කරන පිංවතුන්ගේ අවවාද අනුශාසනා ලබන්න. තමන්ට වඩා ගුණධර්මවලින් උසස්‌ කෙනෙක්‌වමයි තමන් නිතරම ආශ්‍රයට තෝරා ගත යුත්තේ. එහෙම කෙනෙක්‌ නැතිනම් තමාට සමාන ගුණධර්ම තිබෙන කෙනෙක්‌ ආශ්‍රයට තෝරාගන්න. එහෙම කෙනෙකු නැතිනම් හුදකලාව තනිව ජීවත් වෙන්න කියල බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා.

ආමිස පූජාවෙන් ද ප‍්‍රතිපත්ති පූජාවෙන් ද ලොව පිදුම් ලබන උත්තම මුනිදාණෝ ඒ භාග්‍යවත් වූ අරහත් වූ සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේ ම ය. එවන් පූජාවන්ගෙන් අග‍්‍ර වූ පින්ඵල නෙළාගැනීමට තරම් භාග්‍යවන්ත වන්නේ ඒ සමිඳුන් සරණ ගිය ශ‍්‍රාවකයන් ම ය.

සැදැහැ සිත් උපදවා ගෙන ගෞරවයෙන් කරන පූජාවන්ගේ ආනිසංස අපට කියන්නේ දෙව් සැප විඳින දෙවිවරුන් ය. විටක ඔවුන් පූජා කළේ එක කැවුමක් පමණි. තවත් විටක එක් උක් ගසක් පමණි. මහත් සැප ඇති, මහත් බල ඇති දිව්‍ය ආනුභාවයන් ලබන්නට තරම් ඒ පින මෝරා ගියේ කළ පූජාවත් සමඟ සිතේ පැහැදීමත් එක්වූ නිසා ම යි.

අග‍්‍ර වූ පිනක් කරන්නට අවස්ථාව උදාවන්නේ ද ඉතා කලාතුරකිනි. කල්ප සියයක් ඇතුළතත් බුද්ධ ශාසන අපට හමුවන්නේ අවස්ථා හතක දී පමණි. බුදු සසුනක දී ම මිස අබුද්ධෝත්පාද කාලයක අග‍්‍ර වූ පින්ඵල නෙළන්නට නො හැකි ය. බුද්ධ ශාසනයක් නැති විට තෙරුවන ගැන අසන්නට ලැබෙන්නේ ද නැත. තෙරුවන ගැන අසන්නටවත් නැති කලෙක අග‍්‍ර වූ පින් කෙසේ නම් රැස් කරන්න ද?

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළේ ජීවමාන සම්බුදු රජුන්ට කරන පූජාවක් සේ සලකා කරන පූජාවන්ගේ සමවිපාක ඇති බවයි. කාලයකට සීමා වූ ධර්මයක් නො වන නිසා ඒ කරුණ මේ මොහොතටත්, අනාගතයටත් එපරිද්දෙන් ම වලංගු වේ. ඒ ලෙසට ම බුදුරජුන් ප‍්‍රමුඛ ආර්ය මහා සඟරුවනට දෙන දානය ද මහත්ඵල ය, මහානිසංස ය.

විකාල භෝජනයෙන් වැළකී දිවිහිමියෙන් සිල් රැකගෙන වාසය කරනා තථාගත ශ‍්‍රාවකයන් උදෙසා කළ හැකි සංඝෝපස්ථාන ම ය පූජාවෙකි, ගිලන්පස පූජාව. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ම අනුදැන වදාළ අෂ්ටපාන පූජාවන් ගැන අප අසා ඇත. මේ පානයන් අට ගැනත්, ගිලන්පස වශයෙන් සකසා ගත හැකි අනෙකුත් පානයන් ගැනත් සඳහන් වන්නේ විනය පිටකයට අයත් මහාවග්ග පාළිය නම් උතුම් ග‍්‍රන්ථයේ ය.

අපගේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ භික්ෂූන් වහන්සේලා අමතා මේ අයුරින් ඒ පිළිබඳ වදාළ සේක.

‘‘මහණෙනි, අඹ පැන්, දඹ පැන්, ඇටකෙසෙල් පැන්, මස්කෙසෙල් පැන්, මී පැන්, මිදි පැන්, ඕලූ පැන්, බොරලූදමුනු පැන් යන අටවැදෑරුම් පැන් අනුදනිමි. මහණෙනි, ධාන්‍ය ඵලරසය හැර සියලූ ඵලරස අනුදනිමි. මහණෙනි, පිසූ පලා කොළ රසය හැර දිය හා මුසුකොට මිරිකාගත් සියලූ කොළ රස අනුදනිමි. මහණෙනි, මීපුප්රසය හැර සියලූ මල්රස අනුදනිමි. මහණෙනි, උක්රසය (උක්ඉස්ම) අනුදනිමි”

එසේ නම් යම්තාක් පලතුරු ඇත් ද ඒ සියලූ පලතුරු යුෂදිය හා මුසුකර බුදුරජුන්ට පූජා කරගැනීමට අපට හැකියාව ඇත. ගිලන්පස, පූජා කිරීම සඳහා පහසුවෙන් හා ක්ෂණිකව සාදාගත නමුත් ගිලන්පස සැකසීමේ දී සැලකිය යුතු කාරණා කිහිපයක් ම ඇත.

gilanpasa-mainපානය සකසන්නේ මිනිස් සමාජයේ වෙසෙනා අග‍්‍ර වූ පිරිස වන තථාගතයන් වහන්සේ ප‍්‍රමුඛ ආර්ය මහා සඟරුවන උදෙසා බැවින් පිරිසිදුකම ගැන විශේෂයෙන් සැලකිලිමත් විය යුතු වේ. ගිලන්පස සකසන ස්ථානයෙහි උඩුවියන් බැඳ තිබීම යහපත් ය. පානය සකසන පිරිස බුදුගුණ මෙනෙහි කරමින් වැඩයෙහි නිරත වීම පානය මනා ලෙසත්, ගෞරවාන්විත ලෙසත් සකසා ගැනීමට උදව් වේ. බොහෝ පලතුරු කෘත‍්‍රිම ව ඉදවීම වර්තමානයේ බහුල ව සිදුවන බැවින් ස්වාභාවිකව ඉදුන නැවුම් පලතුරු තෝරා ගැනීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ යුතු වේ. පානය සැකසීමට යොදා ගන්නා ජලය උතුරවා නිවා ගැනීමෙන් අනතුරු ව පෙරා භාවිතය සුදුසු ය. අවශ්‍ය පමණට සීනි සහ ලූණු යොදා ගැනීමෙන් පසු පලතුරුවල කෙඳි ආදි කැබලි සහිත දේ ඉවත්වීම පිණිස නැවත පෙරාගත යුතු වේ. විශේෂයෙන් ම විකාලයේ දීත් පූජාවන බැවින් පානයේ කැබලි මුසු නො වීමට අතිශය විමසිලිමත් විය යුතු ය. වර්තමානයේ පරිභෝජනයට ඇති ආහාරයන්ගේ ගුණාත්මක බව පහළ ගොස් ඇති බැවින් ගුණාත්මක අතින් උසස් පලතුරු හා කොළ යුෂ තෝරා ගැනීම සුදුසු වේ. පානය සකසා ගැනීමෙන් අනතුරු ව ප‍්‍රසන්න වූ රසයක් තිබේදැයි පරීක්ෂා කිරීම වටී. එයින් ගිලන්පස ඉඳුල් නො වේ.

මුල සිට ම මසුරු මල දුරුකරමින් ඉතා ශ‍්‍රද්ධාවෙන් යුතු ව අප විසින් සකසා ගන්නට යෙදුණ ගිලන්පස පූජාකරගන්නා මොහොතේ දීත් එ් සිත එ් ආකාරයෙන් ම රැුක ගත ය. ලස්සන මල්කරුවෙක් ලස්සන ලස්සන මල් නෙළන්නා සේ ගෞතම බුදු සසුන තුළ අප විසින් කරන්නා වූ ආමිස පූජාවන් අතරට අෂ්ටපාන සහිත ගිලන්පස පූජාවෙන් ද පින් රැුස්කර ගෙන, ධර්මාවබෝධය පිණිස ම එ් පිනත් උපකාරී වේවා!යි අපි ප‍්‍රාර්ථනා කරමු.

– See more at: http://mahamegha.lk/mahamegha-today/mihiri-gilanpasa/#sthash.ObS4DwM0.dpuf

“මගේ දූලා තුන් දෙනා ම පිටරට ලොකු ලොකු රස්සාවල. මම මහලු මඩමට ආපු දවසෙ ඉඳල මේ ශ්‍රියා දුව තමයි මට සැලකුවේ. මගේ ම දුවක් වගේ. මම මේ දුවට මගේ ම දුවකට වගේ ආදරෙයි. මට මෙයා දාල යන්න බෑ. මට ආදරෙන් සැලකුවා. තමන්ගෙ අම්මාට වගේ. ගෙදර ඉඳලා එනකොට මට කැවිලි පලතුරු අරගෙන ආවා. ආදරෙන් කතා කළා ඉතින් මට මේ දුව ළඟින් ඉවත් වෙලා යන්න බෑ” යි මහලු මඩමක සිට මිය ගිය කාන්තාවක් එහි සේවය කරන මේට්‍රන්වරියට ආවිෂ්ටව කීවාය.

රජයේ හෙද සොහොයුරියක් වශයෙන් සේවය කළ ශ්‍රීමා රැකියාවෙන් විශ්‍රාම ගිය පසු පාණදුර ප්‍රදේශයේ කාන්තා වැඩිහිටි නිවාසයක මේට්‍රන් වරියක් ලෙස සේවයට බැඳුණාය. ඇය නේවාසික වැඩිහිටි කාන්තාවනට කරුණාවෙන් කටයුතු කළ නිසා ඔවුන්ගේ ආදරයට ලක්වූවාය. මේ අතර ශ්‍රීමා හිටි හැටියේ දැඩි ඇඟපත වේදනාවකින් පෙළෙන්නට වූවාය. හීනෙන් බිය වී තැති ගැන්මෙන් කෑ ගසා ගෙන නින්දෙන් අවදිවන්නට වූවාය. සිහි මඳ ගතියක් ද ඇය තුළින් ප්‍රදර්ශනය විය.

ගවේෂකවරයා ඇය පරීක්ෂා කිරීමේ දී සිහිසුන්ව වැටුණාය. දින විසි එකක් ගමේ පන්සලේ දී බෝධි පූජා පවත්වා නැවත පැමිණෙන ලෙස උපදෙස් ලැබුණි.

බෝධි පූජා අවසන් කොට නැවත පැමිණි දිනයේ ශ්‍රීමා යළිත් ආවිෂ්ට වූවාය. ගවේෂකවරයා ප්‍රශ්න කරන්නට විය.

“කවුද මේ ශරීරයට ඇතුළුවෙලා ඉන්නේ?”

“මම ප්‍රේමා ඇන්ටි”

“කවුද ප්‍රේමා ඇන්ටි කියන්නේ. මේ ශ්‍රීමා නෝනාගේ නෑ කෙනෙක් ද?”

“නෑ… නෑ… නෑ කෙනෙක් නොවෙයි. ඒ වුණාට නෑ කෙනෙකුට වඩා මම මේ දුවට ආදරෙයි.”

“ඇයි මේ තරම් ආදරයක්?”

“මේ දුව තමයි මම හිටපු මහලු මඩමෙ මේට්‍රන්. මම මේ ලෝකෙ තනිවෙච්ච ගැහැනියක්. මේ දුව තමයි මම ළඟින් ආශ්‍රය කළේ. මට ආදරෙන් සැලකුවේ.”

“ඇයි තමුන් අවිවාහක ද?”

“විවාහකයි. විවාහකයි. ඒත් මහත්තයා මැරුණාට පස්සෙ නෑදෑයො මගෙන් ඈත් වුණා.”

“ඒ මොකද?”

“මම අහංකාරයි. තණ්හාධිකයි කියලා.”

“ඒ නෑදෑයොනෙ. ඇයි තමුන්ට දරුවො හිටියෙ නැද්ද?”

“හිටියා… හිටියා… දූලා තුන් දෙනෙක් ම හිටියා. ඒ තුන් දෙනා ම පිටරට රස්සාවල් කරනවා. පවුල් පිටින් පිට රට පදිංචි. මගේ දූලා උගත් අය. එක්කෙනෙක් ඇමෙරිකාවේ දොස්තර කෙනෙක්. අනිත් දුව කැනඩාවේ ඉංජිනේරුවරියක්. බාල දුව එංගලන්තෙ විශ්ව විද්‍යාලයක කථිකාචාර්ය වරියක්. තුන් දෙනා ම බොහෝ ම වැදගත් විදිහට ජීවත් වෙනවා.”

“ඔහොම තමයි අම්මලා තමන් කොයි තරම් දුක් වින්දත් දරුවන්ගෙ නම්බුවට කතා කරනවා. හැබැයි තනිකමට පාළුවට දරුවෙක්, මල්ලෙක්, මුනුපුරෙක් නෑ. නේද?”

“ඒ වුණාට දූලා තුන්දෙනා මාසෙකට රුපියල් හතළිස් පන්දාහක් මේ වැඩිහිටි නිවාසෙට එවනවා.” ‍‍

“ඉතින් තමුන්ටත් පිටරට දූලා ළඟට යන්න තිබුණ නේද?”

“බෑ….. බෑ………. මම කැමති නෑ.”

“අම්මා කැමති නැද්ද? දූලා කැමති නැද්ද?”

“………………………” ප්‍රේමා ඇන්ටිගේ භූතාත්මය නිහඬ ය. නිරුත්තර ය.

“කියන්න… කියන්න…. ඇත්ත කියන්නැ” යි ගවේෂකවරයා කීය.

“මහත්තයා, මමත් කැමතියි. දූලත් කැමතියි. ඒත් බෑනලා කැමති නැහැ.”

“එහෙනම් නැන්දම්මා ඒ තරමට හොඳ ඇති. නැත්නම් නහින දෙහින කාලේ දරුවන්ගේ ළඟ සතුටින් ඉන්න තිබුණානෙ, ඒ අයගෙන් සැලකිලි ලබන්න තිබුණානෙ.”

“ඉතින් මට මේ ශ්‍රීමා දුව හොඳට සැලකුවානෙ. මේ දුව නිතර ම මගේ දුක සැප බැලුවා. ගෙදර ඉඳලා එන කොට මට අතුරුපස, පලතුරු ගෙනැත් දෙනවා. හැන්දෑවට මාත් එක්ක කතා කර කර ඉන්නවා. මට බොහෝ ම හිතවත්. මමත් මගේ දුවකට වගේ මේ දුවට ආදරෙයි.”

“තමුන් මොනවා වෙලාද මැරුණේ?”

“වයසට. මම අවුරුදු අනූපහක් ඉඳලයි මැරුණේ. අන්තිමට කන්න බැරුව ගියා.”

“තමුන් ඔය තරම් ආදරේ නම් ඇයි මේ ශ්‍රීමා දුවගෙ ඇඟට රිංගුවේ?”

“මම මේ කෙල්ලට ආදරෙයි. මට මෙයාව දාලා යන්න බෑ. ඒ නිසා ඇඟට රිංගුවා.”

“දැන් ඔය තමුන්ගේ ආදරේ ශ්‍රීමාට කරදරයක්, වදයක් වෙලා. කරුණාකර ඉවත් වෙලා යන්න.”

“අනේ බෑ….. බෑ…… මට මෙයාව දාලා යන්න බෑ……” යි භූතාත්මය අඬන්නට වූවාය.

තවත් දින හතක් බෝධි පූජා පවත්වා, එතැන දී ප්‍රේමා ඇන්ටිට පින් අනුමෝදන් කොට නැවත එන්නැ” යි ශ්‍රීමාටත් සැමියාටත් උපදෙස් ලැබුණි.

ඔවුහු සතියකින් නැවත පැමිණියහ. එදින ද ශ්‍රීමාට ප්‍රේමා ඇන්ටිගෙ භූතාත්මය ආවිෂ්ට වූවාය. ආවිෂ්ට වී අඬන්නට වූවාය. ගවේෂකවරයා භූතාත්මය ඇමතීය.

“මට මේ දුව දාලා යන්න බෑ.”

“එහෙම කියලා හරියන්නේ නෑ. තමුන් නිසා මේ ශ්‍රීමා අසනීප වෙලා. තමුන් අපි හොඳින් කියන දේ අහලා පිට වෙලා නොගියොත් අපට සිද්ධ වෙනවා මේ ශරීරයෙන් එළියට ඇද දාලා පන්නන්න. තමුන්ගේ දූලාත් ළඟ නැතුව, තමුන්ට ඇප උපකාර කරපු කෙනාට හිරිහැරයක් නම් ඉවත් කරන්න වෙනවා. මිනිස්සුන්ටත් ප්‍රේතයන්ටත් එකට ජීවත් වෙන්න බෑ. තමුන්ට බෝධි පූජාවලදි පින් අනුමෝදන් කළානෙ. ඒ පින් ලැබුණ ද?”

“ඔව් මහත්තයා මට ලොකු සතුටක් දැනුණා.”

“තමුන්ට තව මොනවද වුවමනා?”

“මගේ ළමයි තුන් දෙනා ගෙන්නලා සාංඝික දානයක් දී පින් දෙන්න කියන්න.”

ප්‍රේමා ඇන්ටිගේ දියණියන් තුන් දෙනාට දුරකථනයෙන් මේ විස්තරය කියා ඔවුන් දැනුවත් කරන ලෙස ශ්‍රීමාට උපදෙස් දුන්නේය. ඒ අයට අවශ්‍ය නම් ආධ්‍යාත්මීය උපදේශකවරයාගේ දුරකථන අංකය දෙන ලෙස ද කීවේය.

ශ්‍රීමා ප්‍රේමා ඇන්ටිගේ දියණියන් තිදෙනා දැනුවත් කළ අතර ඔවුන් මිය ගිය මෑණියන් වෙනුවෙන් සාංඝික දානයක් පිරිනැමීමට පැමිණෙන බවට පොරොන්දු වූවාය. මේ අතර එංගලන්තයේ සිටින වෛද්‍යවරිය දුරකථනයෙන් ආධ්‍යාත්මීය ගවේෂකවරයා ඇමතුවාය.

“ලෝකයේ මිනිසුන්ගේ මරණයෙන් පසු සැබෑ තත්ත්වය, කර්මය හා විපාකය එයින් පැහැදිලි වෙනවා. මම නංගිලා දෙන්නා සමඟ නොවරදවාම එනවා” යි පොරොන්දු වූවාය.

“ඔව් දස මාසයක් කුස දරා ගෙන සිට මේ ලෝකයට බිහි කළ, ලේ කිරි කොට පෙවූ, මෑණියන් වෙනුවෙන් අවශ්‍ය යුතුකම් නියමාකාරයෙන් ඉෂ්ට කෙරිලා නෑ. වැදූ මවගෙ මරණයට එන්න බැරි වුණා නම් ඔය හම්බ කරන සල්ලිවලින් වැඩක් නෑ. සල්ලි කියන්නේ ගනුදෙනු මාධ්‍යයක් විතරයි. සල්ලිවල ආදරය, කරුණාව, නැහැ. දැන්වත් ඒ දුගති ගාමී වී සිටින මෑණියන් ඒ දුකින් මුදවා ගන්නට කටයුතු කරන්න. තමන්ගෙන් ලැබිය යුතු ආදරය, සැලකිල්ල, ලබා දුන් මේට්‍රන්වරිය ඒ නිසා ම දැන් කරදරයකට පත් වෙලා. අපි ඇය ඒ දුකින් මුදවන්නත් ඕනෑ” යි ගවේෂකවරයා ලොකු දුවට පැවසුවේය.

“ඔව් මහත්තයා අපි නොවරදවා ම එනවා. අපි කලිනුත් අවුරුදු දෙකකට වරක් ඇවිත් අම්මාව බලලා ගියා” යි ඇය කීවාය.

“තමන් වැදූ හැදූ දූලා අවුරුදු දෙකකට සැරයක් ඇවිත් බලලා යන එක වයස්ගත අම්මා කෙනෙකුට ඇද්ද? දැන් දූලා විදේශගත වෙලා මේ වටිනා යුතුකමත් මග ඇරලා ඔය හරිහම්බ කරන්නේ තමන්ගේ දූ දරුවන්ට නේද? ඒ දූ දරුවොත් කවදා හරි එහෙම කළොත් මොකද තමුන්ට වෙන්නේ කියලා කල්පනා කරන්න. මේ “සිළුමිණ” පත්තරෙයෙන් අපි කරන්නෙත් භූත කතාවක් කියන එක නොවෙයි. ලෝකයේ සැබෑ තත්ත්වය පැහැදිලි කරලා මිනිසුන් පිනට දහමට යොමු කරන එක. මැරිලා දුක්ඛිත ප්‍රේත ආත්මවල උපන් අය එතැනින් ඉහළ තත්ත්වවලට පත් කරන්න උත්සාහ කරන එක. ඒකට දායකවන හැම කෙනෙක් ම කර ගන්නේ විශාල කුසලයක්.” යැයි ද ගවේෂකවරයා කරුණු පැහැදිලි කළේය.

ප්‍රේමා ඇන්ටිගේ දියණියන් තිදෙනා ලංකාවට පැමිණ ශ්‍රීමා මහත්මිය ද සම්බන්ධ කැර ගෙන මෙතෙක් පාළුවට වසා දමා ඇති නුගේගොඩ නිවස ශුද්ධ පවිත්‍ර කරවා සංඝයා වහන්සේ විසි පස් නමක් වඩමවා සාංඝික දානයක් පිරි නැමූහ. පැන් වඩා පින් අනුමෝදන් කළහ. අම්මා ජීවත් වූ මහලු නිවාසයේ නේවාසිකාවන්ට ද දානයක් පිරි නැමූහ.

ඉන් පසු ශ්‍රීමා සමඟ ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානයට ද පැමිණියහ. එදින ද ශ්‍රීමා ප්‍රලය වී කතා කරන්නට වූවාය.

“මගේ දූලා ආපු එක කොයි තරම් හොඳද? ඔයගොල්ලෝ මගේ මරණයට ආවෙ නෑ. මළාට පස්සෙ බලන්න ආවා. කමක් නෑ. කමක් නෑ. දුවේ! ජයන්ත මාත් එක්ක තාම තරහද?” භූතාත්මය ඇසුවා.

“නෑ අම්මේ! එයාගෙ තරහක් නෑ.” යි දුව කීවාය.

“බොරු කියන්න එපා. මම දවසක් ඔය ගොල්ලන් හොයාගෙන ආවා. එදත් මට ඇහුණා ජයන්ත මා ගැන “ඔය නාකි ගෑනි ඔය නාකි ගෑනි ගැන මතක් කරන්න එපා” යි කියනවා. එහෙම ඇහුණා ම මට දරා ගන්න බැරුව ගියා.”

“දැන් ඉතින් ඔය පරණ කුණු ගොඩවල්වලින් වැඩක් නෑ. දැන් ප්‍රේමා ඇන්ටිගෙ අදහස මොකද? සිද්ධස්ථානයකට ගිහින් පිනට දහමකට සම්බන්ධ වෙනවද? මේ ශ්‍රීමාගෙ ඇ‍ඟේ ම ඉන්නවද?”

“අනේ මහත්තයෝ මම ශ්‍රීමා දුවට කරදර කරන්නේ නෑ. මට දැන් හිතෙනවා මට ආදරෙන් සලකපු මේ දුවට මම කරන්නේ වරදක් කියලා. මම හොඳ තැනකට යන්න කැමතියි.” කීවාය.‍

සුදු නෙළුම්මල් වට්ටියක් ගෙන්වා භූතාත්මය එයට සම්බන්ධ කොට දියණිවරු හා ශ්‍රීමා සමඟ අනුරාධපුරයට යැවීය. ‍

(මේ ලිපි පෙළට සම්බන්ධ තොරතුරු 071 – 6398690 න් විමසන්න.)

එකිනෙකට සමීප ප්‍රදේශ තුනක, එකම රෝග ලක්ෂණ පෙන්නුම් කළ දරුවන් සිවු දෙනකු පිළිබඳ පුවතක් පසුගියදා අසන්නට ලැබුණි. නිට්ටඹුව, යක්කල, මිරිස්වත්ත, වේයන්ගොඩ ආදී ප්‍රදේශවල ජීවත්වන මේ දරුවන් ගේ ඉණෙන් පහළ කොටස අප්‍රාණික ය. එහෙත් කිසිදු වෛද්‍යවරයකුට රෝගය කුමක් දැයි නිගමනය කළ නොහැකි විය. සැබැවින් ම ඊට බලපෑ කිසිදු ශාරීරික හේතුවක් සොයා ගත නොහැකි වුණි. එහෙත්, යම් පූර්ව පිනක් නිසා මේ දරුවන් සිවු දෙනාම එක්තරා තැනකට යොමු වුණි. ඒ එක්තරා උපාසිකාවක් වෙතට ය. නිට්ටඹුවේ සිට තම දරුවාත් රැගෙන මුලින් ම ඇය සොයා පැමිණි වැඩිහිටියන්ට ඇය කීවේ, “මේ දරුවා විතරක් නොවෙයි, තවත් තුන් දෙනෙක් මේ අකුසල කර්මයට සම්බන්ධ වී සිටිනවා. ඒ අයත් දැන් ඉපදිලයි ඉන්නේ. සමහරවිට ඔවුන් ද අපට මුණ ගැසෙයි” යනුවෙනි. එහෙත් ඇය මේ වැඩිහිටියන්ට බලාපොරොත්තුවක් දුන්නී ය. ඒ දරුවා සුවපත් කළ හැකි බව ය. ඒ සඳහා දරුවා මෙන් ම වැඩිහිටියන් ද ප්‍රතිපදාවකට පැමිණිය යුතු ය. නිර්මාංශ ප්‍රතිපදාවට පැමිණ, පිරිත් සජ්ජායනයන්ට සම්බන්ධ වී දානමාන පිංකම් කරන ලෙස ඇය ඔවුන්ට උපදෙස් දුන්නී ය. මේ අකුසල කර්මය සත්ත්ව ඝාතන හා සම්බන්ධ වූවකි.

නොබෝ දිනකින් ඉතිරි දරුවන් තිදෙනා ද මේ ලෙස ම උපාසිකාව බැහැ දකින්නට ආහ. ඔවුන්ට ද පෙර පරිදි ම උපදෙස් ලැබුණි. වයස අවුරුදු හත අට පමණ වූ මේ දරුවන් හරියටම අදාළ තුන් මාසය ඉක්ම යත් ම පය බිම තබා ඇවිදින්නට වාසනාවන්ත විය. ඒ අකුරටම ප්‍රතිපදාවන් ආරක්ෂා කිරීම නිසා ය.

එහෙත් මේ අතරින් එක් මවක් තම දරුවා දෙපයින් නැඟී සිටිනු දැක ප්‍රීතිමත්ව

“අනේ දැන් මගෙ දරුවාට සනීපයි. පෝෂණය වැඩි කෑම දෙන්න ඕනෑ’ යි සිතා එදිනම බිත්තරයක් තම්බා දරුවාට දුන්නා ය. එය ආහාරයට ගත් සැණින් පෙර පරිදිම දරුවා ගේ ඉණෙන් පහළ අප්‍රාණික විය. නිර්මාංශ ප්‍රතිපදාවෙන් බැහැර වීම නිසා ඇයට නැවත කටුක අත්දැකීමකට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය. දරුවා ඔසවා ගෙන නැවත උපාසිකාව වෙත දිව ගිය ඒ මවට දරුවා සුවපත් කර ගැනීම සඳහා තවත් මාස තුනක් නොකඩවා ප්‍රතිපදා රකින්නට සිදුවිය.

මේ ලොව උපන් සියලු අංගවිකල මිනිසුන්, ශරීරාංග අප්‍රාණික වුවත් ඒ තත්ත්වයට පත්ව සිටින්නේ සත්ත්ව ඝාතන කිරීම නිසා යැයි මෙහිදී නොකිය වේ. එය අප හොඳින් අවබෝධ කරගත යුතු ය.

ඔබ යම් රෝගාබාධයක් සඳහා ඖෂධ ලබා ගන්නේ යැයි සිතන්න. පැය හයෙන් හයට ගත යුතු බෙහෙත් වේලෙන් එක් වේලක් අතපසු වුවහොත් නැවත මුල සිට ම බෙහෙත් වට්ටෝරුව ගත යුතු ය. නිර්මාංශකරණය ද එවැනි ය. නිර්මාංශ බවින් සුවතාවය ලබන ජීවිත තිබේ නම්, මස් මාංශ තබා කුඩා කේක් කැබැල්ලක් පවා කෑමට ගත්තේ නම් සිදුවන්නේ නැවත මුල සිටම ඒ ඒ ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කිරීමට ය.

බිත්තරයක් ආහාරයට ගැනීම නිසා පෙර කී දරුවා නැවත රෝගී භාවයට පැමිණීම තුළ බිත්තරයක ජීවයක් තිබේද, එසේ ජීවයක් තිබෙන්නේ ගම් බිත්තරවල පමණ ද, ‘ෆාම්’ බිත්තර ආහාරයට ගැනීමෙන් පව් නොපිරේද යනාදී ගැටලු පැන නැ‍ඟේ. ෆාම් බිත්තරයක් යනු සෛලයකි. ශාක දල්ලක් ද සෛලයකි. එසේ නම් ශාක දල්ලක් හෝ කෑමට හොඳ නැත. බිත්තරය කුමක් ද යන්න මෙහිදී ප්‍රශ්නයක් නොවේ. පොදුවේ බිත්තරයට ජීවයක් නැත. එහි ඇත්තේ බිත්තරයට අවශ්‍ය සංඝටක පමණි. බිත්තරය පැළ කරන්නේ උෂ්ණයෙනි. සත්ත්ව නිර්මාණයක් සිදුවන්නේ අදාළ උෂ්ණත්වය ලැබුවේ නම් පමණි.

බෞද්ධ දර්ශනය අනුව යම් දෙයක් අනුභව කිරීම තුළ සීලයක් නැත. බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කොට වදාළේ කෙනෙක් ආහාර ගෙන පාරිශුද්ධ නොවන බව ය. නො කෑමෙන් පිරිසිදු වන්නේත් නැති බව ය. ඒ බෞද්ධ දර්ශනයයි. එහෙත් අප මෙහිදී කතා කරන්නේ යම් යම් අකුසල කර්ම නිසා සිදු වූ දේ පිළිබඳව ය. පෙර සත්ත්ව ඝාතන කිරීම නිසා මේ අත්බවයෙහි කෙනෙක් එම පාපය විඳවනවා නම්, තවදුරටත් සත්ත්ව ඝාතනයෙහි අනුබල දීමට ගියේ නම් සිදුවන්නේ පාපය වර්ධනය වීමයි. එම නිසා එවැනි පුද්ගලයෙක් එයින් වැළකිය යුතු ය. සැබැවින් ම මනුෂ්‍ය ශරීරයට සත්ත්ව මාංශ අවැසි ම නැත.

දරුවෙක් නිරෝගී වන්නේ ම නිර්මාංශ වීමෙනි. ලෙඩ රෝගවලට බොහෝ විට හේතු වන්නේ අක්‍රමවත් ආහාර රටාව ය. දරුවාගේ සිතිවිලි ප්‍රසන්න වීමට, ශරීරය ප්‍රසන්න වීමට මාංශ අනුභවයෙන් තොරවීම සුදුසු ය. විශේෂයෙන් දෙවියන්ගේ ආශිර්වාදය ලැබීමට පුළුවන් වන්නේ නිර්මාංශ ප්‍රතිපදාවක පිහිටා විභාගයට යන දරුවකුට පමණි.

මේ ප්‍රතිපදාවට පංච ශීලය ද ඇතුළත් විය යුතු ය. සතුන් මැරීමෙන්, සොරකමින්, කාම මිථ්‍යාචාරයෙන් බොරුවෙන්, රහමෙරපානයෙන් දුරු වීම ඉතා වැදගත් ය.

සමහර දූ දරුවෝ, විශේෂයෙන් උසස් පෙළ වැනි විභාගවලට යහළුවන් සමඟ එක් රැස් වී පාඩම් කරති. ඒ එක්වීම්, මවුපියන් ගේ ඇස්වසා දුම්වැටි ඉරීම, මත්වතුර පානය, දක්වා ද අසැබි දසුන් බැලීම දක්වා ද දුර දිග යාම වර්තමානයේ සුලබ අත්දැකීම් ය. ඇතැම් ගැහැනු දරුවන් පවා මේ දුශ්චරිතවලට පුරුදු වේ. මේවා තරුණ දරුවන් කිසිසේත් ම අනුගමනය නොකළ යුතු දුශ්චරිත ය. එවැනි දරුවකුට, එක්රැස් වී පාඩම් කළේ යැයි, ප්‍රශ්නෝත්තර සාකච්ඡා කළේ යැයි විභාගයක් සමත් වීම අසීරු ය. එහෙත් මේ කණ්ඩායම් අතර වෙනස් දරුවෙක් සිටී යැයි සිතන්න. හේ අදක්ෂ ය. එහෙත් අනලස් ය. ප්‍රතිපත්ති ගරුක ය. ඒ නිසා ම මේ දරුවා ඉහළ ලකුණු අතරට පැමිණේ.

සමහර දරුවෝ නිර්මාංශ නොවෙති. එහෙත් විභාගයක් ආසන්නයේ මස් මාංශ අනුභවයෙන් සම්පූර්ණයෙන් වැළකෙති. දෙවියන්ට පූර්ව හෝ පසු දේ වැදගත් නොවේ. මේ මොහොතේ ළං විය හැකි ද යන්න පමණක් විමසා බැලේ. ආශිර්වාද හිමිවන්නේ ‍එහෙයිනි.

අධ්‍යාපනය ලබන දරුවකු ගේ ධාරණ ශක්තිය වර්ධනය කිරීමට නම් කළ යුතු දේ කුමක්ද? භික්ෂුන් වහන්සේට මෙතරම් ගාථා ප්‍රමාණයක් වන පොත් වන්නේ කෙසේ ද යන්නෙහි ඊට පිළිතුරු තිබේ.

ඊට හේතුව උන්වහන්සේ නිරන්තරයෙන් තුනුරුවන් සමඟ සිටීම ය‍. බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටිනා තැන හිඳීම ය. ධර්ම රත්නය සමඟ සිටීම ය. බෝධීන් වහන්සේ සමීපයෙහි, ධාතුන් වහන්සේ වැඩ සිටින චෛත්‍ය රාජයාණන් වහන්සේ සෙවනෙහි සිටීම ය.

මහාචාර්ය සුමනපාල ගල්මංගොඩ මහතා ඔබ දන්නා හඳුනන සුපතල චරිතයකි. භාවනාවෙන් දවස අරඹන, තුනුරුවන් සමඟ ජීවත්වන ඔහුට ඇත්තේ පුදුමාකාර මතක ශක්තියකි. වන පොත් වීමකි.

දරුවකු ගේ දියුණුවට මිනිසුන්ගේ ආශිර්වාදය ද ඇවැසි ය. අනුන් වෙනුවෙන් හිතන, පරාර්ථකාමී දරුවකුට අනුන්ගෙන් ලැබෙන ආශිර්වාදය ඉතා බලගතු ය. මේ සියල්ල දේවාශිර්වාදය ලැබීම සඳහා දරුවෙකු වෙත තිබිය යුතු සුවිශේෂී ගුණාංගයන් ය.

දෙවියන් ගේ ආදරය දිනා ගන්නට නම් දරුවකු ගේ ජීවන පැවැත්ම විනීත, විනය ගරුක හා ‍සරල විය යුතු ය. හැකි අවස්ථාවන් හි දී බෝධීන් වහන්සේට වන්දනා කොට බුදු ගුණ කියා ඒ ලැබෙන පින දෙවියන්ට අනුමෝදන් කළ යුතු ය. තෙරුවන් උදෙසා මල් පහන් පුදා ඒ පින් දෙවියන්ට දිය යුතු ය. අසරණයන්ට, වැඩිහිටියන්ට, ලෙඩුන්ට සැලකීමෙන්, මවුපියන්ට උදවු කිරීමෙන් ලැබෙන පින දෙවියන්ට අනුමෝදන් කළ යුතු ය. මෙවැනි පැවතුම් ඔස්සේ දරුවන්ට සිය අධ්‍යාපන කටයුතු හොඳින් කරගෙන යන්නට, ඉහළ ප්‍රතිඵල උදා කරගන්නට නිසැකව ම දේවාශිර්වාදය හිමිවේ.

යම් දරුවෙක් උදේ සවස බුදුන් වැඳ, එසේත් නැතිනම් තම ආගම අනුව ස්තෝත්‍ර ගායනා කර පස් පවින් වැළකී සිටී නම්, ඒ දරුවා සමඟ දෙවියන් සිටී. එසේ දේව ආදරය ලැබෙන පරිදි ජීවත්වන දරුවාට විභාග ආසන්නයේ කිසිදු ආකාරයක හිසෙහි බර ගතියක් නො දැනේ. කායික අපහසුතාවක් ඇති නොවේ. සැහැල්ලුවෙන් පාඩම් කරන්නට ඉඩ ලැබේ.

රත්නත්‍රයේ ගුණ ලියූ යන්ත්‍රයක් ගෙලෙහි පැලඳීම ද සුදුසු ය. එමෙන් ම දරුවා එය පැලඳි මොහොතේ පටන් පංච ශීලය ආරක්ෂා කරන්නෙක් විය යුතු ය. ධර්ම රත්නය යම් තැනක පවතී ද එතැනට දෙවියන් ගේ බලය තිබේ. දේව ආශිර්වාදය හිමි වේ. මෙහි දී සිදු වන්නේ ද කෙනෙක් යම් තඹ පතක රත්නත්‍රයේ ගුණ ලියා ගෙලෙහි හෝ අතෙහි හෝ පැලඳ තිබේ නම් දෙවියන් නිරන්තරයෙන් ඊට බැල්ම යොමාගෙන සිටීම ය. ඒ පුද්ගලයා පස්පවින් දුරු වී නම් දෙවියන් ‍ඒ ශරීරයට හානියක් වන්නට ඉඩ නොදේ.

බුදුගුණ, තෙරුවන් ගුණ ලියූ සුරයක්, යන්ත්‍රයක් පැලඳි පුද්ගලයෙක් යම් හෙයකින් ඌරු මස් වැනි මාංශයක් අනුභව කළේ නම් එහි ගුණ බි‍‍ඳෙනවා යන්න සමාජයේ බොහෝ දෙනා විශ්වාස කරති. එහෙත් මෙවැනි ප්‍රකාශ පිළිබඳව ද අප අවධාරණය කරගත යුතු දෙයක් තිබේ. තුනුරුවන් ගේ ගුණයට වඩා ඌරාගේ බලය වැඩිවන්නේ නැති බව ය. සුදුසුම දේ වන්නේ අනවශ්‍ය කුණු කසල පුරවගෙන ශරීරය අපවිත්‍ර කර නො ගැනීම ය.

දරුවන්ට වඩාත් හිතකර දෙවියන් කවුද? විෂ්ණු, කතරගම, සමන්, ගම්භාර වැනි දෙවිවරු වඩාත් සුදුසු ය. මේ දෙවිවරු බොහෝ ආදරණීය ය. සාංදෘෂ්ටිකය. එනම් මෙලොව වශයෙන් ම උපකාර කරති. ඔවුන් උදවු කරන බව, උදවු ලැබෙන බව අපට දැනේ. හැ‍ඟේ. දරුවෙක් කළ යුතු වන්නේ මේ එක් දෙවි කෙනෙක් පිළිබඳව විශ්වාසය තබා ගෙන ඒ දෙවියන්ට පුද පූජා පැවැත්වීම ය. සියලු දෙවියන්ට පුද පූජා පැවැත්වීමේ වරදක් නැතත් වඩාත් ප්‍රතිඵල දායක එක් දෙවිකෙනකු තමන් ගේ ඉෂ්ට දේවතා බවට පත්කර ගැනීම ය.

Posted by: lrrp | July 12, 2014

සයනයේ ප්‍රේතිය

අමනුෂ්‍යයන්ගේ ලෝකය හරිම විවිධත්වයෙන් යුතුය. විවිධත්වය වශයෙන් අපි දකින්නේ නිරතුරුවම වෙනස්‌වන ස්‌වභාවයෙන් යුතු අනිත්‍යයයි. භික්‍ෂුවක්‌ එක්‌ අවස්‌ථාවක සමාධියෙන් පසුවන විට ගෙදරක වාසය කරන ප්‍රේතියක්‌ දුටුවා. ඇය වයස 25 පමණ තරුණියකගේ ස්‌වභාවයෙන් යුතු බවයි භික්‍ෂුවට හැඟුණේ. ඇය අවිවාහක බවක්‌ද හැඟුණා. භික්‍ෂුව මුලින් දුටුවේ නිවසේ නිදන කාමරය. ඒ නිදන කාමරය බොහොම පිළිවෙළට තිබුණා. එහි ගුප්ත බවකුත් තිබුණා. නිදන කාමරයේ කිසිවෙක්‌ සිටියේ නැහැ. හරිම පාළුවටයි පෙනුණේ. භික්‍ෂුවට දැනුනේ මෙය ඇය මනුෂ්‍ය ජීවිතයේදී පරිහරණය කළ කාමරය කියලා. නිදන කාමරයේ සයනය කළුපාට ඇඳ ඇතිරිල්ලක්‌ එලා කොට්‌ටයක්‌ සහිතව පිළිවෙළට තිබුණා. කිසිවෙක්‌ කාමරයේ නැහැ. හරිම නිශ්චලයි.

නමුත් එකපාරටම අර සයනයේ එලලා තිබූ ඇඳ ඇතිරිල්ල මෑත් කරගෙන තම ස්‌වරූපය ඝන භාවයට පත්කරගනිමින් තරුණ ප්‍රේතිය ඇඳෙන් නැඟිට කාමරයෙන් එළියට ගියා. ක්‍ෂණයකින් නැවත කාමරයට ආවා. ඇඳ ඇතිරිල්ල පොරවාගෙන ඇය නැවත නිදාගත්තා. එහෙත් දැන් ඇඳේ කිසිවෙක්‌ නැහැ. ඇඳ ඇතිරිල්ලත් හොඳට පිළිවෙළට නැවත තිබෙනවා. ඒ කියන්නේ ප්‍රේතිය ඇඳ ඇතිරිල්ල යට සිsටිනවා. කිසිවකුට පෙනෙන්නේ නැහැ. දකින්න බැහැ. කවුරුවත් හිතන්නේ නැහැ ඇඳ ඇතිරිල්ල යට ප්‍රේතියක්‌ ඉන්නවා කියලා. බලන්න ඇය උපාදානය කරගත් ස්‌ථානය. ඔබට හිතන්න පුළුවන්ද?

ඔබ නිවසේ කාමරයේ සයනයේ ඇඳ ඇතිරිල්ල යට ප්‍රේතියක්‌, ප්‍රේතයෙක්‌ සැතපී ඉන්නවා කියලා. ඉහත භික්‍ෂුවට ඇය ඝන ස්‌වභාවයෙන් දර්ශනය වූ නිසා මේ ප්‍රේතිය දැකගැනීමට හැකිවුණා. ගවුමක්‌ ඇඳගෙනයි සිටියේ. තරුණියක්‌ වුණත් ඇය මලානික, රෝගී ස්‌වභාවයෙන් යුත් ප්‍රේතියක්‌. භික්‍ෂුව ඇය දැක ඇත්තේ මලානික, මලමිනියක්‌ ඇවිදින ස්‌වරූපයෙන්. මුහුණේ බිය මුසු හැඟීමක්‌ තිබුණා. මගේ තැන, මගේ ස්‌ථානය අහිමිවේය කියන හැඟීමකින් වගේ මහත් තන්හා සහගත සිතකින් ඇය කාමරයෙන් එළියට ගිය සැනින්ම නැවත කාමරයට පැමිණ, සයනයේ ඇඳ ඇතිරිල්ල ඇතුළට ගොස්‌ ඇයගේ ඝන කයේ ස්‌වරූපය නැතිකරගත්තා. ඇය මනුෂ්‍ය ජීවිතයේ එම නිවසේ ජීවත් වූ තරුණියක්‌. ඇය රෝගීව මියයන මොහොතේ තමන් අල්ලාගත් තැන ප්‍රේතියක්‌ ලෙස නැවතත් ප්‍රතිසන්ධිය ලබන්නට ඇතැයි සිතන්නට පුළුවන්. බලන්නකෝ වාසනාවන්ත මනුෂ්‍ය දියණියකගේ අවාසනාවන්ත නැවත උපත මොන දුකක්‌ද කියලා. කවදා සැනසිල්ලක්‌, ගැලවීමක්‌ ලබයිද කියලා. මේ ප්‍රේතිය ඇඳට නැඟ ඇඳ ඇතිරිල්ල යටට යන්නේ ඉඩෝරය දැඩි කාලයක වතුර වලක්‌ දැක මී හරකෙක්‌ යම් සේ තෘෂ්ණාවකින් එම වතුර වළට බසීද එම ස්‌වරූපයේ කැමැත්තකිනුයි. එලෙස ඇය ඇඳ ඇතිරිල්ල යටට ගොස්‌ නිදා ගනී. එය ඇය ගත් උපාදානයේ බලවත්කමයි. මේවා පාඩමට ගෙන ඔබත් ස්‌ත්‍රී පුරුෂ වයස්‌ භේදකින් තොරව කුසල් දහම් වඩා ජීවිතයෙන් අතහැරීම පුරුදුකර මෙවැනි දුක්‌ දෙන සතර අපායෙන් මිදෙන්නට අවශ්‍ය කරුණු කාරණා ජීවිතයට එකතුකර ගන්න.

ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනාකර වදාළා, මේ සසරින් ගැලවීයන්න නම් ඔබ මුලින්ම මේ සසර දුක්‌ත බව, බියකරු බව, විශම බව දකින්න ඕනේ කියලා. මෙම අත්දැකීම්වල ස්‌වභාවය අවබෝධයෙන් හඳුනාගෙන ලෝකයෙන් මිදෙන්න ඔබත් වීරිය වඩන්න. නිරතුරුව ඔබ මොන පිංකම් සිදුකළත් මොන ශීලයක්‌ ආරක්‍ෂා කළත් අතහැරීම පුරුදු කරන්න. තමාගේ අඹුදරුවන්, ගේ දොර, ඉඩකඩම්, ව්‍යාපාර, යානවාහන, තමාගේ නිදන කාමරය, සයනය පවා මගේ කර නොගන්න. ඒවා පරිහරණය කරන්න. භුක්‌ති විඳින්න. ඔබේ සැප උදෙසාද, අන්‍යයන්ගේ සැප සතුට උදෙසාද, ශාසනය උදෙසාද යොදවන්න. ඔබද සතුටුවෙන ගමන් ඒවා අනිත්‍ය බවත් මගේ අච්චී සීයා, මගේ අම්මා තාත්තා මේ සියල්ල දමලයි, තියලයි මියගියේ. කිසිවක්‌ රැගෙන ගියේ නැහැ. මම ද මේ කිසිවක්‌ අරගෙන යන්නේ නැහැ කියලා, ඉහත දේවල් වලට ඇති බැඳීම අල්ලාගැනීම අතහැර ඒවා භුක්‌ති විඳීමට පුරුදුවෙන්න. ඔබ ඒවා මගේ කර අල්ලාගත්තා යනු, තෘෂ්ණාවෙන් බැඳුනා යනු, අතහැරගැනීමට බැරි වූවාය යනු අවාසනාවන්ත උපතක්‌ නැවත ඔබ ඔබේ කරගැනීමකි.

“මම ලේ දෙන්න ගියා”

“මම ලේ බැංකුවට ලේ දන් දුන්නා” අපේ රටේ රුධිර පරිත්‍යාගශීලීන් කියන්නේ එසේ ය. කවුරුත් ලේ බැංකුව යයි හඳුන්වන ආයතනයේ වර්තමාන නාමය වන්නේ ජාතික රුධිර පාරවිලයන සේවාව ය. මේ ලේ බැංකුවට වාර්ෂිකව රුධිර ඒකක 3,50,000 ක් ඉක්මවූ ප්‍රමාණයක් රුධිර දායකයන් ගෙන් රුධිරය ලැබේ. මෙපමණ වූ රුධිරය ප්‍රමාණයක් දන් දෙන්නට නැතිනම් ලේ බැංකුවට පරිත්‍යාග කරන්නට අපේ ජනතාව ඉදිරිපත් වී කටයුතු කරන්නේ ස්වෙච්ඡාවෙන්මය.

ලෝකයේ රටවල් අතරින් අපේ ජාතික රුධිර පාරවිලයන සේවාව ඉතා හොඳින් පවත්වාගෙන යන සේවාවක් ලෙස සම්මානයට ද පාත්‍ර වී තිබේ. මේ ලේ බැංකුවට වසර ගණනාවක් තිස්සේ රුධිරය ලබාදෙන පරිත්‍යාගශීලීන්ගේ කතාවයි මේ.

දර­ණා­ගම සුම­න­ර­තන හිමි

ඇස් ඉස්මස් ලේ දන් දෙන මිනිසුන් අද සමාජයේ නැතැයි විටෙක ඔබ සිතන්නට පුළුවන්. ඒ රටේ බොහෝ ව්‍යසනයන් දකින විටය. එහෙත් උඩුයටිකුරු වූ මේ සමාජයේ වුවද මිනිසුන් වෙනුවෙන් බොහෝ දෙනෙක් තම සිරුරේ රුධිරය සහ රුධිර පට්ටිකා කිසිඳු ලෝබකමකින් තොරව පරිත්‍යාග කිරීමට පෙලඹෙති.

ලේ දන්දීමේ කඳවුරකදී විශේෂ උත්සව සහ පින්කම් අවස්ථාවලදී රුධිරය පරිත්‍යාග කිරීමට ද බොහෝ දෙනා ඉදිරිපත් වෙති. එසේ ම මුල් වරට රුධිර පරිත්‍යාගයෙන් පසු අඛණ්ඩව රුධිරය රුධිර පට්ටිකා සහ රෝගියකුට රුධිරය ලබාදීමට පෙර සිදු කෙරෙන සැසඳුම් පරීක්ෂණයට සුදුසු රුධිරය ඇති හඳුනාගත් විශේෂිත වූ රුධිරදායකයන් කිහිප දෙනෙක් ද නාරාහේන්පිට ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානය හා නිරන්තරයෙන් සම්බන්ධව සිටිති.

මොවුන් කිසිඳු මුදලක් හෝ ලාභ ප්‍රයෝජනයකින් තොරව තම රුධිර හා රුධිර පට්ටිකා පරිත්‍යාගයන් පිළිබඳව කියන කතා හරිම අපූරුය. බොහෝ වාර ගණනක් තිස්සේ රුධිර පරිත්‍යාගයේ යෙදෙන කිහිප දෙනකුගේ අදහස්වලට සවන් දෙමු.

“කෙනෙකුගේ ජීවිතයක් බේරා ගැනීමට රුධිරය දීමෙන් ලබන්නේ ලොකු තෘප්තියක්. සතුටක්. රුධිරය ලබා දෙන හැම වාරයක් පාසාම මම හිතන්නේ තව කෙනකුගේ ජීවිතයක් ජීවත් කරන්නට මම කරන රුධිර පරිත්‍යාගය ප්‍රයෝජනයක් වේවා යන ප්‍රාර්ථනයයි. එසේ කියන්නේ විසිතුන් වසරක් තිස්සේ රුධිරය පරිත්‍යාග කරන ලද කේ. රම්‍ය අතුල විජේසේකරයි. අතුල තම පියාගේ උපන් දිනය යෙදී තිබුණ ජනවාරි 2 වැනිදා ඔහු රුධිරය පරිත්‍යාග කළ පළමු දිනයයි. ඒ එක්දහස් නවසිය අසූඑක වර්ෂයයි.

“මම එදා රුධිරය දෙන්න ගියේ හමුදා රෝහලටයි. එතැනින් මාව ආපසු හරවා එව්වා කොළඹ මහ රෝහලේ මධ්‍යම ලේ බැංකුව වෙත. එදා මුල් වරට මගේ රුධිර පරිත්‍යාගයෙන් පස්සේ මම මාස තුනෙන් තුනට රුධිරය පරිත්‍යාග කළා. මාස තුනකට වරක් වෙනුවට රුධිර පරිත්‍යාගශීලීන්ගේ මාස හතරකට වරක් රුධිරය ලබා ගැනීම වඩාත් සුදුසු ක්‍රමය ලෙස වැඩ පිළිවෙළක් ක්‍රියාත්මක වීම නිසා මාස තුනකට වරක් වෙනුවට මාස හතරකට වරක් බැගින් මම ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානයට ගොස් වාර 62 ක් ලේ දුන්නා. ඉන් පසුව 2008 ජනවාරි 2 වැනිදා සිට මම සෑම සති දෙකකට වරක් ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානයේදී රුධිරය හා සමාන ලෙසින් අසරණ රෝගීන්ට අවශ්‍ය වන රුධිර පට්ටිකා වාර 140 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් මේ වන විට පරිත්‍යාග කරලා තියෙනවා”.

කේ. රම්‍ය අතුල විජේ­සේ­කර

55 වියෙහි පසුවන අතුල තිදරු පියෙකි. ඔහු වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉංජිනේරු සහකාර ලෙස සේවය කරයි. නාලන්දා විද්‍යාලයේ ද ආදි සිසුවෙකි. “දවස් දාහතරෙන් දාහතරට මගේ ඇ‍ඟේ රුධිර පට්ටිකා ලබා දුන්නා කියා මගේ ඇඟට දෙයියන්ගෙ පිහිටෙන් කිසිම අමාරුවක් නැහැ. මගේ ඇ‍ඟේ ලේ පිරිසිදුයි. සීනි, කොලෙස්ටරෝල් නැහැ. මගේ රුධිරය ලබාදෙන සෑම වාරයකදීම මම හිතන්නේ මේ මම කරන්නේ මිනිස් ජීවිතයක් වෙනුවෙන් කරන උදව්වක් හැටියට. ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානයේ රුධිර සේවය සමඟ මම නිතරම සම්බන්ධ නිසා මගේ ලොකුම ආසාව හා බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා රුධිර පරිත්‍යාගයට මිනිස්සු තව තවත් යොමු කරවන්න. මේකට ලේ බැංකුවේ ගීතය ලෙස හැඳින්වෙන ‘රුධිර පූජා ජිව පූජා’ ලෙස තියෙන තේමා ගීතය මේ රටේ මිලියන ගණනින් භාවිතයට ගැනෙන ජංගම දුරකථන ජාලයේ ‘රිගින් ටෝන්’ එකකට යොදා භාවිත කරන්න යයි මා ඉල්ලා සිටිනවා”.

ලෝබකමින් තොරව මිනිසුන්ට උදව් කිරීමට අවංක සිතින් උනන්දුවෙන් හා කැපවීමකින් ක්‍රියා කරන උපුල් ගමගේ තවත් දිරිමත් රුධිර පරිත්‍යාගශීලියෙක්. 1992 ජනවාරි 20 වැනිදා රුධිර පරිත්‍යාගයට පළමුවරට යොමුවීමෙන් පසු වසර 2007 දක්වා වාර පනහක් අසරණ රෝගීන් වෙනුවෙන් රුධිරය ලබාදුන් ඔහු 2007 වසරේ සිට පසුගිය ජූලි 11 වැනිදා දක්වා රුධිර පට්ටිකා අනූවාරයක් පරිත්‍යාග කර ඇත. මොහු ජීවිතයේ මුල් වරට රුධිර පරිත්‍යාගයට යොමු වී ඇත්තේ තම මිතුරෙකුගේ පියෙකුට රුධිර පරිත්‍යාගයක් සිදු කිරීමෙනි. එදා රුධිරය දන් දීමෙන් හිතට ඇතිකර ගත් චිත්ත ධෛර්යය අධිෂ්ඨානය අද ඔහු දින දාහතරකට වරක් ලබාදෙන රුධිර පට්ටිකා පරිත්‍යාගයට රුකුලක් වී ඇත.

නිතිපතා පන්සිල් සමාදන්ව බණ භාවනාවල නිරතව දැහැමි දිවි පෙවතකට යොමු වී සිටින උපුල් මස් මාළු නොකන සෑම පෝය දිනයකටම සම්පූර්ණ දවසක් සිල් සමාදන් වන අයෙක්. ඔහු හතළිස් දෙහැවිරිදි වියෙහි පසුවන උපුල් තමාගේම ව්‍යාපාරයක් පවත්වාගෙන යයි. කොතරම් වැඩ තිබුණත් සෑම දවස් දාහතරකට වරක් ඔහු රුධිර පට්ටිකා ලබා දීමට අමතක නොකරයි. දාන පාරමිතාව සිහිපත් කරගෙන මම මේ පරිත්‍යාගය කරන්නෙ. රෝගී ජීවිතයකට ප්‍රයෝජනවත් උපකාරයක් කියල හිතනකොට හිතට දැනෙන්නෙ ලොකුම සතුටක් සැනසිල්ලක්. උපුල් තම පරිත්‍යාගශීලී ක්‍රියාව දෙස බලන්නේ එලෙසිනි.

රුධිරය පරිත්‍යාග කිරීම මඟින් රුධිර දායකයාට ලැබෙන හිතේ සතුට ඔහුගේ මානසික සෞඛ්‍ය නැංවීමට ද ප්‍රබල අනුබලයක් ලබා දෙයි. පාණදුර වෑකඩ පදිංචි පනස්නව හැවිරිදි කේ. ටී. කල්දේරා ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානයට විශේෂ වූ රුධිරදායකයෙකි. ඔහු සතු රුධිරයේ ඇති විශේෂ ද්‍රාවණය වෙනත් රුධිර හා ගැළපීමට සුදුසු සැසඳුම් පරීක්ෂණ සඳහා යොදා ගැනීමට හැකියාව ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථාන හඳුනාගෙන තිබේ. කල්දේරා වැනි එම සුවිශේෂී රුධිරය සහිත පරිත්‍යාගශීලීන් ඔහු සමඟ හඳුනාගෙන සිටින්නේ දොළොස් දෙනෙක් පමණකි. මේ අයගෙන් ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානය මාස හතරකට වරක් මේ විශේෂ රුධිර වර්ගය ලබා ගනී.

උපුල් ගමගේ

කේ. ටී. කල්දේර

මෙහිදී තවත් විශේෂත්වයක් වන්නේ ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානයට මේ ලේ වර්ගය අවශ්‍ය වූ විට කල්දේරාට දන්වා ඔහුගේ නිවසටම ගොස් රුධිරය ලබා ගැනීමට පියවර ගැනීමය. පනස් වතාවකදී පමණ රුධිරය පරිත්‍යාග කර ඇති කල්දේරා ඊට අමතරව මේ වන විට තිස්අට වාරයක් තම රුධිරයේ සුවිශේෂී රුධිර වර්ගයන් සඳහා ද පරිත්‍යාග කිරීම් සිදු කර තිබේ.

ලක්සල ආයතනයේ සේවය කර විශ්‍රාම ලබා සිටින කල්දේරා සිය මුල්ම රුධිර පරිත්‍යාගය සිදුකර ඇත්තේ 1972 වෑකඩ පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවන් අසනීප වූ අවස්ථාවකදීය. 2006 වර්ෂයේදී ඔහු වකුගඩු රෝගියකු වෙනුවෙන් තම වකුගඩුවක් ද පරිත්‍යාග කර තිබේ. තම දියණිය පුතා ද ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානයට විශේෂ වර්ගයේ රුධිරය සකස් කිරීමේ අවශ්‍ය රුධිර දායකයන් ලෙස හඳුනාගෙන සිටින දෙදෙනෙකු බව කල්දේරා පවසයි.

තම බිරියත් දහඅට වතාවක්ම රුධිරය පරිත්‍යාග කිරීමට යොමුකර ඇති කල්දේරා පවුල් හැමෝම රුධිර දායකයන් ලෙස යොමුකළ සුවිශේෂී පුද්ගලයෙක්.

ලේ දන්දීමේ කඳවුරු 65 ක් මේ වන විට ඔහු සංවිධානය කොට පවත්වා තිබේ. පසුගිය මැයි 27 වැනිදා පාණදුරේ වැවවිල මුස්ලිම් පල්ලියේදී සංවිධානය කළ ලේ දන්දීමේ කඳවුර මෙතෙක් පැවැත්වූ ලේ දන්දීමේ කඳවුරුවලින් තම මතකයෙන් බැහැර නොයන කඳවුරක් බව කල්දේරා පවසයි. සාමාන්‍යයෙන් මුස්ලිම්වරුන් ලේ දන් දෙන්නේ නැතැයි යන සමාජයේ පවතින මතය දුරලමින් එදා මුස්ලිම්වරුන් බොහෝ දෙනෙක් ලේ දන්දීමේ කඳවුර සාර්ථක කර ගැනීමට ලේ දන් දුන් බව ඔහු පවසයි. ලේ දන්දීමට ජාති ආගම් බේද බලපාන්නේ නැත. එමෙන්ම කුමන ජාතියක අයෙකුගේ ඇ‍ඟේ වුවද දුවන ලේවලට වර්ගවාද බලපාන්නේ ද නැත.

රුධිර පරිත්‍යාගශීලීන් අතර උනන්දුවෙන් සිය රුධිරය පරිත්‍යාග කරමින් මේ වන විට රුධිර පට්ටිකා දින දාහතරකට වරක් පරිත්‍යාග කරන භික්ෂුන් වහන්සේ නමක් ද මේ අතර කැපී පෙනේ. ආඬිඅම්බලම සරණතිස්සගම ශ්‍රී ජයරාජාගම විහාරාධිපති දරණාගම සුමනරතන හිමියෝ අවුරුදු දහඅටක් තිස්සේ රුධිරය පරිත්‍යාග කරති. මේ වන විට උන්වහන්සේ වසර දෙකක කාලයක් තිස්සේ සෑම දින දාහතරකට වරක් රුධිර පට්ටිකා පරිත්‍යාග කිරීමට ජාතික රුධිර මධ්‍යස්ථානයට වැඩම කරති.

“මගේ ශරීරයෙන් රුධිර පට්ටිකා සඳහා රුධිරය පරිත්‍යාග කරලා පන්සලට වැඩම කළාට පස්සේ ඊළඟා වාරය එළැඹෙන දවස් දාහතර ගතවන තුරු මම හැමදාම දින ගණන් කරමින් ඉන්නේ ලොකු උනන්දුවකින්. මට නියමිත දිනයට මම අනිවාර්යයෙන්ම ඇවිත් මගේ රුධිර පට්ටිකා ලබා දෙනවා. ඒ උතුම් දානය මම ලබාදීලා මම ලොකු හිතේ සතුටක් ලබනවා. කවුරුහරි අසරණ රෝගියකුට මගේ රුධිර පට්ටිකා ලැබිල ඔහු සුවපත් වේවායි මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා.”

සුමනරතන හිමියන් තම ප්‍රථම රුධිර පරිත්‍යාගය සිදුකර ඇත්තේ කෑගල්ල හරිගල ඉද්දමල්පාන විහාරස්ථානයේදීය. මේ වන විට උන්වහන්සේ රුධිරය සහ රුධිර පට්ටිකා පරිත්‍යාගය හැටහත් වාරයක් සිදුකර ඇත. අසරණ රෝගියකුගේ ජීවිතයක් රැකගන්නයි රුධිරය දෙන්නෙ. ඒක ලොකු පින්කමක්. මනුස්ස ජීවතයක් බේරා දෙන්න රුධිරය අවශ්‍ය වෙලාවක ඒ රුධිරය මිස ආගම, ජාතිය ගැන නොවෙයි බලන්න ඕනෙ මනුස්සකම ගැනයි. ලේවලට ජාති ආගම් කුලමල බේදයක් නැහැ. ලේ බිඳක් දීම හරි ලොකු දාන පාරමිතාවක්. සසර ගමන කෙටි කරගන්න මට පුළුවන් තාක්කල් මම මගේ රුධිරය ලබා දෙනවා.

සුමනරතන හිමියන් පවසන්නේ දැඩි අදිටනකින්. මේ රුධිර පරිත්‍යාගශීලින් වූ මේ හැමෝම අද මෙන්ම හෙටත් මේ පින්කමට දායක වෙමින් කරනු ලබන්නේ මහඟු පුණ්‍යකර්මයකි.

Posted by: lrrp | July 10, 2014

පහන් පූජාවේ අනුසස්

10473456_858884980807876_2024465720110797852_n“දීපදෝ හෝති චක්ඛුදෝ” යනුවෙන් පහන් දෙන, පුදන තැනැත්තේ ඇස් දෙන්නේ වේ යයි තථාගතයන් වහන්සේ වදාළ සේක. ආලෝකය ඉතා ප්‍රයෝජනවත් වටිනා දෙයකි. ඇස් ඇත්තේද ආලෝකය නැති තැන අන්ධයෙකි. ඇසින් ප්‍රයෝජන ලැබිය හැක්කේ ආලෝකය ඇති තැනදී පමණකි. එබැවින් ආලෝකය දීම ඇස් දීමක් වැනි වේ. ආලෝකය පිදීම ඇස් පිදීමක් වැනි පින් කමකි. සෑම පිනකින්ම දෙවිමිනිස් සැප ලැබිය හැකිය. ඒ ඒ පින්කම් වලින් විශේෂයෙන් ලැබෙන අනුසස්ද ඇත්තේය. පහන් පූජාව ප්‍රඥාව ලැබීමේ විශේෂ පින්කමකි. උපනුපන් තැන හොද ඇස් ලැබීමටත්, ශරීර කාන්තිය ලැබීමටත්, මෙය හේතු වේ. දිවැස් ලැබීමටද මෙය විශේෂ පින්කමකි.

අප බුදු සස්නෙහි දිවැස් ඇතියවුන්ගෙන් අගතැන්පත් වූවෝ අනුරුද්ධ තෙරුන් වහන්සේය. උන්වහන්සේ පදුමුත්තර බුදුරදුන් හමුවේ දී ධනවත් මනුෂයෙක්ව සිට බුදුරදුන් ප්‍රමුඛ මහාසංඝයාට සතියක් මහ දන් දී අවසාන දිනයේ පිරිවර සහිත තථාගතයන් වහන්සේට වටිනා වස්ත්‍රද පුදා දිවැස් ඇතියවුන්ගෙන් අග්‍රස්ථානය පැතූහ. පදුමුත්තර බුදුරදුන් පිරිනිවීමෙන් ඒ ධනවතා මහාසංඝයා වහන්සේ වෙත එළඹ දිවැස් ලැබීමට කළයුත්තේ කිමදැයි ඇසීය. “උපාසකය! එය සදහා ප්‍රදීපදානය දෙන්නට වටනේය”යි සංඝයා වහන්සේ වදාළහ. ඔහු යහපතැයි ගිවිස පදුමුත්තර බුදුරජානන් වහන්සේගේ ධතු පිහිටවා කළ සත්යොදුන් ස්වර්ණ චෛතයය වෙත දහස බැගින් පහන් දැල්විය හැකි පහන්ගස් දහසක් කරවීය. ඒවා ළගට කුඩා වූ ද ඒවා ළගට තවත් කුඩා වූද දහස් ගනන් පහන්ගස් කරවීය. එසේ කොට මහා පහන් පූජාවක් කෙලේය.
ඉන් කල්ප ලක්ෂයකට පසු නැවතද හෙතෙමේ කාශයප බුද්ධ කාලයේ බරණැස් නුවර පොහොසත් පවුලක ඉපිද බොහෝ රන් තැටි සාදවා ගිතෙල් පුරවා මැද සකුරු කැටය බැගින්ද තබා දල්වා හිසමත තබා ඒ තැටි එකින් එකට ගැටෙන පරිදි කාශයප බුදුන්ගේ එක් යොදුන් ස්වර්ණ චෛතයය වටා තබා විශාල රන් තැටියක් කරවා එහි පහන් වැටි දහසක් තබා දල්වා හිස මත තබා චෛතය වටා සර්වරාත්‍රීයෙහිම ඇවිදිමින් මහා පහන් පූජාවක් කලේය.
එම පින්කම් වල ප්‍රතිඵලය ලෙස අනුරුද්ධ මහ තෙරුන් වහන්සේ අප බුදු සස්නෙහි දිවැස් ලාභීන් අතර අගතැන්පත් තනතුර ලදහ.

පඤ්චදීපිකා භික්ෂුණීන් වහන්සේ,

කල්ප ල්ක්ෂයකට පෙර අතීතයේ එක් කපෙක හංසවතී නගරයේ ආරාමයෙන් ආරාමයට වන්දනාවේ ඇවිදින කාන්තාවක් වූවාය. ඕ එක් මාසේපෝය දිනයක එක් බෝධිවුක්ෂයක් වෙතට පැමිණ එහි සිත පහදා බෝධිමූලයෙහි හිදගත්තාය. ඕ ඉතා ගෞරවයෙන් දොහොත් මුදුනේ තබා බෝරුකට වැදගෙන මහත් සොම්නසින් “ඉදින් බුදුරජානන් වහන්සේ අනන්ත ගුණ ඇති සේක නම්, අසම අප්‍රතිපුද්ගල වූ සේක් නම්, මේ බෝධින් වහන්සේ ප්‍රාතිහරයයක් දක්වන සේක්වා, මේ බෝධීන් වහන්සේ දිලිසෙත්වා” යි සිතූවාය.
එකෙණෙහිම බෝරුක දිලිසුණි. සියලු බෝරුක ස්වර්ණ වර්ණ විය. සෑම තැනම ආලෝකය පැතිරිණි. ඒ ප්‍රාතිහාර්යයෙන් අතිශයින් සොම්නසට පත් ඕ තොමෝ සතියක්ම බෝරුක මුල විසුවාය. සත්වන දින රාත්‍රීයෙහි පූජාසනය මත පහන් පසක් දැල්වූවාය. ඒ පහන් පසුදින හිර උදාවන තෙක් ම දැල්විණ.
පසු කාළයේ ඕ කළු්‍රිය කොට තව්තිසා දෙව්ලොව උපන්නාය. ඈට එහි සැටයොදුන් උස තිස්යොදුන් පළල පඤ්චදීපිකා නම් විමානයක් පහළ විය. එහි ගනනක් නැති පහන් දැල්වෙන්නේය. ඇයට දක්නට කැමති උඩ යට සරසා ඇති සියල්ල ඇසට පෙනෙන්නේය.
ඒ පිනෙන් ඕ අසූවරක දෙව් රදුන්ගේ බිසව වූවාය. සියවරෙක සක්විති රජුන්ගේ මෙහෙසිය වූවාය. උපනුපන් සෑම තැනම ඇය පිණිස දහස් ගණන් පහන් දැල්විණි. ඕ මෙසේ දෙව්මිනිස් දෙගතියෙහි කල්ප ලක්ෂයක් සම්පත් විද අන්තිම ජාතියේ අප බුදුරජානන් වහන්සේගේ සස්නෙහි පැවිදිව සත් අවුරුදු වියෙහිම සව් කෙලෙසුන් නසා රහත් වූවාය. සත් හවුරුදු වියෙහිම ඕ උපසම්පදාවද ලැබුවාය. ඇය වසන සෑම තැනම ඇය උදෙසා පහන් පසක් දැල්විණ.

සතයහස්සිතො කප්පෙ යං දිපමදදිං තදා,
දුග්ගතිං නාභිජානාමි පඤ්චදීපානිදං ඵලං.

මේ පඤ්චදීපිකා ස්ථවිරියගේ ප්‍රකාශනයකි.

මෙයින් කල්ප ලක්ෂයකට පෙර ඒ කාලයේ මම යම් ප්‍රදීප දානයක් දුන්නෙම්ද එතැන් පටන් මේ වනතුරු දුර්ගතියට නොපැමිණියෙමි, මේ ප්‍රදීප පස පිදීමේ අනුසසය යනු එහි තෙරුමය.

(ආපදානපාළියෙන්)

(උපුටාගැනීම :- පුණෙයෝපදේශය පුස්තකය / රේරුකානේ චන්දවිමල මහානායක ස්ථවිරයන් වහන්සෙගේ)

මේ විශ්වය පුරා අපේ පියවි ඇසට නොපෙනෙන සත්ත්වයෝ බොහෝ ය. ඒ අතර කල්ප කාලාන්තරයක් තිස්සේ අප සමඟ විවිධ සම්බන්ධකම් පැවැත්වූවෝ ද අනන්තය. ‍එසේ ම අප සමඟ මවක් පියෙක්, සහෝදරයෙක් සහෝදරියක් දුවත් පුතාත් ආදී ඥාතිත්වයක් නොගත් කෙනෙකු නැති තරමට ම මේ සංසාර ගමන දීර්ඝ යයි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කොට ඇත. මිනිසුන් අතර මෙන් ම අමනුෂ්‍යයන් අතර ද ආදරය හා තරහ ඊර්ෂ්‍යා ද ක්‍රියාත්මක ය. අපට ආදරය කරන්නෝ ආශිර්වාද කරති. තරහ ඊර්ෂ්‍යාවෙන් සිටින්නෝ සාප කරති. ඔවුන්ට ඇති ශක්ති ප්‍රමාණයන්ට අනුව මිතුරු සතුරුකම් ද කරති.

“අනේ අම්මා මට බඩගිනියි. ඉවසන්න බැරි තරමට කුසගින්න දැනෙනවා. ඒත් කෑම කන්න බෑ. ප්‍රිය නෑ. පිපාසෙයි. උගුර කට වේළිලා. ඒත් වතුර ටිකක් ගිලගන්න බෑ” යි දේවිකා හඬා වැලපෙන්නීය. ඇයට ක‍ෑම කන්නට බැරි ය. නාන්නේ නැත. හිස පීරන්නේ නැත. බලාගත් අත බලා සිටී. ශරීරය හොඳට ම කෙට්ටු වී ඇත. අප්‍රසන්න ය.

දේවිකා මාලඹේ පදිංචි විසි හතර හැවිරිදි තරුණියකි. දැන් ඇය ඉතාම අප්‍රසන්න අමනුෂ්‍ය දුවක ගේ තත්ත්වයට පත්ව සිටින්නී ය. ඇගේ දෙමවුපියන් ඇයට කායික මානසික වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා දුන්න ද කිසිම වෙනසක් සුවයක් ලබාදිය නොහැකිව අසරණව සිටිති. ඇගේ වැඩිමහල් සහෝදරිය චතුරී ‘සිළුමිණ’ පත්‍රයේ පළවන ‘පියවි ඇසින් ඔබ්බට’ විශේෂාංගයේ සඳහන් ඇතුල්කෝට්ටේ ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානය කෙරෙහි දෙමවුපියන් ගේ අවධානය යොමු කළා ය.

ඒ අනුව ඔවුහු දේවිකාව ගුප්ත ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානය කරා කැඳවා ගෙන ගියහ. ආධ්‍යත්මීය උපදේශකවරයා ශක්ති කිරණ එල්ල කරන විට දේවිකා පැද්දෙන්නට වූවා ය. එදින ඉන් එහා දෙයක් අනාවරණය කැර ගත නොහැකි වූයෙන් දින විසි එකක් ගමේ පන්සලේ බෝධි ප‍ූජා පවත්වා එන්නැයි උපදෙස් දුන්නේ ය.

සතියක් පමණ බෝධි පූජා පවත්වන විට දේවිකා රාත්‍රියට බිය පත්ව කෑ ගසන්නට වූවා ය. රෝගී තත්ත්වයත් උග්‍ර විය. බෝධි පූජා පවත්වන්නට ගිය විට බෝ මළුවේ දී සිහි නැතුව වැටුණා ය. මේ බව ගවේෂකවරයා වෙත දුරකථනයෙන් දැනුම් දුන් විට වහාම ඇය නැවත කැඳවාගෙන එන ලෙස දැන්වීය.

ඒ අනුව ඔවුහු නැවත පැමිණියහ. ඒ වනවිට දේවිකාගේ මව ශිරාණිගේත් ශක්ති ශරීරය (ඕරා) දුර්වල වී ඇති බව ගවේෂකවරයා දුටුවේ ය. ගවේෂණයේදී දේවිකා අඬන්නට වූවා ය. අම්මයි දුවයි දෙදෙනාම පැද්දෙන්නට ගැහෙන්නට වූහ. එදින ද ඉන් එහා යමක් අනාවරණය කැර ගත නොහැකි විය. තවත් සතියක් බෝධි ප‍ූජා පවත්වා එන්නැයි උපදෙස් ලැබුණි.

තමන්ට යමක් පෞද්ගලිකව විස්තර කළ යුතුව ඇතැයි ශිරාණි ගවේෂකවරයා සමඟ පැවසුවා ය. එය දුරකථනය මගින් කරන්නැයි ගවේෂකවරයා පැවසීය.

ඒ අනුව පසුදින ශිරාණි ගවේෂකවරයා අමතා එම පෞද්ගලික කතාව දුරකථනයෙන් කීවා ය.

“මහත්තයා! අපේ ගම මාතර. මගේ නංගි පදිංචි වෙලා හිටියේ මාළඹේ, නංගිගෙ මහත්තයා වාහන අනතුරකින් මැරුණා. ඊට අවුරුදු තුනකට පස්සේ නංගී පිළිකාවකින් මැරුණා. නංගිගෙ දුව හංසි, නංගි නැතිවෙන කොට හංසි දුවට වයස මාස හයයි. හංසි දුවගෙ වගකීම මට‍ පැවරුණා. නංගි මැරෙන්න කලින් ම මරණය ගැන දන්න නිසා “අනේ අක්කේ මගේ දුව අක්කාට බාරයි. මේ ගෙවල් දොරවල් දේපළ ඔක්කොම අක්ක බාර අරගෙන මගේ දුව හදා වඩා ගන්න” කියලා මට කියා තිබුණා.

‍Óමාතර ජීවිතේට වඩා මාළඹේ හොඳ නිසා මමයි මහත්තයයි මාතර ගෙදර කුලියට දීලා මගේ දූලා දෙන්නත් එක්ක මාලඹේ පදිංචියට ආවා. දැන් හංසි දුවත් මට කියන්නේ ‘අම්මා’ කියලා. මමත් හංසි දුවට මගේ දුවකට වගේ ම ආදරෙන් හදා වඩා ගත්තා.”

“මේ අතරෙ පුදුම දෙයක් සිද්ධ වුණා. රෑට මම හංසි දුවත් තුරුළු කැරගෙන ඉන්න කොට මගේ මැරුණු නංගී නාළිකා හැබැහින් ම වගේ හිනා වේගෙන ඇවිත් දුවගෙ ළඟින් අනිත් පැත්තෙන් නිදා ගත්තා. මම හිමිහිට ඇ‍ඳෙන් නැගිටලා දොරත් වහගෙන පිටවෙලා මගේ දූලා ඉන්න කාමරයට ගිහින් නිදා ගත්තා. මම මේ සිද්ධිය කාටවත් කිව්වේ නෑ‍. හංසි දුවත් හොඳට වැඩුණා. හංසි දුව ලොකු වෙනකොට නංගි රාත්‍රි ගමන අඩු කළා. මාස දෙකකට විතර සැරයක් තමයි පහුවෙනකොට දුවගෙ කාමරයට ආවේ.”

දැනට මාස හයක විතර ඉඳලා මගේ දේවිකා දුව අසනීප වෙන්න හිටියා. ඒ ගැන මම ශාස්ත්‍රයක් අහන්න ගියා. මගේ නංගි නාළිකාගෙ බලපෑමක් දේවිකාට තියනවා කියලා එතැනින් කියැවුණා. මේ කාරණය මගේ මහත්තයාට කීවා ම ඇදුරන් ලවා නංගිවන බැඳලා මුහුදට දාමු කියලා එයා කිව්වා. ඒකට මගේ හිත ඉඩ දුන්නෙ නෑ. නංගිගෙ ගෙදරම ඉඳගෙන නංගිගෙ දේපළ ම බුක්ති විඳිමින් එහෙම කරන්න බැරි නිසයි ඔබතුමා හොයාගෙන මධ්‍යස්ථානයට ආවේ” යි ශිරාණි මේ ගුප්ත කාරණය පැහැදිලි කළා ය. ඊළඟට පැමිණෙන විට හංසිවත් කැඳවාගෙන එන්නැයි උපදෙස් ලැබුණි.

හංසි ඉතාමත් ප්‍රසන්න සුරූපී දියණියකි. ඉගෙනුමට ද ඉතාම දක්ෂ ය. මේ වනවිට විදේශීය විශ්ව විද්‍යාලයක උපාධියක් සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටී.

එදින ද දේවිකා ප්‍රලය වූවා ය. අඬන්නට පටන් ගෙන හංසිව බදාගෙන “මගේ රත්තරන් දුවේ” යි කියා වැලපුණා ය. ශිරාණිව බදාගෙන ‘මගේ අක්කේ’ යි ඇඬුවා ය. ගවේෂකවරයා ප්‍රශ්න කළේ ය.

“මේ කවුද අඬන්නේ?”

“මම නාළිකා. මේ හංසි දුවගෙ අම්මා”

“ඇයි මේ දේවිකාට කරදර කරන්නේ?”

“මම මේ කෙල්ල එක්ක තරහයි.”

“ඒ මොකද? මේ තමුන්ගෙ අක්කගෙ දුවනෙ?”

“මේ දේවිකා මගේ දුවට වෙනස්කම් කරනවා.” මගේ දුව ලස්සනයි කියලා ඊර්ෂ්‍යා කරනවා. ඉගෙන ගන්න දක්ෂයි කියලා ඊර්ෂ්‍යා කරනවා. අම්මා නැති කාලකන්නි කෙල්ල කියලා තියෙනවා. මගේ දුවට කෑම බෙදන කොට ඒකත් අඩු කරනවා. මේ කෙල්ලගෙ අක්කාත් මගේ දුවට වෙනස්කම් කරනවා. මගේ හංසි දුවගෙ ගෙදරම ඉඳගෙන දුවගෙ දේවල්ම කකා දුවට වෙනස්කම් කරන හැටි මට බලා ඉන්න බෑ. මගේ අක්කා නිසා, මගේ දුවව හදා වඩා ගත්තේ අක්කා නිසා මෙච්චර කාලයක් ඉවසුවා. බැරිම තැන තමයි මේකිට රිද්දන්න පටන් ගත්තේ. ඒ වෙනස්කම් කරනවාට මුන්ට අවවාද කරනවා වෙනුවට මස්සිනාත් මාව බැඳලා මූදෙ දාන්න කතා වුණා. මම මේ අය කරන කියන හැම දෙයක් ම අහගෙන බලාගෙන ඉන්නේ. යි නාළිකාගේ භූතාත්මය කීවාය.

“අම්මේ අම්මා බය වෙන්න එපා. මට මේ හැම දෙයක් ම වැටහෙනවා. මම ලොකු අම්මාට ආදරෙයි. ලොකු අම්මා මට ආදරෙයි‍. මේ අක්කලා ඉරිසියා කරන කොට මම තවත් ශක්තිමත් වෙනවා. මම ඔය දෙන්නට වඩා ලස්සනයි. ඔය දෙන්නට වඩා හොඳට මම විභාගත් පාස් වුණා. මට හොඳ දේපළකුත් මගේ අම්මයි තාත්තයි ඉතුරු කරලා ගිහින් තියෙනවා. මට හොඳ තත්ත්වයක් තියෙනවා කියලා හිත හදාගෙන ශක්තිමත්ව ඉන්නවා. මේ දෙන්නා ඉරිසියා කරන්න කරන්න මම තවත් ශක්තිමත් වෙනවා” යි හංසි කීවා ය.

“හොඳයි හොඳයි මගේ රත්තරන් දුව ගැන මට දැන් හරිම ආඩම්බරයි‍” කියා භූතාත්මය සිනාසුණා ය.

දේවිකාගේ ශරීරයෙන් පුංචි අම්මාගේ ආවිශ්ටය ඉවත් කොට ප්‍රකෘති සිහිය ලබා දුන් ගවේෂකවරයා භූතාත්මයෙන් අනාවරණය කළ සියල්ල දේවිකාට පැහැදිලි කළේ ය. දේවිකාගේ පියාත් අක්කාත් ලජ්ජාවෙන් බිම බලාගෙන සිටියහ. ශිරාණි හංසි දුවගේ හිස පිරිමදිමින් සිටියා ය. දේවිකා තමන් හංසිට කළ වැරදි පිළිගත්තා ය.” ඒ විතරක් නෙමෙයි මම තව බරපතළ වරදක් කළා. මගේ සිතේ ඒ වරද ගැන මටම පීඩා කරනවා” යි දේවිකා කීවා ය.

“ඒ මොකක්දැ’ යි ගවේෂකවරයා ඇසීය.

“දවසක් හංසි නංගි බොන කිරි වීදුරුවට මම මදුරු කොයිල් දිය කරලා දැම්මා, ඒත් හංසි නංගි කිරි කෝප්පය අතට ගන්න හදන කොට ම අතින් ගිලිහිලා කෝප්පය බිම වැටී බිදුණා.”

“හංසි කියන්නේ පිට කෙනෙක් නොවෙයි. තමුන්ගෙම පුංචි අම්මාගෙ ම දුව එයා ලස්සනයි කියලා, හොඳට ඉගෙන ගන්නවා කියලා ඊර්ෂ්‍යා කරනවා නම් කොයි තරම් වැරදි ද? හංසි ගෙ ම ගෙදර ඉඳගෙන එයාගෙ දේපළ ම බුක්ති විඳිමින් එයාට හතුරුකම් කරන්න, අපහාස කරන්න. වස විස දෙන්න තරම් මනුෂ්‍යත්වය දීන කරගෙන, හංසි කාලකන්නි කෙල්ලක් නොවෙයි. වාසනාවන්ත දුවක්. ධෛර්ය සම්පන්න තරුණියක්. පූර්ව කර්ම විපාකයකට දෙමවුපියන් අහිමි වුණත් ලොකු අම්මාගේ ආදරය කරුණාව මාතෘත්වය ලබාගෙන ඉදිරියට යන්න හංසිට ශක්තිය තියෙනවා. හංසිට ඉරිසියා කරනවා නම් දේවිකා තාත්තයි අක්කයි එක්ක මාතර ගමට යන්න. ඔය වගේ කැත වැඩ කරනවාට වඩා හොඳයි. නැත්නම් හංසිගෙන් සමාව ගන්නැයි ගවේෂකවරයා කීවේ ය. තාත්තාත් අක්කත් බිම බලාගෙන සිටිද්දී දේවිකා හංසි ළඟ වැඳ වැටී අනේ, නංගී මට සමාවෙන්නැ’ යි කීවා ය. ඒ සමඟම නාළිකාගේ භූතාත්මය දේවිකාට නැවත ආවිශ්ටව කතා කළා ය.

“මහත්මයා මම පළිගත්තා නොවෙයි‍. මගේ දුවගේ ආරක්ෂාවට කටයුතු කළා විතරයි.”

“ඔව් අපට වැටහෙනවා අම්මා කෙනෙකුගේ ආදරය. ඔබ දැන් මිනිස් අම්මා කෙනෙක් නොවන නිසා ඔය ආකාරයෙන් කටයුතු කළ බව. දැන් කල්පනා කරන්න. ඔබේ දුව හංසි දැන් සුරක්ෂිතයි. ඇය නුවණක්කාරයි. දේවිකා මීට පස්සෙ හංසිට ඊර්ෂ්‍යා නොකරන බවට අපි පොරොන්දු කරවන්නම්. ඔබටත් දානයක් දී පින් අනුමෝදන් කරවන්නම්.”

“හොඳයි මහත්මයා එහෙම නම් මම ඉවත් වෙලා යන්නම්.”

ශිරාණිගේ සංවිධානයෙන් සාංඝික දානයක් පිරිනමා නාළිකාට පැන් වඩා පින් අනුමෝදන් කළා ය. නාළිකාගේ ප්‍රාණ කාරිය අනුරාධපුරයට ගියාය. හංසිට කරදර කළොත් නැවත කරදර විය හැකි බවට ද ගවේෂකවරයා දේවිකාට අනතුරු හැඟවීය.

කවර හෝ තැනක හිසට සෙවණක් අටවා ගන්නවා නම් එය අයිතිවන්නේ ඔබට පමණක් නොවේ. ඔබ නොදැනුවත්වම තවත් කෙනෙක් එහි පැමිණ පදිංචි වේ. එය හරියට කපුටාගේ කූඩුවේ කොවුලා බිජුලන්නා හා සමානය. කූඹියා, කුඹලා, හූනා, මීයා, කැරපොත්තා, ගේකුරුල්ලා වැනි සතුන් නිවසක ජීවත්වන සැටි ඔබට ප්‍රායෝගිකවම අත්දැකිය හැකිය. මෙසේ අපට අදෘශ්‍යමාන වුවද පිරිසිදු බව හා අපිරිසිදුකම අනුව අපගේ වාසස්ථානයට අරක්ගන්නා පිරිස් බොහෝ වෙති. අපිරිසිදු නම් ප්‍රේත භූත කුම්භාණ්ඩයෝ රිංගති.

එය භුම්මාඨක දේව කොට්ඨාස ඉන්නා බවට ද ඉඟියකි. ජන සම්මත හොල්මන් පිළිබඳ කතා පුවත් ද ඊට නිදසුන් දෙයි. විශේෂයෙන් කෙනෙක් හදිසි අනතුරකින් මිය ගියේ නම් එතැන හොල්මන් ඇති බව ගැමියෝ විශ්වාස කරති. මෙය වැදගත් කරුණකි. කවර හේතුවක් නිසා හෝ මිය ගිය කෙනෙකුට එම වේශයෙන්ම නැවත පෙනී සිටිය හැකිද? එසේත් නැතිනම් හොල්මන් කරමින් ජීවත්ව සිටින‍්නන් බියගැන්විය හැකිද? නැත. මියගිය කෙනෙකුට හොල්මන් කළ නොහැකිය. බුද්ධ දේශනාවට අනුව නම් මියගිය පුද්ගලයා තවත් තැනක උත්පත්තිය ලබයි. එසේ නම් මරණයට පෙර ඇඳුම් පැලඳුම්වලින්, ශරීර ස්වභාවයෙන් පෙනී සිටි ආකාරයට තවත් කෙනෙක් ඉදිරියේ දර්ශනය විය නොහැකිය.

සියුමැලි තරුණියක ගේ වේශයෙන්, තරුණයකුගේ පාපැදියෙහි නැඟී තමා ජීවත් වූ නිවෙසටම ගිය හොල්මනක් පිළිබඳ සත්‍ය සිදුවීමක් ‍කලෙක පුත්තලම ප්‍රදේශයෙන් වාර්තා විය. එය මත්වතුර විකුණන අයගේ, සූදු ක්‍රීඩාවෙහි යෙදෙන අය ගේ හෝ සොරුන් ගේ උපක්‍රමයක් අනුව සිදුවූවක් ද නොවේ. ඇතැම් සොහොන් බිම් අසලින් ගමන් කරන අතරවාරයේ වාහන පසුපසින් මල්වඩම් තැබීම, අවතාර සේ පෙනී සිටීම මොවුන්ගේ සමහර උපක්‍රමයන්ය. තමන් ගේ වැඩකටයුතු කිසිවෙකු ගේ ඇස ගැටීමකින් තොරව නිදහසේ කරගෙන යාම ඔවුන් ඉන් බලාපොරොත්තු විය. ‍

හලාවත සිට පුත්තලමට යන පාරේ එක් ස්ථානයක වූ රිය අනතුරකින් තරුණියක මිය ගියාය. දිනක් රාත්‍රියේ එතැනින් යතුරුපැදියකින් ගමන් කළ තරුණයකු හදිසියේ තම වාහනය නතර කළේ පාර අයිනේ සිටි සුන්දර තරුණියක කළ සංඥාවක් නිසාය. දින කිහිපයකට පෙර මෙහි මරණයක් හෝ අනතුරක් වූ බව ඔහු දැන සිටියේ ද නැත.

“අයියේ, මම අසවල් ගමේ ඉන්නේ. ගමනක් ගිහින් එනකොට රෑ වුණා. මහවැස්සකුත් එනවා. අනේ පුළුවන් නම් මා ගෙදරට ඇරලවන්න” ඇය කීවාය.

තම නැගණිය‍ක වන් මේ තරුණිය මුහුණ පා ඇති අසීරුතාව දුටු තරුණයාට අනුකම්පා සිතිනි. තමන් යන මාර්ගයේම ඇය වෙසෙන නිසා උදවු කිරීමේ ද අපහසුවක් නොවුණි. අත රැඳි අමතර හෙල්මටය ඇයට දුන් ඔහු කිසිදු කතාබහකින් තොරවම ඇය නිවසට ඇරලීය. ඔහු ආපසු හැරුණේ ඇය නිවසට පය තැබූ පසුය. තමන් තරුණියට දුන් හෙල්මටය ආපසු නොගත් බව මේ තරුණයාට සිහිවූයේ තම නිවසට ද පැමිණි පසුවය. පසුදින රාජකාරියට යන අතරේ එය ලබා ගත හැකි යැයි සිතා ඔහු නින්දට ගියේය.

තරුණිය ජීවත්වනවා යැයි කී නිවස පිහිටි තැන හොඳින් මතකයේ තිබූ මේ තරුණයා පසුදින ඒ නිවසට ගොඩවැදුණේ අමතකව ගිය හෙල්මටය බලාපොරොත්තුවෙනි. මහලු කාන්තාවක් ගෙයි ඉදිරිපස උන්නාය.

“මම ඊයේ රෑ මේ ගෙදර නංගි ‍කෙනෙක් ගෙනත් අරලුවා. ඒත් මට මගේ හෙල්මට් එක ගන්න අමතක වුණා” ඇයගේ හැඩරුව ගැන ද හඳුන්වා දෙමින් ඔහු කීවේය. මහලු කාන්තාවගේ දෙනෙත් අග කඳුළක් නළියනවා තරුණයා දුටුවේය.

“අනේ පුතේ, එහෙම කෙනෙක් හිටියා. ඒත් දැන් දවස් ගාණකට කලින් එයා මේ ලෝකෙන් යන්න ගියා”

අවසන ඇය අපහසුවෙන් පිළිතුරු දුන්නාය.

“නෑ නෑ මම එය විශ්වාස කරන්නේ නෑ. මම ආපසු ගියේ ඇය ගෙට ගොඩවුණාටත් පසුවයි” මහලු මව ගේ කතාව විශ්වාස නොකළ තරුණයා පුන පුනා කීවේය. අවසානයේ,

“එහෙනම් මට ඇයගේ සොහොන් කොත පෙන්වන්නැයි” ඔහු ඉල්ලා සිටියේය.

ඇය තරුණයා ද කැටිව සොහොන් කොත අසලට ආවාය. පෙර දින රාත්‍රියේ තම යතුරුපැදිය පිටුපසින් ආ තරුණිය ගේ සේයාරුවක් එහි විය. ඒ ඇයමය. පුදුමය නම් ඇයට දුන් හෙල්මටය සොහොන් කොත උඩ තැන්පත්ව තිබීමය. මේ සිදුවීම පසුපස සිටින්නේ කවුද?

මිය ගිය තරුණියද? නැත. මුලින් කී ලෙස මිය ගිය කෙනකුට මෙසේ හොල්මනක් ලෙස පෙනී සිටිය නොහැකිය. එසේනම් ඇයගේ වේශය ගත්තේ කවුද? ඒ අදාළ අනතුර වූ තැන වෘක්ෂයක වැඩ ඉන්නා දේවතාවෙකි. සාමාන්‍යයෙන් මාර්ග අනතුරක් වූ තැනෙක වැඩියෙන් සෙනඟ ගැවසීම, ආරක්ෂක විධිවිධාන ක්‍රියාත්මක වීම සිදුවේ. මාර්ගය කඩා පිළිසකර කැරේ. (බම්පර් ආදිය යොදා) එවිට වාහන ගමනාගමනයෙහි වේගය අඩාල වේ. එය මෙහි වෘක්ෂ දේවතාවාට කරදරයකි. ඒ කරදරය නැවතීමට නම් මෙතැන සෙනඟ ගැවසීම නතර කළ යුතුය.

ඒ සඳහා හොඳම උපක්‍රමය නම් මිනිසුන් බිය ගැන්වීමය. විවිධ වෙස්ගත හැකි දේවතාවා මියගිය තරුණිය ගේ වේශයෙන් තරුණයා ඉදිරියේ පෙනී සිටියේ එහෙයිනි. කටින් කට යන ඒ පුවත අඳුරු වැටෙත්ම ඒ අසලින් කිසිවකු ගමන් නොකරන තරමට බිය උපදවන්නේය.

මේ වැනි සිදුවීම් පිළිබඳව මම බොහෝ අධ්‍යයනවල නිරත වී ඇත්තෙමි. වනස්පතීන් හි, පාළු ගල්ගුහාවන්හි, ආරණ්‍ය සේනාසනයන් හි තනිව සිටිමින් විවිධ ශබ්ද ශ්‍රවණයට, විවිධ දර්ශනයන් දැකීමට උත්සාහ කළෙමි. සමීක්ෂණ කළෙමි. මිය ගිය කෙනකුට එසේ අවතාර ලෙස පෙනී සිටිය නොහැකි බව එයින් ද ප්‍රත්‍යක්ෂ කරගතිමි.

ප්‍රේත භූත දෝෂ නිසා සිදුවන මේ හා සමාන සිදුවීම්වලට නිදසුන් බොහෝය. මා කුඩා කල කුරුඹුරේගම විහාරස්ථානයෙහි දන්ගෙය තිබුණේ කෙළවරකය. එහි ඉඳුල් වතුර ඉවත ලන අපිරිසිදු තැනක් ආසන්නයෙහි කලෙක වැඩිහිටි මිනිසෙක් නතරව උන්නේය. ඔහු රබර් කපන්නෙකි. ඔහු දිනක් මා සමඟ මෙසේ පැවසු‍ෙව්ය.

“ස්වාමීන් වහන්ස, මුළු මූණම කුණුවී ගිය අමුතු මිනිහෙක් පොකුණ පැත්තේ ඉඳන් මා දිහා බලා සිටියා.” ඒ ‍මොහොතේ ඔහු බොරුවක් නොකී බව පැහැදිලිය. මේ සිදුවීම වී දින කිහිපයක් ගෙවුණි. එදා මධ්‍යහ්නයේ මොහු රබර් කපා පැමිණ අතෙහි වූ ඔට්ටපාලු ශුද්ධ කරමින් සිටියේය. මම ද තවත් හිමිනමක් ද ඒ අසල සිටියෙමු. කුමක් හෝ හේතුවක් නිසා මොහු දෙස බලන මොහොතක හේ කිසියම් දර්ශනයක් දැක කිව නොහැකි තරම් බියපත් වූ බවක් පෙනුණි. ඒ හා සමඟම සෙම පිටකරමින් සිහි විසඥ වූ ඔහුගේ ප්‍රාණය නිරුද්ධ වූයේ අප අත් උඩමය.

මේ ඉරමුදුන් වී තිබූ වෙලාවකි. තැතිගැන්මත් සමඟ ලේ නහරයක් පිපිරීමෙන් මේ මරණය සිදුවූවා විය හැකිය. එහෙත් ඔහු මිය යන්නට මොහොතකට පෙර කිසියම් කෙනෙක් දුටු බව විශ්වාසය. ඔහු කිසිවක් දැක තැතිගැන්වූ ආකාරය අප ඒ මොහොතේ දුටු බැවිනි.

මෙවැනි සිදුවීම්වලින් පෙන්නුම් කරන්නේ යම් තැනකට ‍ෙනාගැළපෙන කෙනෙක් සිටී නම් ඔහුට ඒ තැන ඉන්නට ඉඩ නොදෙන බවය. ඇතැම්විට මේ පුද්ගලයා වෙත ඔහු නමින් මිය ගිය ඥාතියකු ගේ බැල්මක් තිබුණා වීමට ද පුළුවන.

ප්‍රේත භූතාදීන්ට පන්සල් බිමකට ඇතුළු විය හැකිද යන ගැටලුව මෙහිදී ඇතිවේ. පන්සල් භූමියක වුවද අපවිත්‍ර තැනක් ති‍ෙබ් නම් ඔවුන්ගේ ආකර්ෂණය එහි තිබේ.

එමෙන්ම පිරිසිදු ශුද්ධ භූමියක අපිරිසිදු වැඩක් කරනවා නම් ඒ පුද්ගලයාට එහි තවදුරටත් රැ‍ඳෙන්නට දෙවියන් ඉඩ දෙන්නේ නැත. ඔහු මත්වතුර පානය කරන්නෙක් නම්, ස්ත්‍රී දූෂකයෙක් නම්, වංචනිකයෙක් නම් එම පාරිශුද්ධ භූමියෙන් ඔහුට ඉවත්වන්නට සිදුවේ. මේ ධර්මතාවය ගිහි පැවිදි දෙපිරිසටම අදාළය.

ශුද්ධ භූමියක් අපවිත්‍ර කරගෙන සිටී නම් ආයු කාලය කෙටිය. මොන යම් ක්‍රමයකින් හෝ ඒ තැනැත්තාට යන්නට සිදුවේ. එවැනි භික්ෂු චරිතයකට වුවද දෙවියන් එහි ඉන්නට ‍ඉඩ දෙන්නේ නැත. දේව බැල්මේ හාස්කම එයයි.

විභාග ආදියෙන් දරුවන් සමත් වනවා දැකීම මවුපියන්ට විශාල අවශ්‍යතාවයකි. “දරුවන්ගේ විභාග සමත් කර දීමට දෙවියන්ට පුළුවන් ද? දෙවියෝ විභාග ශාලාධිපති ද? එහෙමත් නැතිනම් උත්තර පත්‍ර පරීක්ෂක ද?” ආදී ලෙස මේ පිළිබඳව සමාජයේ විවිධ කණ්ඩායම් වෙතින් විවිධ මතවාද එල්ලවනු පෙනේ. මේ කියමන් එතරම් වැරැදි නැති බව සිතේ. නිවැරැදි පිළිතුරු ලියන්නට උදවු කිරීමේ වැඩපිළිවෙළක් නිවැරැදි පිළිතුර කනට කොඳුරා කීමේ උපක්‍රමයක් දෙවියන් කෙරෙහි තිබේ නම් ඒ කියමන් නිවැරදිය. එහෙත් ඔබ හොඳින් සිහියේ තබාගත යුතු දෙයක් වේ. ඒ විභාග ආසන්නයේ දරුවන් වෙනුවෙන් අපි දෙවියන්ගෙන් බලාපොරොත්තු විය යුතු වන්නේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳවය.

ශාස්ත්‍රපති දොඩම්පහළ ශ්‍රී රාහුල හිමි

« Newer Posts - Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 123 other followers